Nowotwory Urologiczne

Mary-Ellen Taplin, Martin Gleave, Neal D. Shore, Angela Lopez-Gitlitz, Alexander Kretschmer, Eleni Efstathiou, Ronaldo Damião, Toshiyuki Kamoto, Ashley Ross, Alberto Briganti, Boris A. Hadaschik, Axel Heidenreich, Álvaro Juárez Soto, Oliver B. Rooney, Shaozhou K. Tian, Lisa Wetherhold, Branko Miladinovic, Sharon McCarthy, Christopher P. Evans, Adam S. Kibel

Lank Center for Genitourinary Oncology, Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA, University of British Columbia, Vancouver, BC, Canada, START Carolinas/Carolina Urologic Research Center, Myrtle Beach, SC, Johnson & Johnson, Los Angeles, CA, Johnson & Johnson, Spring House, PA, Knight Cancer Institute, Oregon Health & Science University, Portland, OR, Universidade do Estado do Rio de Janeiro, Rio De Janeiro, Brazil, University of Miyazaki, Miyazaki City, Japan, Northwestern University, Chicago, IL, Unit of Urology, Urological Research Institute (URI), IRCCS Ospedale San Raffaele, Vita-Salute San Raffaele University, Milan, Italy, University of Duisburg-Essen and German Cancer Consortium (DKTK) – University Hospital Essen, Essen, Germany, University Hospital of Cologne, Cologne, Germany, Hospital Universitario de Jerez de la Frontera, Cadiz, Spain, Johnson & Johnson, High Wycombe, United Kingdom, Johnson & Johnson, San Diego, CA, Johnson & Johnson, Bridgewater, NJ, University of Nevada, Reno, NV, Brigham and Women’s Hospital, Boston, MA

W badaniu PROTEUS oceniano skuteczność skojarzonego leczenia apalutamidem (APA) w połączeniu z deprywacją androgenową (ADT) u chorych na miejscowo zaawansowanego raka gruczołu krokowego (LAPC) wysokiego ryzyka (HR) poddanych radykalnej prostatektomii (RP). U około połowy chorych po zabiegu operacyjnym dochodzi do nawrotu, dlatego poszukiwano skutecznej strategii leczenia okołooperacyjnego. Chorych losowo przydzielono do grupy otrzymującej APA + ADT lub placebo + ADT przed i po zabiegu operacyjnym. Głównymi punktami końcowymi były udziały całkowitej odpowiedzi patologicznej lub minimalnej choroby resztkowej (pCR/MRD) oraz przeżycie wolne od przerzutów (MFS). W badaniu uczestniczyło ponad 2 100 chorych, a mediana obserwacji wyniosła ponad 5 lat. Leczenie APA + ADT znamiennie zwiększyło udział pCR/MRD w porównaniu do placebo (8,9% vs 1,0%). Wykazano także znamienne wydłużenie MFS, ze zmniejszeniem ryzyka wystąpienia przerzutów lub zgonu o około 20%. Wyniki oceniane zarówno centralnie, jak i przez badaczy, były spójne i przemawiały na korzyść leczenia skojarzonego. Leczenie wiązało się z wyższą częstością działań niepożądanych, zwłaszcza w stopniu 3/4. Skojarzone leczenie APA + ADT w połączeniu z RP może stanowić nowy standard postępowania u chorych na LAPC HR.

Neeraj Agarwal, Nobuaki Matsubara, Arun Azad, Fred Saad, Joaquin Mateo, Shusuan Jiang, Dingwei Ye, Eric Voog, Neal D. Shore, Timucin Cil, Christof Vulsteke, Hsiao-Jen Chung, Stefanie Zschaebitz, Douglas Laird, Xiaoxi Zhang, Prachi Nandoskar, Sarah Fenech Chetcuti, Fong Wang, Karim O. Fizazi

Huntsman Cancer Institute (NCI-CCC), University of Utah, Salt Lake City, UT, National Cancer Center Hospital East, Chiba, Japan, Peter MacCallum Cancer Center, Melbourne, Australia, Centre Hospitalier de l’Université de Montréal, University of Montreal, Montreal, QC, Canada, Vall d’Hebron Institute of Oncology (VHIO), Vall d’Hebron University Hospital, Barcelona, Spain, Hunan Cancer Hospital, Changsha, China, Fudan University Shanghai Cancer Center, Shanghai, China, Clinique Victor Hugo, Centre Jean Bernard, Le Mans, France, START Carolinas/Carolina Urologic Research Center, Myrtle Beach, SC, Adana City Education and Research Hospital, Adana Faculty of Medicine, University of Health Sciences, Yureğir/Adana, Turkey, Integrated Cancer Center Ghent, AZ Maria Middelares, and Center for Oncological Research (CORE), Ghent, and Integrated Cancer Center Ghent, AZ Maria Middelares, and Center for Oncological Research (CORE), and University of Antwerp, Ghent and Antwerp, Belgium, Taipei Veterans General Hospital, Taipei, Taiwan, National Center for Tumor Diseases (NCT), Heidelberg University Hospital, Heidelberg, Germany, Pfizer Inc., South San Francisco, CA, Pfizer Inc., New York, NY, Pfizer Inc., Berlin, Germany, Centre Oscar Lambret, University of Paris-Saclay, Lille, France

W badaniu III fazy TALAPRO-3 oceniano skuteczność skojarzenia talazoparybem (TALA) z enzalutamidem (ENZA) u chorych na rozsianego hormonowrażliwego raka gruczołu krokowego (mCSPC) z mutacjami w genach HRR. Chorych przydzielono losowo do grupy otrzymującej TALA + ENZA lub placebo + ENZA, w połączeniu ze standardową deprywacją androgenową. Do badania włączono 599 chorych, a mediana obserwacji wyniosła około 37 miesięcy. Leczenie TALA + ENZA znacząco wydłużyło przeżycie wolne od progresji radiograficznej (rPFS) w porównaniu do leczenia standardowego. Ryzyko progresji lub zgonu zmniejszyło się o ponad 50%, a mediany rPFS nie osiągnięto w grupie badanej. Korzyści były widoczne zarówno u chorych z mutacją BRCA, jak i bez niej, choć większe w pierwszej grupie. Analiza całkowitego przeżycia (OS) wykazała trend na korzyść leczenia skojarzonego, lecz nie osiągnęła znamienności w analizie pośredniej. Profil bezpieczeństwa był zgodny z wcześniej znanymi danymi dla obu leków. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były niedokrwistość, zmęczenie oraz zaburzenia hematologiczne. Większość działań niepożądanych była możliwa do opanowania poprzez modyfikację dawki, choć część chorych przerwała leczenie z tego powodu. Nie odnotowano nowych sygnałów bezpieczeństwa. Leczenie TALA + ENZA znacząco poprawia wyniki leczenia chorych na mCSPC z mutacjami HRR i stanowi obiecującą opcję terapeutyczną.

