Nowotwory przewodu pokarmowego

Zhihao Lu, Zhangzhou Huang, Xiangjiao Meng, Yun Fan, Tao Wu, Qingsong Pang, Feng Wang, Yanqiao Zhang, Shegan Gao, Tianshu Liu, Jin Zhou, Yong Fang, Ning Li, Wei Li, Guochun Cao, Sa Xiao, Hai Zhu, Yi Zhu, Lin Shen

Peking University Cancer Hospital and Institute, Beijing, China, Fujian Cancer Hospital, Fuzhou, China, Shandong Cancer Hospital and Institute, Jinan, China, Zhejiang Cancer Hospital, Hangzhou, China, Anyang Tumor Hospital, Anyang, China, Tianjin Medical University Cancer Institute and Hospital, Tianjin, China, The First Affiliated Hospital of Zhengzhou University, Zhengzhou, China, Harbin Medical University Cancer Hospital, Harbin, China, The First Affiliated Hospital of Henan University of Science and Technology, Luoyang, China, Zhongshan Hospital, Fudan University, Shanghai, China, Sichuan Cancer Hospital, Chengdu, China, Sir Run Run Shaw Hospital Zhejiang University School of Medicine, Hangzhou, China, Henan Cancer Hospital, Zhengzhou, China, The First Hospital of Jilin University, Changchun, China, Jiangsu Cancer Hospital, Nanjing, China, Baili-Bio (Chengdu) Pharmaceutical Co., Ltd., Chengdu, China, SystImmune, Inc., Redmond, WA

Chemioterapia w połączeniu z inhibitorem PD-1/PD-L1 stanowi standardowe leczenie pierwszej linii chorych na zaawansowanego raka przełyku (ESCC) wykazującego ekspresję PD-L1. Jednak u większości chorych nieuchronnie dochodzi do rozwoju oporności na leczenie pierwszej linii, a chemioterapia drugiej linii charakteryzuje się udziałem całkowitej odpowiedzi (ORR) poniżej 10% oraz medianą przeżycia całkowitego (OS) poniżej 6 miesięcy. Izalontamab brengitekan (iza-bren) jest potencjalnie pierwszym w swojej klasie lekiem typu ADC, składającym się z dwuswoistego przeciwciała anty EGFR-HER3 skoniugowanego z silnym inhibitorem topoizomerazy I, Ed-04, za pośrednictwem rozszczepialnego łącznika. W badaniu I fazy I iza-bren wykazał obiecującą aktywność kliniczną u wcześniej leczonych chorych na ESCC. Przedstawiono wyniki chińskiego, wieloośrodkowego, randomizowanego, otwartego badania fazy III, oceniającego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania iza-brenu w porównaniu do chemioterapii w leczeniu drugiej linii chorych na zaawansowanego ESCC. W badaniu III fazy iza-bren znamiennie wydłużył przeżycie całkowite (9,8 vs 7,2 miesiąca) oraz PFS i ORR u chorych na zaawansowanego ESCC po niepowodzeniu leczenia 1. linii w porównaniu do chemioterapii. Leczenie wiązało się z większą toksycznością hematologiczną, ale akceptowalnym profilem bezpieczeństwa. Wyniki wskazują na iza-bren jako potencjalny nowy standard II linii w tej populacji.

Lin Shen, Xiaotian Zhang, Ke Ji, Linzhi Lu, Quan Wang, Quanlin Guan, Su Yan, Yanbing Zhou, Yan Yang, Zhibin Huo, Jun You, Yi Ba, Yingjiang Ye, Ye Chen, Shubin Wang, Guoqing Lv, Jingdong Zhang, Xuhui Hu, Futang Yang, Jiafu Ji, ASTRUM-006 Study Group

Department of Gastrointestinal Oncology, Peking University Cancer Hospital, Beijing, China, Early Drug Development Center, Department of Gastrointestinal Oncology, Key Laboratory of Carcinogenesis and Translational Research (Ministry of Education/Beijing), Peking University Cancer Hospital and Institute, Beijing, China, Beijing Cancer Hospital, Beijing, China, Gansu Province Wuwei Tumor Hospital, Wuwei, China, The First Hospital of Jilin University, Changchun, China, The First Hospital of Lanzhou University, Lanzhou, China, The Affiliated Hospital of Qinghai University, Xining, China, The Affiliated Hospital of Qingdao University, Shandong, China, Department of Gastroenterology, Gansu Provincial Cancer Hospital, Lanzhou, China, Xingtai People’s Hospital, Xingtai, China, The First Affiliated Hostpital of Xiamen University, Xiamen, China, Tianjin Medical University Cancer Institute & Hospital, Tianjin, China, Peking University People’s Hospital, Beijing, China, The First Affiliated Hospital of Henan University of Science and Technology, Luoyang, China, Peking University Shenzhen Hospital, Shenzhen, China, Liaoning Cancer Hospital and Institute, Shenyang, China, Shanghai Henlius Biotech, Inc., Shanghai, China

Dodanie inhibitorów punktów kontrolnych układu odpornościowego (ICI) do chemioterapii w leczeniu indukcyjnym/uzupełniającym raka żołądka przyniosło mieszane wyniki pod względem skuteczności. Grupa docelowa i schemat leczenia wymagają dalszej optymalizacji. Porównano skuteczność serplulimabu (przeciwciała anty-PD-1) w połączeniu z chemioterapią do placebo w połączeniu z chemioterapią w leczeniu indukcyjnym oraz serplulimabu do chemioterapii w leczeniu uzupełniającym u chorych na resekcyjnego raka żołądka. Dodanie serplulimabu do chemioterapii w leczeniu indukcyjnym, a następnie jego stosowanie w leczeniu uzupełniającym, znamiennie wydłuża czas wolny od zdarzeń (EFS) u chorych na resekcyjnego raka żołądka/GEJ z ekspresją PD‑L1. Zwiększył się także udział całkowitych odpowiedzi patologicznych przy korzystnym profilu bezpieczeństwa. Wyniki wskazują na obiecującą, potencjalnie nową strategię leczenia okołooperacyjnego.

Do-Youn Oh, Yoon-Koo Kang, Kohei Shitara, Li-Tzong Chen, Narikazu Boku, Min-Hee Ryu, Sun Young Rha, Jong Gwang Kim, Jin Young Kim, Sang Cheul Oh, Keun-Wook Lee, Jeeyun Lee, Akihito Kawazoe, Hirokazu Shoji, Kensei Yamaguchi, Sung Yong Oh, Li-Yuan Bai, Ming-Huang Chen, Jen-Shi Chen, Kun-Huei Yeh, ATTRACTION-6 Study Group

Seoul National University College of Medicine, Seoul, South Korea, Asan Medical Center, Seoul, South Korea, National Cancer Center Hospital East, Kashiwa, Japan, Kaohsiung Medical University Hospital, Kaohsiung, Taiwan, Institute of Medical Science Hospital, University of Tokyo, Tokyo, Japan, Asan Medical Center, University of Ulsan College of Medicine, Seoul, South Korea, Yonsei Cancer Center, Yonsei University College of Medicine, Seoul, South Korea, Kyungpook National University, Daegu, South Korea, Keimyung University Dongsan Medical Center, Daegu, South Korea, Korea University Guro Hospital, Korea University College of Medicine, Seoul, South Korea, Seoul National University College of Medicine, Seoul National University Bundang Hospital, Seongnam, South Korea, Division of Hematology-Oncology, Department of Medicine, Samsung Medical Center, Sungkyunkwan University School of Medicine, Seoul, South Korea, National Cancer Center Hospital, Tokyo, Japan, Cancer Institute Hospital of the Japanese Foundation for Cancer Research, Tokyo, Japan, Dong-A University Hospital, Busan, South Korea, China Medical University Hospital, Taichung, Taiwan, Taipei Veterans General Hospital, Taipei, Taiwan, Chang Gung Memorial Hospital at Linkou and Chang Gung University, Tao-Yuan, Taiwan, National Taiwan University Hospital, Taipei, Taiwan