Louise Emmett, Mike M. Sathekge, Megan A. Crumbaker, Cindy Davis, Anthony M. Joshua, Amanda H. Mdlophane, Andrew Nguyen, Frank Bruchertseifer, Honest Ndlovu, Lalith Ratnayake, Sandile M. Sibiya, Fatima A. Rangwala, Matthias Schoenberger, Johny Wehbe, Srividya Emineni, Zhongying Xu, Alfred Morgenstern

Kinghorn Cancer Centre, St Vincent’s Hospital, Sydney, NSW, Australia, Department of Nuclear Medicine, University of Pretoria and Steve Biko Academic Hospital, Pretoria, South Africa, Department of Nuclear Medicine, Steve Biko Academic Hospital, Pretoria, Gauteng, South Africa, European Commission, Joint Research Centre, Karlsruhe, Germany, Novartis Pharmaceuticals Corporation, East Hanover, NJ, Novartis Pharma AG, Basel, Switzerland, Novartis Healthcare Private Limited, Hyderabad, Telangana, India

W prospektywnym badaniu AcTION oceniano eskalację dawki radiofarmaceutyku ²²⁵Ac‑PSMA‑617 u chorych na rozsianego raka gruczołu krokowego opornego na kastrację (mCRPC). Leczenie to wykorzystuje promieniowanie alfa skierowane przeciwko antygenowi PSMA. Do badania włączono chorych po różnym wcześniejszym leczeniu, podzielonych na trzy grupy: po chemioterapii w połączeniu z inhibitorem szlaku receptora androgenowego (ARPI), bez wcześniejszego leczenia systemowego oraz po wcześniejszym leczeniu radioligandem ¹⁷⁷Lu‑PSMA. Dawkę zwiększano od 4 do 10 MBq w maksymalnie sześciu cyklach. Głównym celem było ustalenie zalecanej dawki do badania II fazy na podstawie toksyczności ograniczającej dawkę. Łącznie analizowano 101 chorych. Wykazano wysoką aktywność przeciwnowotworową, szczególnie w grupie chorych wcześniej nieleczonych, gdzie udział odpowiedzi PSA50 osiągnął ponad 85%, a PSA90 ponad 80%. Dobre wyniki uzyskano także wśród wcześniej intensywnie leczonych, choć były one nieco niższe. Nie odnotowano toksyczności ograniczającej dawkę ani maksymalnej dawki tolerowanej, a także nie wystąpiły ciężkie (stopnia 4/5) działania niepożądane związane z leczeniem. Najczęstszym działaniem niepożądanym była suchość w ustach o łagodnym nasileniu. Profil bezpieczeństwa był korzystny i nie zależał od dawki. Jedynie u pojedynczych chorych przerwano leczenia. Na podstawie wyników ustalono dawkę 10 MBq jako rekomendowaną do dalszych badań. ²²⁵Ac‑PSMA‑617 wykazuje obiecującą skuteczność i dobrą tolerancję u chorych na mCRPC niezależnie od wcześniejszego leczenia i może stanowić ważną opcję terapeutyczną w tej grupie chorych. Obecnie trwają badania III fazy mające potwierdzić te wyniki.

Alicia K. Morgans, Olivia Bobek, Daniel H. Kwon, Stephanie A. Berg, Deepak Kilari, Russell Z. Szmulewitz, Stuart H. Bloom, Elizabeth Wulff, Praful Ravi, Daniel A. Roberts, Karla V. Ballman, Emmanuel S. Antonarakis, Charles J. Ryan

Dana-Farber Cancer Institute, Harvard Medical School, Boston, MA, Mayo Clinic Rochester, Rochester, MN, Helen Diller Family Comprehensive Cancer Center, University of California, San Francisco, San Francisco, CA, Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA, Division of Hematology and Oncology, Milwaukee, WI, University of Chicago Medical Center, Chicago, IL, University of Minnesota Medical School, Minneapolis, MN, University of Kansas Medical Center, Kansas City, KS, Dana-Farber Cancer Institute, Foxborough, MA, Alliance Statistics and Data Management Center, Mayo Clinic Rochester, Rochester, MN, Masonic Cancer Center, University of Minnesota, Minneapolis, MN, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY

W prospektywnym badaniu II fazy AFT‑47 („ARACOG”) porównywano wpływ darolutamidu (DAR) i enzalutamidu (ENZ) na funkcje poznawcze oraz jakość życia chorych na zaawansowanego raka gruczołu krokowego. Inhibitory szlaku receptora androgenowego mogą różnić się przenikaniem do ośrodkowego układu nerwowego, co może przekładać się na ich wpływ na funkcje poznawcze. Do badania włączono 111 chorych, których losowo przydzielono do leczenia DAR lub ENZ. Funkcje poznawcze oceniano za pomocą testów CANTAB obejmujących różne domeny, m.in. pamięć, uwagę i funkcje wykonawcze. Po 24 tygodniach leczenie stwierdzono znamiennie większe pogorszenie funkcji poznawczych w grupie ENZ niż w grupie DAR (−36,1% vs −15,8%). DAR ma korzystniejszy profil w zakresie funkcji poznawczych w porównaniu do ENZA. Różnice te mogą mieć znaczenie przy wyborze leczenia u chorych szczególnie narażonych na zaburzenia poznawcze. Trwają dalsze obserwacje analiza jakości życia zgłaszanej przez chorych.

Gunhild Von Amsberg, Martin Boegemann, Johann S. De Bono, Niven Mehra, Howard Gurney, Josep M. Piulats, Alexandra Drakaki, Debbie G. Robbrecht, Mariusz Kwiatkowski, Elizabeth R. Kessler, Urban Emmenegger, Cagatay Arslan, Gedske Daugaard, Enrique Castellanos, Christopher E. Wee, Lockman Bousserouel, Charles Schloss, Kentaro Imai, Evan Y. Yu

University Medical Center Hamburg-Eppendorf; Martini Clinic, Hamburg, Germany, University Hospital Münster, Münster, Germany, The Institute of Cancer Research and The Royal Marsden Hospital, London, United Kingdom, Radboud University Medical Center, Nijmegen, Gelderland, Netherlands, Macquarie University, Sydney, NSW, Australia, Catalan Institute of Oncology, Barcelona, Spain, University of California Los Angeles Medical Center, Los Angeles, CA, Erasmus MC Cancer Institute, Rotterdam, Netherlands, Szpital Wojewódzki im. Mikołaja Kopernika, Koszalin, Poland, University of Colorado Cancer Center, Aurora, CO, Sunnybrook Research Institute, Toronto, ON, Canada, Izmir University of Economics, Medical Point Hospital, Izmir, Turkey, Copenhagen University Hospital-Rigshospitalet, Copenhagen, Denmark, Karolinska University Hospital, Stockholm, Sweden, Cleveland Clinic Taussig Cancer Center, Cleveland, OH, Merck & Co., Inc., Rahway, NJ, Fred Hutchinson Cancer Center, University of Washington, Seattle, WA