Przeciwciała anty-PD-1 w połączeniu z chemioterapią są uznanym standardem leczenia pierwszej linii chorych na HER2-ujemnego raka żołądka i przełyku (G/GEJ). Niwolumab (NIVO) oraz ipilimumab (IPI), przeciwciało anty-CTLA-4, wykazują uzupełniające się mechanizmy działania. Połączenie NIVO i chemioterapii z IPI może trwale zahamować progresję choroby i przedłużyć czas przeżycia, jak sugerują wyniki badań dotyczących innych typów nowotworów. W badaniu III fazy ATTRACTION‑6 dodanie niwolumabu i ipilimumabu do chemioterapii nie wydłużyło całkowitego przeżycia w porównaniu do wyłącznej chemioterapii u chorych na HER2‑ujemnego zaawansowanego raka żołądka/GEJ. Odnotowano wyższy udział odpowiedzi oraz nieznacznie dłuższe PFS, kosztem większej toksyczności. Wyniki nie wspierają stosowania tej intensyfikacji leczenia jako standardu pierwszej linii.

Ghassan K. Abou-Alfa, Zhenggang Ren, Joseph P. Erinjeri, Jeong Heo, Riccardo Lencioni, Yasuaki Arai, Mohamed Bouattour, Maria A. Gonzalez-Carmona, Yabing Guo, Aibing Xu, Gustavo V. Alves, Arunee Dechaphunkul, Gwo Fuang Ho, Yueh Ni Lim, Hongtao Hu, Sri Harsha Tekumalla, Vimal Dave, Xavier Monzoni­s, Masatoshi Kudo, Jia Fan

Memorial Sloan Kettering Cancer Center; Weill Medical College at Cornell University, New York, NY, Department of Hepatic Oncology, Liver Cancer Institute, Zhongshan Hospital, Fudan University, Shanghai, China, Interventional Radiology Service, Department of Radiology, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Department of Internal Medicine, College of Medicine, Pusan National University and Biomedical Research Institute, Pusan National University Hospital, Busan, South Korea, Department of Diagnostic and Interventional Radiology, University of Pisa School of Medicine, Pisa, Italy, Department of Diagnostic Radiology, National Cancer Center Hospital, Tokyo, Japan, Medical Oncology, AP-HP Hôpital Beaujon, Paris, France, Department of Medicine I, University Hospital Bonn, Bonn, Germany, State Key Laboratory of Organ Failure Research, Guangdong Provincial Key Laboratory of Viral Hepatitis Research, Department of Infectious Diseases, Nanfang Hospital, Southern Medical University, Guangzhou, China, Department of Interventional Therapy, Nantong Tumor Hospital, Nantong, China, Centro Integrado de Pesquisa em Oncologia, Hospital Nossa Senhora de Conceição, Porto Alegre, Brazil, Holistic Center for Cancer Study and Care, Division of Medical Oncology, Department of Internal Medicine, Faculty of Medicine, Prince of Songkla University, Songkhla, Thailand, University Malaya Medical Centre, University of Malaya, Kuala Lumpur, Malaysia, Department of Clinical Oncology and Radiotherapy, Sarawak General Hospital, Kuching, Malaysia, Department of Minimal-Invasive Intervention, The Affiliated Cancer Hospital of Zhengzhou University, Zhengzhou, China, Clinical Research and Pharmacovigilance, Oncology R&D, AstraZeneca, Cambridge, United Kingdom, Oncology Biometrics, Late Oncology Statistics, AstraZeneca, Macclesfield, United Kingdom, Late Oncology, AstraZeneca, Barcelona, Spain, Department of Gastroenterology and Hepatology, Kindai University Faculty of Medicine, Osaka, Japan, Department of Liver Surgery & Transplantation Center, Liver Cancer Institute, Zhongshan Hospital, Fudan University, Shanghai, China

TACE (przeztętnicza chemoembolizacja), standard postępowania u chorych na nieoperacyjnego rak wątrobowokomórkowego kwalifikującego się do embolizacji (eeHCC), wywołuje nowotworową odpowiedź immunologiczną. W badaniu STRIDE (Single Tremelimumab [T] Regular Interval Durvalumab [D]) wykazano korzyści w zakresie całkowitego czasu przeżycia (OS) po 6 latach obserwacji i stanowi standard postępowania u chorych na nieoperacyjnego zaawansowanego HCC. Przedstawiono wcześniej zaplanowane analizy z badania EMERALD 3, w którym połączono STRIDE ± lenwatynib (L) z TACE. Dodanie immunoterapii STRIDE (± lenwatynib) do TACE u chorych na nieoperacyjnego eeHCC znamiennie wydłużyło PFS w porównaniu do wyłącznego TACE, przy obserwowanym korzystnym trendzie w zakresie OS. Schemat STRIDE + TACE wykazał także poprawę przeżycia całkowitego. Profil bezpieczeństwa był zgodny z oczekiwaniami, choć toksyczność była wyższa niż przy TACE. Wyniki sugerują, że leczenie skojarzone może stanowić nową opcję leczenia w tej grupie chorych.

Gunhild Von Amsberg, Martin Boegemann, Johann S. De Bono, Niven Mehra, Howard Gurney, Josep M. Piulats, Alexandra Drakaki, Debbie G. Robbrecht, Mariusz Kwiatkowski, Elizabeth R. Kessler, Urban Emmenegger, Cagatay Arslan, Gedske Daugaard, Enrique Castellanos, Christopher E. Wee, Lockman Bousserouel, Charles Schloss, Kentaro Imai, Evan Y. Yu

University Medical Center Hamburg-Eppendorf; Martini Clinic, Hamburg, Germany, University Hospital Münster, Münster, Germany, The Institute of Cancer Research and The Royal Marsden Hospital, London, United Kingdom, Radboud University Medical Center, Nijmegen, Gelderland, Netherlands, Macquarie University, Sydney, NSW, Australia, Catalan Institute of Oncology, Barcelona, Spain, University of California Los Angeles Medical Center, Los Angeles, CA, Erasmus MC Cancer Institute, Rotterdam, Netherlands, Szpital Wojewódzki im. Mikołaja Kopernika, Koszalin, Poland, University of Colorado Cancer Center, Aurora, CO, Sunnybrook Research Institute, Toronto, ON, Canada, Izmir University of Economics, Medical Point Hospital, Izmir, Turkey, Copenhagen University Hospital-Rigshospitalet, Copenhagen, Denmark, Karolinska University Hospital, Stockholm, Sweden, Cleveland Clinic Taussig Cancer Center, Cleveland, OH, Merck & Co., Inc., Rahway, NJ, Fred Hutchinson Cancer Center, University of Washington, Seattle, WA

Połączenie przeciwciała anty-PD-1, kamrelizumabu (C), z inhibitorem kinazy tyrozynowej VEGFR2, riwoceranibem (R) znacząco wydłużyło przeżycie bez progresji (PFS) oraz całkowite przeżycie (OS) w porównaniu z sorafenibem w pierwszej linii leczenia zaawansowanego raka wątroby (HCC), a także wydłużyło przeżycie wolne od nawrotu w porównaniu z wyłącznym zabiegiem operacyjnym w ramach okołooperacyjnego leczenia resekcyjnego HCC. Przeprowadzono badanie III fazy oceniające C+R w połączeniu z TACE u chorych na nieresekcyjnego HCC, kwalifikującego się do TACE. Przedstawiono dane z określonej w protokole pośredniej analizy PFS. Dodanie leczenia C+R do TACE u chorych na HCC w pośrednim stadium znamiennie wydłużyło czas wolny od progresji (11,1 vs 8,3 miesiąca; HR 0,73), z korzystnym trendem w zakresie OS. Korzyści były spójne w podgrupach, choć wiązały się z większą toksycznością. Wyniki wskazują na potencjalną nową opcję leczenia w tej grupie chorych.

Tanios S. Bekaii-Saab, Davide Melisi, Johanna Wilmink, Carlo Garufi, Nguyen H. Tran, Giampaolo Tortora, Filippo De Braud, Jan-Erik Frodin, Sara Lonardi, Emily Lin, Hani M. Babiker, Bruce S. Lin, Lorenzo Fornaro, Andrés J. Muñoz Martín, Sonia Ioannidis, Aidan Gilmartin, John E. Janik, Yufei Guo, Lorenza Rimassa, Arndt Vogel