W badaniu KEYNOTE‑365 (grupy F i H) oceniono skuteczność i bezpieczeństwo immunoterapii u chorych na neuroendokrynnego raka gruczołu krokowego (NEPC), dla którego brak jest standardowego leczenia i rokowanie jest niekorzystne. Analizowano dwie strategie: połączenie pembrolizumabu z lenwatynibem (grupa F) oraz z wibostolimabem (grupa H). Do badania włączono chorych na NEPC z szybką progresją, w tym po wcześniejszym leczeniu systemowym. Główne punkty końcowe obejmowały bezpieczeństwo, udział obiektywnych odpowiedzi (ORR) oraz odpowiedź PSA. Mediana obserwacji wyniosła odpowiednio około 26 i 31 miesięcy w obu kohortach. Wyniki wykazały umiarkowaną aktywność przeciwnowotworową. Udział obiektywnych odpowiedzi wyniósł 23,1% w grupie F oraz 12,5% – w grupie H. Zdarzenia niepożądane związane z leczeniem występowały często, szczególnie w grupie F (ponad 60% w stopniu 3. lub 4.). Zdarzenia o podłożu immunologicznym również występowały, częściej w grupie F. Nie odnotowano zdarzeń niepożądanych 5. stopnia, ale część chorych musiała przerwać leczenie z powodu toksyczności. Obie strategie leczenia miały akceptowalny profil bezpieczeństwa, jednak ich skuteczność była ograniczona. Uzyskane wyniki wskazują na jedynie umiarkowaną aktywność przeciwnowotworową w tej trudnej grupie chorych.

Andrew J. Armstrong, Lauren Howard, Michael R. Harrison, Sundhar Ramalingam, Christopher J. Hoimes, Jeffrey Shevach, Landon C. Brown, Julie Kephart, Monika Anand, Kellie Shobe, Cristina Van Sant, Tyketra J. Dale, Julia Hurrelbrink, Julia Rasmussen, David M. Nanus, Bilal A. Siddiqui, Cora N. Sternberg, Ana Aparicio, Susan Halabi, Daniel J. George, CHAMP Multicenter Team

Division of Medical Oncology, Duke University Medical Center, Duke Cancer Institute, Duke University, Durham, NC, Department of Biostatistics and Bioinformatics, Duke Cancer Institute Center for Prostate and Urologic Cancers, Duke University School of Medicine, Durham, NC, Duke Cancer Institute Center for Prostate and Urologic Cancers, Duke University School of Medicine, Durham, NC, Atrium Health Wake Forest Baptist Comprehensive Cancer Center, Charlotte, NC, Duke Cancer Institute, Durham, NC, Duke Cancer Institute Center for Prostate & Urologic Cancers, Durham, NC, Duke University Health System, Durham, NC, Weill Cornell Medical Center, NewYork-Presbyterian Hospital, New York, NY, Department of Genitourinary Medical Oncology, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Weill Cornell Medical College, New York, NY

W badaniu II fazy oceniono skuteczność połączenia chemioimmunoterapii (kabazytaksel, karboplatyna, ipilimumab i niwolumab) u chorych na agresywne postacie rozsianego raka gruczołu krokowego (neuroendokrynnego raka drobnokomórkowego – NEPC lub agresywną odmianę raka gruczołu krokowego – AVPC), dla których opcje leczenia są ograniczone, a standardowa chemioterapia z udziałem pochodnych platyny pozwala na uzyskanie jedynie krótkotrwałych odpowiedzi. Do badania włączono 40 chorych, z których większość była wcześniej intensywnie leczona. Leczenie obejmowało jednoczesną chemioimmunoterapię, a następnie podtrzymującą immunoterapię. Głównym punktem końcowym była udział 6 miesięcznych przeżyć wolnych od progresji (PFS). Badanie osiągnęło swój cel, uzyskując 6 miesięczny udział PFS 78%, co przewyższa wyniki historyczne dla wyłącznej chemioterapii. Mediana PFS wyniosła 12 miesięcy, co wskazuje na znamienną skuteczność leczenia. Większość chorych miała przerzuty do narządów trzewnych, w tym do wątroby i płuc, co podkreśla agresywny charakter choroby. Mimo tego u części chorych uzyskano długotrwałe odpowiedzi, a dwóch chorych pozostaje bez choroby ponad 30 miesięcy. Profil bezpieczeństwa wykazał częste działania niepożądane stopnia 3. i 4. Najczęściej występowała niedokrwistość, neutropenia oraz zakażenia. Nie odnotowano zgonów związanych z leczeniem, a toksyczność uznano za akceptowalną w kontekście zaawansowanej choroby. Połączenie immunoterapii z chemioterapią wykazuje obiecującą skuteczność u chorych na NEPC/AVPC. Wyniki uzasadniają prowadzenie dalszych, randomizowanych badań klinicznych oceniających chemioimmunoterapię w tej grupie chorych.

Kim N. Chi, Fred Saad, Keyue Ding, Glenn Bauman, Urban Emmenegger, Sebastien J. Hotte, Frederic Pouliot, Justin Lee, Jean-Mathieu Beauregard, Lucia Nappi, Christian K. Kollmannsberger, Zineb Hamilou, Gad Abikhzer, Michel Pavic, Scott A. North, Di Maria Jiang, Steven Yip, Conor Dellar, Wendy R. Parulekar, Francois Benard

University of British Columbia, BC Cancer, Vancouver Cancer Centre, Vancouver, BC, Canada, Centre Hospitalier de l’Université de Montréal, University of Montreal, Montreal, QC, Canada, Queen’s University, Kingston, ON, Canada, Department of Oncology, Western University, London, ON, Canada, Odette Cancer Centre, Sunnybrook Health Sciences Centre, Toronto, ON, Canada, Juravinski Cancer Centre, Hamilton, ON, Canada, CHU de Québec-Université Laval Research Center, Quebec City, QC, Canada, University of British Columbia, Department of Urologic Sciences, Vancouver, BC, Canada, CHU de Quebec and Universite Laval, Quebec, QC, Canada, Department of Medical Oncology, BC Cancer-Vancouver Centre, Vancouver, BC, Canada, BC Cancer – Vancouver Cancer Centre, Vancouver, BC, Canada, Centre Hospitalier de l’Université de Montréal, Montreal, QC, Canada, Jewish General Hospital, Montreal, QC, Canada, CIUSSS de l’Estrie- CHUS (Hôpital Fleurimont), Sherbrooke, QC, Canada, Cross Cancer Institute, Edmonton, AB, Canada, Division of Medical Oncology and Hematology, Princess Margaret Cancer Centre, University Health Network, University of Toronto, Toronto, ON, Canada, Arthur JE Child Comprehensive Cancer Centre and Cumming School of Medicine, Calgary, AB, Canada, Canadian Cancer Trials Group, Kingston, ON, Canada, BC Cancer, Vancouver, BC, Canada