Division of Hematology/Oncology Mayo Clinic Arizona, Phoenix, AZ, University of Verona, Verona, Italy, Amsterdam UMC, Amsterdam, Netherlands, Azienda Ospedaliera San Camillo-Forlanini, Roma, Italy, Mayo Clinic Florida, Jacksonville, FL, Fondazione Policlinico Universitario A. Gemelli, IRCCS, Rome, Italy, Istituto Nazionale Tumori, Milan, Italy, Karolinska University Hospital, Stockholm, Sweden, Veneto Institute of Oncology IOV-IRCCS, Padua, Italy, Providence Cancer Institute, Portland, OR, Division of Hematology Oncology, Mayo Clinic Florida, Jacksonville, FL, Virginia Mason Medical Center, Seattle, WA, Department of Medical Oncology 2, Azienda Ospedaliera Universitaria Pisana, Pisa, Italy, Hospital General Universitario Gregorio Marañón, Madrid, Spain, Incyte Biosciences International Sàrl, Morges, Switzerland, Incyte Corporation, Wilmington, DE, Department of Biomedical Sciences, Humanitas University, Pieve Emanuele, Milan, Italy, Medizinische Hochschule Hannover, Hannover, Germany

Leczeniem pierwszej linii u chorych ma nieoperacyjnego lub rozsianego raka dróg żółciowych(mCCA) jest chemioterapia i immunoterapia. Na podstawie wyników badania II fazy FIGHT-202 pemigatynib stał się pierwszym inhibitorem FGFR1-3 zatwierdzonym do stosowania w kolejnych liniach leczenia u chorych na mCCA z rearanżacją genu FGFR2. Przedstawiono wyniki globalnego, randomizowanego badania III fazy FIGHT-302 oceniającego pemigatynib w leczeniu pierwszej linii. Pemigatynib w leczeniu pierwszej linii mCCA z rearanżacją FGFR2 znamiennie wydłużył PFS w porównaniu do chemioterapii (8,3 vs 6,8 miesiąca; HR 0,58), przy podobnym OS (wpływ crossover). Profil bezpieczeństwa był zgodny z wcześniejszymi danymi. Wyniki potwierdzają skuteczność leczenia celowanego, choć wspierają jej stosowanie głównie po progresji po chemioterapii.

Brian M. Wolpin, Zev A. Wainberg, Andrew Hendifar, Mitesh J. Borad, Filippo Pietrantonio, Shubham Pant, Pascal Hammel, Chiara Cremolini, Gulam A. Manji, Paul E. Oberstein, Ignacio Garrido-Laguna, Christoph Springfeld, Nilofer S. Azad, Makoto Ueno, Stephen Y. Chui, Ying Zhang, Hina Patel, Yeonju Lee, Zeena Salman, Eileen M. O’Reilly

Dana-Farber Cancer Institute, Gastrointestinal Cancer Center, Boston, MA, UCLA Jonsson Comprehensive Cancer Center, Los Angeles, CA, Samuel Oschin Comprehensive Cancer Institute, Cedars-Sinai Medical Center, Los Angeles, CA, Department of Oncology, Mayo Clinic Florida, Jacksonville, FL, Medical Oncology Department, Fondazione IRCCS Istituto Nazionale dei Tumori, Milan, Italy, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Paris-Saclay University, Digestive and Medical Oncology Department, Paul Brousse Hospital, APHP, Villejuif, N/A, France, Azienda Ospedaliero-Universitaria Pisana, Pisa, Italy, Columbia University Herbert Irving Comprehensive Cancer Center, New York, NY, NYU Langone Health, New York, NY, University of Utah Huntsman Cancer Institute, Salt Lake City, UT, National Center for Tumor Diseases Heidelberg, Heidelberg, N/A, Germany, Johns Hopkins Sidney Kimmel Comprehensive Cancer Center, Baltimore, MD, Department of Gastroenterology, Kanagawa Cancer Center, Yokohama, Japan, Revolution Medicines, Inc., Redwood City, CA, Revolution Medicines, Redwood City, CA, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York City, NY

Obecnie dostępne metody leczenia drugiej linii zapewniają ograniczone korzyści kliniczne u chorych na rozsianego gruczolakoraka trzustki(mPDAC), przy czym odnotowywana mediana czasu wolnego od progresji (mPFS) wynosi 3-4 miesiące, a mediana całkowitego czas przeżycia (mOS) – 6-7 miesięcy. Nieprawidłowa aktywacja szlaku RAS jest głównym czynnikiem wpływającym na rozwój PDAC; onkogenne mutacje RAS stwierdza się w ponad 90% przypadków, najczęściej w kodonie G12. Daraksonrasib jest doustnym, wieloselektywnym, trójkompleksowym inhibitorem białek w aktywnym stanie, związanych z GTP, RAS(ON), produktów zarówno zmutowanego, jak i dzikiego RAS.W badaniu III fazy RASolute 302 daraksonrasib znamiennie wydłużył zarówno OS, jak i PFS w porównaniu do chemioterapii u chorych na mPDAC w drugiej linii leczenia, niezależnie od stanu mutacji RAS. Leczenie było lepiej tolerowane, z mniejszą częstością ciężkich działań niepożądanych i rzadszym przerywaniem leczenia. Wyniki wskazują na daraksonrasib jako potencjalny nowy standard leczenia w tej grupie chorych.