W badaniu PLUDO oceniano skuteczność dwóch strategii leczenia pierwszej linii chorych na rozsianego raka gruczołu krokowego opornego na kastrację (mCRPC): leczenia ¹⁷⁷Lu‑PSMA (LuP) oraz docetakselu (DOC), z możliwością zmiany leczenia po progresji. W pierwotnej analizie nie wykazano różnic w czasie przeżycia bez progresji radiologicznej (rPFS), jednak całkowite przeżycie było dłuższe u chorych rozpoczynających od DOC. Oceniono wyniki po zastosowaniu cross-over, aby wyjaśnić przyczyny tej różnicy. Do badania włączono 199 chorych, a ponad połowa z nich otrzymała leczenie drugiej linii po progresji. Nie stwierdzono znamiennych różnic w toksyczności pomiędzy grupami w pierwszej linii, choć chorzy leczeni LuP zgłaszali lepszą jakość życia. Wśród chorych, którzy byli poddani obu sposobom leczenia, nie zaobserwowano różnic w skuteczności w zakresie rPFS, rPFS2 ani całkowitego przeżycia. Wskazuje to, że obie strategie są porównywalnie skuteczne, jeśli stosuje się je sekwencyjnie. Jednak chorzy, którzy nie skorzystali z cross-over, mieli znamiennie gorsze rokowanie. Dostęp do obu opcji terapeutycznych ma kluczowe znaczenie dla wyników leczenia.

Vincent D’Andrea, Andrea Knezevic, Vignesh Ravichandran, Timothy Clinton, Carissa E. Chu, Fady Baky, Anna Lee, Jahwa Hossain, Mary Chapman, Aliza Katz, Adam Price, Allison L. Richards, Richard Matulewicz, Joel Sheinfeld, David R. Jones, Anis Hamid, Deaglan J. McHugh, Samuel A. Funt, David B. Solit, Darren R. Feldman

Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Brigham & Women’s Hospital, Boston, MA, University of California San Francisco, San Francisco, CA, Cleveland Clinic, Cleveland, OH, New York Institute of Technology, New York, NY, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York City, NY, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, Weill Cornell Medical College, New York, NY

Mimo wysokiej skuteczności leczenia z udziałem cisplatyny, u części chorych na nowotwory z komórek zarodkowych (GCT) dochodzi do oporności i progresji choroby. Celem pracy było potwierdzenie roli znanych markerów genetycznych oraz odkrycie nowych związanych z odpowiedzią na leczenie. Badania genomiczne wykonano u 556 chorych leczonych cisplatyną. Oporność na leczenie stwierdzono u 60% chorych. Mutacje genu TP53 występowały znacznie częściej w nowotworach opornych niż wrażliwych (16% vs 2%). Podobnie amplifikacje genów MDM2 i CRKL były częstsze w grupie opornej. Z kolei mutacje genu KIT częściej obserwowano w nowotworach wrażliwych na cisplatynę, co sugeruje ich potencjalną rolę predykcyjną. Analiza wykazała również związek pomiędzy zmianą w regionie 3p25.3 chromosomu a opornością na leczenie. Wyniki różniły się także w zależności od lokalizacji guza. Mutacje TP53 dominowały w nowotworach śródpiersia, a MDM2 – w guzach jąder. Badanie potwierdziło znaczenie TP53, MDM2 oraz regionu 3p25.3 w oporności na cisplatynę. Jednocześnie określono nowe potencjalne markery: CRKL związany z opornością oraz KIT związany z wrażliwością na leczenie. Wyniki badania mogą pomóc w personalizacji leczenia, wymagane są jednak dalsze badania w celu wyjaśnienia mechanizmów molekularnych znalezionych zależności.

Nurlan Mammadzada, Berkan Karadurmus, Gizem Yıldırım, Hüseyin Atacan, Gökçe gül Güneysu, Esmanur Kaplan Tuzun, Elshad Alasgarli, Hasan E. Cevik, Mehmet M. Tekin, Dilruba I. Ozel, Esra Seyhan, Musa Baris Aykan, Ismail Erturk, Nuri Karadurmus, Gulhane EAH

Ankara Gülhane Eği̇ti̇m ve Araştirma Hastanesi̇, Ankara, Turkey, Gülhane Eği̇ti̇m Ve Araştirma Hastanesi̇, Ankara, Turkey, Gulhane Medical Academy, Ankara, Turkey, Ankara Gülhane Eği̇ti̇m ve Araştirma Hastanesi̇, Çankaya, Turkey, Gulhane Research and Training Hospital, Ankara, Turkey, Gulhane Training and Research Hospital, Ankara, Turkey, Gulhane Medical Academy, Etlik, Turkey, University of Health Sciences, Gülhane Education and Research Hospital, Department of Medical Oncology, Ankara, Turkey

Oceniono retrospektywnie znaczenie rokownicze obecności potworniaka u chorych na nawrotowe lub oporne nowotwory z komórek zarodkowych (GCT), poddanych chemioterapii wysokodawkowej (HDCT) z autologicznym przeszczepieniem komórek macierzystych (ASCT). Obecność potworniaka stwierdzono u 45% spośród 132 chorych. Charakterystyka kliniczna chorych była podobna niezależnie od obecności potworniaka. Mediana czasu obserwacji wyniosła ponad 55 miesięcy. Wykazano, że obecność potworniaka wiązała się ze znamiennie krótszym czasem wolnym od progresji (PFS) – 5,6 vs 10 miesięcy, ale nie wpływała znamiennie na czas całkowitego przeżycia (OS). Ocena obecności potworniaka może być pomocna w określeniu chorych wymagających bardziej intensywnego leczenia. Jednocześnie konieczne są dalsze badania prospektywne, aby potwierdzić te obserwacje i lepiej określić znaczenie kliniczne tego czynnika.