Xiaohang Gao, Qiaoxuan Wang, Zitong Zhang, Fang He, Yi Ding, Liping Zhang, Duoduo Pei, Shaoqing Niu, Hailan Chen, Rui Sun, Ye Yao, Weiming Han, Yanjun Chen, Hui Chang, Weiwei Xiao, Li-Ren Li, Rong Zhang, Yuan-Hong Gao

Sun Yat-sen University Cancer Center, State Key Laboratory of Oncology in South China, Collaborative Innovation Center for Cancer Medicine, Sun Yat-sen University, Guangzhou, Guangdong, China, Department of Radiation Oncology, Sun Yat-sen University Cancer Center, State Key Laboratory of Oncology in South China, Collaborative Innovation Center for Cancer Medicine, Guangzhou, Guangdong, China, Department of Radiation Oncology, the Sixth Affiliated Hospital, Sun Yat-sen University, Guangzhou, Guangdong, China, Nanfang Hospital, Southern Medical University, Guangzhou, Guangdong, China, Department of Oncology, Guangdong Provincial Hospital of Integrated Traditional Chinese and Western Medicine, Foshan, Guangdong, China, 1st Affiliated Hospital of Sun Yat-sen University, Guangzhou, China, Department of Radiation Oncology, Nanfang Hospital, Southern Medical University, Guangzhou, Guangdong, China, Sun Yat-sen University Cancer Center, State Key Laboratory of Oncology in South China, Collaborative Innovation Center for Cancer Medicine, Sun Yat-sen University, Guangzhou, China, Department of Colorectal Surgery, Sun Yat-sen University Cancer Center, Guangzhou, China, Department of Endoscopy and Laser, Sun Yat-sen University Cancer Center, State Key Laboratory of Oncology in South China, Collaborative Innovation Center of Cancer Medicine, Guangzhou, China

Chorzy na raka jelita grubego (CRC) z niedoborem naprawy niedopasowań (dMMR) i wysoką niestabilnością mikrosatelitarną (MSI-H), u których po leczeniu inhibitorami PD-1 osiągnięto kliniczną całkowitą odpowiedź (cCR), mogą być leczeni bez udziału zabiegu nieoperacyjnego (NOM), w połączeniu z aktywną obserwacją. Celem badania była ocena konieczności kontynuacji immunoterapii po osiągnięciu cCR, ze szczególnym uwzględnieniem wyników dotyczących przeżycia oraz toksyczności. U chorych na dMMR/MSI‑H CRC, którzy osiągnęli cCR po leczeniu inhibitorami PD‑1, kontynuacja immunoterapii nie wydłużyła DFS ani OS w porównaniu z jej przerwaniem i aktywną obserwacją. Jednocześnie leczenie podtrzymujące wiązało się z większą toksycznością związaną z immunoterapią. Wyniki sugerują, że po uzyskaniu cCR możliwe jest bezpieczne zakończenie leczenia przy ścisłym monitorowaniu.

Gunnar Folprecht, Sebastian Stasik, Jens Christmann, Lukas Weiss, Eray Goekkurt, Lutz Jacobasch, Lena-Christin Conradi, Ulrike Ubbelohde, Ralf Hofheinz, Ruediger Liersch, Matthias Kelm, Jack C. Chater Cure, Martin Fuchs, Jorge Riera-Knorrenschild, Joerg E. Schubert, Anna Klimova, Daniela E. Aust, Andrea Tannapfel, Christian Thiede, Anke C. Reinacher-Schick