Zachariah Thomas, Towfik Sebai, Andrew Johns, Michael Glover, Cesar Moran, Wayne L. Hofstetter, Mohammad Jad Moussa, Emanuele Crupi, John K. Lin, John F. Ward, Jose A. Karam, Monica D. Desai, Seungtaek Choi, Amishi Y. Shah, Yago Nieto, Omar Alhalabi, Lawrence H. Einhorn, Nabil Adra, Matthew T. Campbell

Department of Genitourinary Medical Oncology, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Indiana University Melvin and Bren Simon Comprehensive Cancer Center, Indianapolis, IN, Department of Pathology, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Department of Thoracic and Cardiovascular Surgery, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Internal Medicine Residency Program, Baylor College of Medicine, Houston, TX, Department of Urology, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Department of Radiation Oncology, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Department of Stem Cell Transplantation and Cellular Therapy, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX

Somatyczna transformacja (SM) nowotworów z komórek zarodkowych (GCT) zlokalizowanych w przednim śródpiersiu występuje rzadko i wiąże się z agresywnym przebiegiem. Oceniono cechy kliniczne, patologiczne i genomowe oraz wyniki wśród chorych leczonych w dwóch ośrodkach w latach 2016–2025. SM GCT stwierdzono u 40 chorych, młodych mężczyzn. Mediana wieku wynosiła 25 lat. Najczęściej występującym typem histologicznym był mięsak, w tym mięsak prążkowanokomórkowy i naczyniakomięsak. U większości chorych (80%) SM GCT rozpoznano de novo. U części chorych występowała choroba rozsiana oraz podwyższone stężenie markerów nowotworowych, sugerujące współistnienie komponentu GCT. Analizy genomiczne wykazały częste mutacje w genie TP53 oraz w szlaku PTEN/AKT. Leczenie obejmowało standardowe schematy stosowane u chorych na GCT oraz leczenie dostosowane do wyniku histologicznego. Istotnym elementem leczenia była chirurgia – większość chorych poddano resekcji guza. Udział 2‑letnich OS wyniósł 62%, a 5‑letnich około 52%. Wykonanie zabiegu operacyjnego znamiennie wydłużało przeżycie, zwłaszcza w przypadku zmian stwierdzonych de novo. Mięsaki śródpiersia wywodzące się z GCT cechują się agresywnym przebiegiem, ale ich wyniki leczenia można poprawić dzięki odpowiedniej diagnostyce i leczeniu chirurgicznemu. Określenie zmian genetycznych, takich jak TP53 i PTEN/AKT, może mieć znaczenie dla przyszłych strategii terapeutycznych.

Maria De Santis, Neal D. Shore, Hiroyuki Nishiyama, Michal Krawczyński, Artur Seyitkuliev, Felix Guerrero-Ramos, Ruslan Zukov, Takashi Kawahara, Lieven Goeman, Thomas Powles, Kilian M. Gust, Susan Feyerabend, Manish Patel, Girish S. Kulkarni, Thierry Lebret, Hans M. Westgeest, Ana Quartilho, Aleksandra Dabrowska, Angie Marsh, Joan PalouAditya Dhanawat, Vanita Noronha, Nandini Menon, Minit Shah, Vijay Patil, Amit Joshi, Gagan Prakash, Mahendra Pal, Amandeep Arora, Ankit Misra, Supriya Goud, Sucheta More, Akanksha Yadav, Vedang Murthy, Priyamvada Maitre, Santosh Menon, Palak Popat, Nilesh Sable, Archi Agrawal, Kumar Prabhash

Department of Urology, Charité Universitaetsmedizin Berlin, Berlin, Germany and Department of Urology, Medical University of Vienna, Vienna, Austria, Carolina Urologic Research Center and Genesis Care/Atlantic Urology Clinics, Myrtle Beach, SC, Department of Urology, Faculty of Medicine, University of Tsukuba, Ibaraki, Japan, Clinical Research Center Sp, Poznan, Poland, St. Petersburg Hospital of the Russian Academy of Sciences, St. Petersburg, Russian Federation, Hospital Universitario 12 de Octubre, Madrid, Spain, Krasnoyarsk State Medical University, Krasnoyarsk Regional Clinical Cancer Center, Krasnoyarsk, Russian Federation, Departments of Urology and Renal Transplantation, Yokohama City University Medical Center, Yokohama, Japan, Department of Development and Regeneration, University Hospitals Leuven, Leuven, Belgium, Barts Cancer Institute, Biomedical Research Centre, London, United Kingdom, Department of Urology, Comprehensive Cancer Center, Medical University of Vienna, Vienna, Austria, Studienpraxis Urologie, Medius Klinik Nürtingen, Nürtingen, Germany, Speciality of Surgery, Westmead Hospital, Faculty of Medicine and Health, Sydney, NSW, Australia, Cancer Clinical Research Unit (CCU), Princess Margaret Cancer Center, University Health Network, Toronto, ON, Canada, Department of Urology, Suresnes, France, Amphia Hospital, Breda, Netherlands, AstraZeneca, Cambridge, United Kingdom, AstraZeneca, Warsaw, Poland, AstraZeneca, Mississauga, ON, Canada, Department of Urology, Fundació Puigvert, Universitat Autònoma de Barcelona, Barcelona, Spain

W badaniu III fazy POTOMAC wykazano, że dodanie rocznego leczenia durwalumabem do szczepionki BCG (podawanej indukcyjnie i podtrzymująco) wydłuża przeżycie bez nawrotu u chorych na raka pęcherza moczowego bez naciekania mięśniówki (NMIBC) wysokiego ryzyka. Przedstawiono zaplanowaną, zaktualizowaną analizę 5-letniego całkowitego przeżycia (OS) oraz analizy jakości życia (PRO). W 5‑letniej obserwacji OS było podobne w obu grupach (HR 0,81; 95% CI 0,54–1,19), a mediany OS nie osiągnięto. PRO wykazały niewielkie i porównywalne zmiany w obu grupach, z niewielkim pogorszeniem w zakresie zmęczenia wśród leczonych w sposób skojarzonej. Dodanie durwalumabu nie pogarszało znamiennie jakości życia ani OS po długim okresie obserwacji.

Richard Cathomas, Ulf Petrausch, Stefanie Hayoz, Lukas Bubendorf, Martin Spahn, Philipp Niederberger, Frank Stenner, Anita Hirschi, Ursula Vogl, Anja Lorch, Petros Tsantoulis, Stefanie Aeppli, Andreas Erdmann, Raeto Strebel, Angela Fischer Maranta, Christian D. Fankhauser, Sabrina Chiquet, Sacha I. Rothschild, Cyrill Rentsch

Division of Oncology, Cantonal Hospital Graubunden, Chur, Switzerland, Divison of Oncology/Hematology, Hirslanden Zurich, Zurich, Switzerland, Swiss Cancer Institute, Bern, Switzerland, University Hospital of Basel, Pathology, Basel, Switzerland, Lindenhof Spital, Bern, Switzerland, Luzerner Kantonsspital, Luzern, Switzerland, University Hospital Basel, Basel, Switzerland, Klinik Hirslanden Zurich, Zurich, Switzerland, Oncology Institute of Southern Switzerland (IOSI), Ente Ospedaliero Cantonale (EOC), Bellinzona, Switzerland, Universitätsspital Zürich, Zürich, Switzerland, Geneva University Hospitals, Geneva, Switzerland, Department of Oncology/Haematology, Cantonal Hospital St. Gallen, Switzerland, Sankt Gallen, Switzerland, Kantonsspital Baden, Baden, Switzerland, Kantonsspital Graubünden, Chur, Switzerland, Division of Oncology/Hematology, Kantonsspital Graubuenden, Chur, Switzerland, Luzerner Kantonsspital, Zürich, Switzerland, Cantonal Hospital Baden, Center Oncology / Hematology, Department Internal Medicine, Baden, Switzerland and University of Basel, Basel, Switzerland, University of Basel, Basel, Switzerland

Okołooperacyjna chemioterapia stanowi nowy standard w leczeniu raka pęcherza moczowego z naciekaniem mięśniówki (MIBC), jednak udziały całkowitej remisji patologicznej (pCR) pozostają na umiarkowanym poziomie. Wewnątrzpęcherzowe podawanie szczepionki Bacillus Calmette-Guérin (BCG) jest bardzo skuteczne u chorych na raka pęcherza moczowego bez naciekania mięśniówki, wywołując miejscową odpowiedź immunologiczną i prawdopodobnie aktywując odporność adaptacyjną, przy czym istnieją dowody na ogólnoustrojową modulację immunologiczną, która może wzmacniać dalsze efekty immunoonkologiczne. Zastosowanie BCG u chorych na MIBC nie zostało jeszcze zbadane, głównie ze względu na obawy dotyczące powikłań ogólnoustrojowych. Rekombinowana szczepionka BCG VPM1002BC (rBCG) wiąże się ze zwiększoną immunogennością i lepszym profilem bezpieczeństwa. W jednoramiennym badaniu II fazy SAKK 06/19 oceniano połączenie dopęcherzowej rBCG z immunochemioterapią (cisplatyna, gemcytabina, atezolizumab) u chorych na MIBC. Leczenie było wykonalne i bezpieczne, bez nowych sygnałów dotyczących toksyczności. Uzyskano wysoki udział odpowiedzi: pCR – 65% oraz odpowiedź patologiczną (PaR, ≤ ypT1N0) – 80%, należące do najwyższych w tej grupie chorych. Wyniki sugerują, że dodanie rBCG może znacząco zwiększać skuteczność leczenia i stanowi obiecującą strategię, zwłaszcza w kontekście zachowania pęcherza moczowego.

Thomas Powles, Michiel S. Van Der Heijden, Jens Bedke, Begoña P. Valderrama, Eiji Kikuchi, Matthew D. Galsky, Yohann Loriot, Gopa Iyer, Evan Y. Yu, Jeannie Hoffman-Censits, Nataliya Mar, Christof Vulsteke, Srikala S. Sridhar, Jose Pablo Maroto-Rey, Se Hoon Park, Blanca Homet Moreno, Jasmine Lichfield, Xuesong Yu, Heidi Wirtz, Shilpa Gupta

Barts Cancer Centre, Queen Mary University of London, London, United Kingdom, Netherlands Cancer Institute, Amsterdam, Netherlands, Department of Urology & Eva Mayr-Stihl Cancer Center, Klinikum Stuttgart, Stuttgart, Germany, Hospital Universitario Virgen del Rocio, Sevilla, Spain, St. Marianna University School of Medicine, Kawasaki, Japan, Icahn School of Medicine at Mount Sinai, Tisch Cancer Institute, New York, NY, Université Paris-Saclay Gustave Roussy, Villejuif, France, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Clinical Research Division, Fred Hutchinson Cancer Center; Department of Medicine, Division of Hematology and Oncology, University of Washington, Seattle, WA, The Sidney Kimmel Comprehensive Cancer Center, Johns Hopkins Medical Center, Baltimore, MD, University of California Irvine, Irvine, CA, Integrated Cancer Center Ghent, AZ Maria Middelares and Center for Oncological Research (CORE), Antwerp University, Antwerp, Belgium, Princess Margaret Cancer Centre, University of Toronto, Toronto, ON, Canada, Hospital de la Santa Creu i Sant Pau, Barcelona, Spain, Samsung Medical Center, Sungkyunkwan University School of Medicine, Seoul, South Korea, Merck & Co., Inc., Rahway, NJ, Astellas Pharma Europe Ltd, Addlestone, United Kingdom, Pfizer Inc., Bothell, WA, Cleveland Clinic Taussig Cancer Institute, Cleveland, OH

Na podstawie wyników badania III fazy EV-302/KEYNOTE-A39 schemat EV+P (enfortumab wedotin w skojarzeniu z pembrolizumabem)uznano za preferowany standard leczenia wcześniej nieleczonego zaawansowanego lub rozsianego raka z nabłonka dróg moczowych. Przedstawiono zaktualizowane dane obejmujące medianę czasu obserwacji wynoszącą 3,5 roku, w tym eksploracyjne analizy podgrup chorych, którzy osiągnęli całkowitą odpowiedź (CR) po początkowej częściowej odpowiedzi (PR). W badaniu EV‑302 porównano EV+P z chemioterapią (gemcytabina + cisplatyna/karboplatyna). Po 3,5 roku obserwacji leczenie skojarzone wiązało się z wyraźnym przedłużeniem całkowitego przeżycia (33,6 vs 15,9 miesiąca; HR 0,53) oraz wyższy udział CR. Dwie trzecie chorych osiągało CR stopniowo, po początkowej PR, co wskazuje na znaczenie czasu trwania leczenia. Profil bezpieczeństwa pozostawał korzystny, bez nowych sygnałów.

Nicholas D. James, Joseph van de Wiel, Maria De Santis, Omar S. Din, Daniel Ford, Shaista Hafeez, Robert A. Huddart, Ana Hughes, James Iddenden, Romaana Mir, Catalina Vassallo – Bonner, Anjali Zarkar, Sarah Pirrie, Syed A. Hussain

The Institute of Cancer Research and The Royal Marsden Hospital NHS Foundation Trust, London, United Kingdom, University of Birmingham, Birmingham, United Kingdom, Department of Urology, Charité Universitaetsmedizin Berlin, Berlin, Germany and Department of Urology, Medical University of Vienna, Vienna, Austria, Weston Park Cancer Centre, Sheffield, United Kingdom, Queen Elizabeth Hospital Birmingham, Birmingham, United Kingdom, The Institute of Cancer Research, Division of Radiotherapy and Imaging and The Royal Marsden NHS Foundation Trust, Radiotherapy Department, London, United Kingdom, Section of Radiotherapy and Imaging, Institute of Cancer Research and Royal Marsden NHS Foundation Trust, Sutton, United Kingdom, Clatterbridge Cancer Centre NHS Foundation Trust, Bebington, Wirral, United Kingdom, Mount Vernon Cancer Center, Northwood, United Kingdom, Patient Representative, Sutton, United Kingdom, Department of Oncology and Metabolism, Sheffield Teaching Hospital, Sheffield, United Kingdom