Technical University Dresden, Medical Faculty Carl Gustav Carus, NCT/UCC/Medical Department I, Dresden, Germany, Technical University Dresden / Medical Faculty Carl Gustav Carus, Lab. Hematology, Dresden, Germany, COLOPREDICT Platform and Institute of Pathology, Georgius Agricola Stiftung Ruhr, Ruhr-University Bochum, Bochum, Germany, Austrian Breast & Colorectal Cancer Study Group (ABCSG) and IIIrd Medical Department, Paracelsus Medical University, Salzburg, Austria, Hematology-Oncology Practice Hamburg (HOPE), Hamburg, Germany, Onkologische Schwerpunktpraxis, Dresden, Germany, University Medical Center Goettingen, Goettingen, Germany, Mannheim Cancer Center, University of Heidelberg, Mannheim, Germany, Outpatient Clinics for Hematology and Oncology, Münster, Germany, University of Wuerzburg, Surgical Department I, Wuerzburg, Germany, Klinikum Chemnitz, Department of Hematology, Oncology, and Cellular Therapy, Chemnitz, Germany, Staedt. Klinikum Muenchen GmbH, Munich, Germany, Universitätsklinikum Marburg, Klinik für Innere Medizin, Marburg, Germany, Elblandklinikum Riesa, Riesa, Germany, National Center for Tumor Diseases (NCT) Dresden, Dresden, Germany, Institute of Pathology, Faculty of Medicine Carl Gustav Carus, Technical University Dresden, Dresden, Germany, COLOPREDICT Platform and Institute of Pathology, Ruhr-University, Bochum, Germany, COLOPREDICT Platform and Department of Hematology, Oncology and Palliative Care, St. Josef-Hospital, Ruhr-University Bochum, Bochum, Germany

Uzupełniająca chemioterapia (ACT) przynosi ograniczone korzyści u niewyselekcjonowanych chorych na raka jelita grubego w II stopniu zaawansowania. Pooperacyjne ctDNA ma wyższą wartość rokowniczą niż klasyczne markery kliniczne lub molekularne, ale nie udowodniono, że pozwala przewidzieć korzyści z ACT. W prospektywnym badaniu z losowym doborem chorych wykazano, że ACT zależna od pooperacyjnego ctDNA zwiększa udział 3-letnich przeżyć wolnych od progresji (DFS) u chorych na raka jelita grubego w II stopniu zaawansowania, bez klinicznych czynników ryzyka, co potwierdza zasadność badania ctDNA w procesie podejmowania decyzji o leczeniu uzupełniającym w praktyce klinicznej. Pomimo ograniczeń, w tym stosunkowo niewielkiego udziału chorych z dodatnim ctDNA i przedwczesnego zakończenia badania, wyniki potwierdzają wartość ctDNA jako czynnika predykcyjnego uzyskania korzyści z leczenia uzupełniającego.

Atsuo Takashima, Yasumitsu Hirano, Manabu Shiozawa, Hideki Ueno, Masayuki Ohue, Yusuke Suwa, Hitoshi Ojima, Akio Shiomi, Takeshi Suto, Satoshi Ikeda, Ryo Inada, Yasumasa Takii, Kazuyuki Kawamoto, Naoyuki Toyota, Hiroaki Soda, Junki Mizusawa, Haruhiko Fukuda, Shunsuke Tsukamoto, Yukihide Kanemitsu, Tetsuya Hamaguchi, Colorectal Cancer Study Group in Japan Clinical Oncology Group (JCOG)

National Cancer Center Hospital, Chuo-Ku, Tokyo, Japan, Saitama Medical University International Medical, Hidaka, Japan, Department of Gastrointestinal Surgery, Kanagawa Cancer Center, Yokohama, Japan, Department of Surgery, National Defense Medical College, Saitama, Japan, Osaka International Cancer Institute, Osaka, Japan, Department of Surgery, Gastroenterogical Centre, Yokohama City University Medical Center, Yokohama, Japan, Gunma Prefectural Cancer Center, Gunma, Japan, Shizuoka Cancer Center, Shizuoka, Japan, Yamagata Prefectural Central Hospital, Yamagata-Shi, Japan, Hiroshima Prefectural Hospital, Hiroshima, Japan, Kochi Health Sciences Center, Kochi, Japan, Niigata Cancer Center Hospital, Niigata, Japan, Kurashiki Central Hospital, Okayama, Japan, Tochigi Cancer Center, Tochigi, Japan, Chiba Cancer Center, Chiba, Japan, National Cancer Center Hospital, Tokyo, Japan, Saitama Medical University International Medical Center, Saitama, Japan