Inhibitory punktów kontrolnych układu odpornościowego mają określoną rolę w leczeniu okołooperacyjnym oraz w leczeniu uzupełniającym u chorych na raka pęcherza moczowego (BC), poddawanych cystektomii (Powles, T. i in. 2024, Galsky, M. D. i in. 2024). Ich rola u chorych zakwalifikowanych do radioterapii skojarzonej z chemioterapią (CRT) pozostaje do ustalenia. W to wieloetapowe, częściowo randomizowanym badaniu RADIO porównano CRT (RT + 5FU z mitomycyną C) do CRT w połączeniu z durwalumabem (CRT-D) podawanym przed, równocześnie i 12 miesięcy po CRT u chorych na miejscowego BC z naciekaniem mięśniówki (MIBC). Skojarzenie CRT D było wykonalne i miało akceptowalny profil bezpieczeństwa, bez nowych nieoczekiwanych działań niepożądanych. Wstępne wyniki wskazują na obiecującą skuteczność. Udział rocznych przeżyć bez nawrotu (DFS) wyniósł 79%. Uzyskano wysokie udziały przeżyć bez progresji (PFS) i całkowitych (OS), przewyższające historyczne wyniki po zastosowaniu wyłącznej CRT. Strategia ta wymaga dalszej oceny w kolejnych badaniach.

James M. Larkin, Thomas Powles, Elena Frangou, Grant D. Stewart, Laurence Albiges, Ian D. Davis, Martin R. Stockler, Cristina Suárez, Balaji Venugopal, Paul D. Nathan, Axel Bex, Craig Gedye, David , arrison, Tim Eisen, Toni K. Choueiri, Grisma Patel, Sophie Merrick, Babak Choodari – Oskooei, Mahesh M. Parmar, Angela M. Meade, RAMPART Trial Investigators and Trial Team

The Royal Marsden NHS Foundation Trust, London, United Kingdom, Barts Cancer Institute, Cancer Research UK Experimental Cancer Medicine Centre, Queen Mary University of London, Royal Free National Health Service Trust, London, United Kingdom, University College London, London, United Kingdom, University of Cambridge, Cambridge, United Kingdom, Department of Medical Oncology, Gustave Roussy, Paris Saclay University, Villejuif, France, Monash University and Eastern Health, Box Hill, Australia, The University of Sydney, Camperdown, Australia, Vall d´Hebron Institute of Oncology (VHIO), Hospital Universitari Vall d´Hebron, Vall d´Hebron Barcelona Hospital Campus, Barcelona, Spain, Beatson West of Scotland Cancer Centre, University of Glasgow, Glasgow, United Kingdom, Mount Vernon Hospital, Northwood, United Kingdom, Royal Free London NHS Foundation Trust, UCL Division of Surgery and Interventional Science, London, United Kingdom, Calvary Mater Newcastle, Waratah, Australia, School of Medicine, University of St Andrews, St Andrews, United Kingdom, Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA, UCL, London, United Kingdom, Medical Research Council Clinical Trials Unit at University College London, Institute of Clinical Trials & Methodology, London, United Kingdom, Medical Research Council Clinical Trials Unit at University College London, London, United Kingdom

W badaniu RAMPART porównano roczne leczenie inhibitorami punktów kontrolnych układu odpornościowego z aktywnym monitorowaniem u chorych na raka nerkowokomórkowego (RCC) o średnim lub wysokim ryzyku nawrotu choroby po nefrektomii zgodnie ze skalą Leibovicha (LS) lub po całkowitej resekcji ograniczonej choroby przerzutowej (M1NED). Monoterapia durwalumabem przyniosła jedynie nieznamienną poprawę przeżycie bez nawrotu choroby (DFS), natomiast skojarzenie z tremelimumabem znamiennie wydłużało DFS. Wyniki potwierdzają przewagę leczenia skojarzonego nad monoterapią w tej grupie chorych..

Toni K. Choueiri, Piotr Tomczak, Naomi B. Haas, David F. McDermott, Balaji Venugopal, Se Hoon Park, Thomas Ferguson, Stefan N. Symeonides, Wayne Yen Hwa Chang, Jae Lyun Lee, Naveed Sarwar, Piotr Sawrycki, Chen-Hua Chuang, Yiwei Zhang, Razvan Cristescu, Cai Chen, Carol E. Pena, Rodolfo F. Perini, Joseph E. Burgents, Thomas Powles

Dana-Farber Cancer Institute, Harvard Medical School, Boston, MA, Poznan University of Medical Sciences, Poznan, Poland, Abramson Cancer Center at the University of Pennsylvania, Philadelphia, PA, Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA, Beatson West of Scotland Cancer Centre and University of Glasgow, Glasgow, United Kingdom, Sungkyunkwan University, Samsung Medical Center, Seoul, South Korea, Department of Medical Oncology, Fiona Stanley Hospital, Perth, Western Australia, Australia, Edinburgh ECMC, Edinburgh Cancer Centre and University of Edinburgh, Edinburgh, United Kingdom, Taipei Veterans General Hospital, Taipei, Taiwan, Asan Medical Center, University of Ulsan College of Medicine, Seoul, South Korea, Imperial College Healthcare NHS Trust, London, United Kingdom, Provincial Hospital in Torun, Torun, Poland, Merck & Co., Inc., Rahway, NJ, Barts Health NHS Trust and the Royal Free NHS Foundation Trust, Barts Cancer Institute, and Queen Mary University of London, London, United Kingdom

W badaniu III fazy KEYNOTE-564 pembrolizumab podawany w ramach leczenia uzupełniającego okazał się skuteczniejszy od placebo u chorych na jasnokomórkowego raka nerkowokomórkowego (ccRCC) z podwyższonym ryzykiem nawrotu choroby po nefrektomii. Oceniono znaczenie ctDNA (przed leczeniem i w trakcie) jako biomarkera w tej grupie chorych. Chociaż czułość była niska, obecność ctDNA wiązała się z krótszym przeżyciem bez nawrotu choroby (DFS). Pembrolizumab częściej prowadził do klirensu ctDNA niż placebo. Wyniki wskazują na ograniczoną użyteczność oceny ctDNA w tej grupie chorych, mimo jego wartości rokowniczej.

Rahul Winayak, Xinran Qi, Ali Moradi, Hedyeh Ebrahimi, Antonio Cruz Gomes, Miguel Zugman, Salvador Jaime-Casas, Xiaochen Li, Tanya B. Dorff, Joann Hsu, Alex Chehrazi-Raffle, Motomichi Takahashi, Kentaro Oka, Seiya Higashi, Peter P. Lee, Thomas P. Parks, Jennifer Karmouch, Robert R. Jenq, Sumanta K. Pal, Nazli Dizman

City of Hope Comprehensive Cancer Center, Duarte, CA, Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA, Miyarisan Pharmaceutical Co., Ltd., Saitama, Japan, Osel Inc., Mountain View, CA, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX

Lek biologiczny CBM588, oparty na szczepie Clostridium butyricum, wykazał oznaki zwiększonej aktywności klinicznej w połączeniu z lekami z grupy inhibitorów kontroli immunologicznej stosowanymi w leczeniu pierwszej linii w dwóch randomizowanych badaniach klinicznych I fazy u chorych na rozsianego raka nerki (mRCC), jednak wpływ dysbiozy mikrobiologicznej na korzyści płynące ze stosowania preparatu CBM588 pozostaje niejasny. Oceniono wartość rokowniczą i predykcyjną dysbiozy mikrobiologicznej w kontekście stosowania preparatu CBM588. Dodanie preparatu mikrobiotycznego CBM588 do immunoterapii pierwszej linii u chorych na mRCC znacząco zwiększył udział odpowiedzi (ORR) i wydłużył czas wolny od progresji (PFS) w porównaniu ze standardowym leczeniem. Największe korzyści obserwowano u chorych z dysbiozą mikrobiomu, co wskazuje na potencjalną wartość TOPOSCORE (wskaźnika dysbiozy metagenomicznej w kale) jako biomarkera predykcyjnego. Wyniki sugerują istotną rolę mikrobiomu w modulacji skuteczności immunoterapii. Planowane jest badanie III fazy BIOFRONT z grupą kontrolną otrzymującą placebo celem oceny aktywności klinicznej preparatu CBM588.

Rana R. McKay, Pamela Atherton, Karla V. Ballman, Heather Jacene, Ronald C. Chen, Atish D. Choudhury, Joshua M. Lang, Suzanne Cole, Tareq Al Baghdadi, Young Kwok, Alan Tan, Stephanie A. Berg, Himisha Beltran, Michael J. Morris, Bradley A. McGregor, Tian Zhang, Matthew D. Galsky, Jonathan E. Rosenberg, Daniel J. George, Toni K. Choueiri

UC San Diego Moores Cancer Center, San Diego, CA, Mayo Clinic Rochester, Rochester, MN, Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA, University of Kansas Medical Center, Kansas City, KS, University of Wisconsin, Madison, WI, Department of Internal Medicine, Division of Hematology and Oncology, UT Southwestern, Dallas, TX, IHA Hematology Oncology Consult, Ypsilanti, MI, University of Maryland Medical Center, Baltimore, MD, Vanderbilt University Medical Center, Nashville, TN, Division of Medical Oncology, Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Department of Internal Medicine, Simmons Comprehensive Cancer Center, UT Southwestern Medical Center, Dallas, TX, Mount Sinai Tisch Cancer Center, New York, NY, Duke Cancer Institute, Durham, NC

Przerzuty do kości występują u około 30% chorych na raka nerkowokomórkowym (RCC) i wiążą się z gorszym przeżyciem oraz objawowymi zdarzeniami szkieletowymi (SSE). Rad-223, radioizotop emitujący promieniowanie alfa, wykazujący powinowactwo do kości, wydłuża przeżycie u chorych na zaawansowanego raka gruczołu krokowego. W badaniu pilotażowym dotyczącym stosowania radu-223 w połączeniu z inhibitorami kinazy tyrozynowej VEGF u chorych na RCC z przerzutami do kości wykazano bezpieczeństwo i wczesną skuteczność (McKay, CCR, 2018). W badaniu II razy z losowym doborem chorych RADICAL oceniono dodanie radu‑223 do kabozantynibu u chorych na RCC z przerzutami do kości. Leczenie skojarzone było bezpieczne, ale nie poprawiło pierwszorzędowego punktu końcowego, przeżycia wolnego od SSE, ani udziału odpowiedzi w porównaniu do leczenia wyłącznie kabozantynibem. Zaobserwowano jedynie numeryczne wydłużenie OS, co sugeruje potrzebę dalszych badań dotyczących leczenia ukierunkowanego na kości.

Pavlos Msaouel, Eric S. Rupe, Xinyue Chen, Ritesh R. Kotecha, Damian T. Rieke, Bradley A. McGregor, Najat C. Daw, Alice C. Fan, Eric M. Knoche, Christos Kyriakopoulos, Aly-Khan A. Lalani, Amartej Merla, Martin H. Voss, M. N. Reaume, Alexander J. Lazar, Luisa Maren Solis, Bora Lim, Nizar M. Tannir, Menuka Karki, Niki M. Zacharias

Department of Genitourinary Medical Oncology, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Genitourinary Oncology Service, Department of Medicine, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Charité – Universitätsmedizin Berlin, Berlin, Germany, Lank Center for Genitourinary Oncology, Dana-Farber Cancer Institute, and Harvard Medical School, Boston, MA, Division of Oncology, Stanford University School of Medicine, Stanford, CA, Washington University School of Medicine, Division of Medical Oncology, St. Louis, MO, University of Wisconsin Carbone Cancer Center, Verona, WI, Department of Oncology, Juravinski Cancer Centre, McMaster University, Hamilton, ON, Canada, City of Hope National Medical Center, Duarte, CA, Memorial Sloan Kettering Cancer Center; Weill Cornell Medical College, New York, NY, University of Ottawa, Ottawa, ON, Canada, Department of Translational Molecular Pathology, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Department of Breast Medical Oncology, Morgan Welch IBC Clinic and Research Program, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Department of Urology, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX

Rak rdzeniasty nerki (RMC) to rzadki, wyjątkowo agresywny nowotwór złośliwy, który dotyka głównie młodych osób pochodzenia afrykańskiego z nosicielstwem genu niedokrwistości sierpowatokrwinkowej. RMC jest zazwyczaj oporny na standardowe leczenie raka nerki, w tym leki antyangiogenne i inhibitory punktów kontrolnych układu odpornościowego. Chociaż chemioterapia jest obecnie standardem, udziały obiektywnych odpowiedzi (ORR) pozostają niskie (~29%), a mediana przeżycia bez progresji (PFS) wynosi ≤ 4 miesiące w leczeniu pierwszej linii. W RMC wykazano wysoką ekspresję EGFR, który może stanowić potencjalny cel terapeutyczny. Panitumumab wykazał wyraźną skuteczność przedkliniczną oraz wysoki udział ORR (53,9%) u wcześniej intensywnie leczonych chorych, przy dobrej tolerancji. Wyniki sugerują, że leczenie ukierunkowane na EGFR może stanowić przełomowe podejście w leczeniu tej choroby.