Badania obserwacyjne wskazują na korzystny wpływ aspiryny u chorych na raka jelita grubego (CRC), jednak dowody dotyczące leczenia uzupełniającego są nadal ograniczone. W nieselekcjonowanych grupach chorych w badaniach III fazy nie wykazano wyraźnych korzyści, natomiast badania oparte na selekcji na podstawie biomarkerów sugerują korzyści u chorych na nowotwory z zaburzeniami szlaku PI3K. W badaniu III fazy EPISODE III oceniano wpływ niskiej dawki aspiryny dodanej do standardowej chemioterapii uzupełniającej u chorych na raka jelita grubego w III stadium. Aspiryna nie wydłużyła znamiennie przeżycia bez nawrotu choroby (DFS), choć obserwowano niewielką, numeryczną korzyść. Leczenie było dobrze tolerowane, bez znamiennego wzrostu działań niepożądanych. Wyniki sugerują ograniczoną skuteczność aspiryny w niewyselekcjonowanej grupie chorych, wskazane są badania uwzględniające biomarkery.

Ramon Salazar, Maria Auxiliadora Gomez, Paula Jimenez-Fonseca, Ferran Losa, Adelaida La Casta, Bartomeu Massuti, Esperanza Torres, Elena Gallardo Martin, Teresa Garcia, Rosario Vidal-Tocino, Yolanda Vidal-Insua, Cristina Gravalos, Ana Fernandez-Montes, Javier Gallego Plazas, Maria Jose Safont, Sandra Merino, Carles Pericay, Antonieta Salud Salvia, Enrique Aranda, Alfredo Carrato

Medical Oncology Department, Institut Català d’Oncologia (ICO), L´Hospitalet De Llobregat, Barcelona, Spain, Medical Oncology Department, Reina Sofía University Hospital. Instituto Maimónides de Investigación Biomédica de Córdoba (IMIBIC), University Reina Sofia Hospital, Universidad de Córdoba, CIBERONC, Cordoba, Spain, Medical Oncology Department, Hospital Universitario Central de Asturias, ISPA, Oviedo, Spain, Medical Oncology Department, Hospital Sant Joan Despí-Moisés Broggi, Barcelona, Spain, Medical Oncology Department, Hospital Universitario de Donostia, San Sebastián, Spain, Medical Oncology Department, Hospital General de Alicante, Alicante, Spain, Medical Oncology Department, H. Universitario Regional Virgen de la Victoria, Malaga, Spain, Medical Oncology Department, Hospital Álvaro Cunqueiro, Pontevedra, Spain, Medical Oncology Department, Hospital Universitario Santa Lucía, Cartagena, Spain, Medical Oncology Department, Hospital Universitario de Salamanca, IBSAL, Salamanca, Spain, Medical Oncology Department, H. Clínico Universitario de Santiago de Compostela, Santiago de Compostela, Spain, Medical Oncology Department, H. Universitario 12 de Octubre, Instituto de Investigación i+12, Madrid, Spain, Medical Oncology Department, Complejo Hospitalario Universitario de Ourense, Ourense, Spain, Medical Oncology Department, General Universitario de Elche Hospital, Alicante, Spain, Medical Oncology Department, General University Hospital Consortium of Valencia, Valencia University, Valencia, Spain, Medical Oncology Department, Hospital Sant Joan de Reus, Reus, Spain, Medical Oncology Department, H. de Sabadell. Corporación Sanitaria Parc Tauli, Sabadell, Spain, Medica Oncology Department, Hospital Universitario Arnau de Vilanova de Lleida. IRB-Lleida, Lleida, Spain, Medical Oncology Department IMIBIC, Universidad de Córdoba, CIBERONC, Instituto de Salud Carlos III, Hospital Universitario Reina Sofía, Córdoba, Spain, Alcala de Henares University, Madrid, Spain

Optymalna kolejność stosowania leczenia systemowego u chorych na rozsianego raka jelita grubego (mCRC) zlokalizowanego po lewej stronie z dzikim genem RAS pozostaje przedmiotem dyskusji. Oceniono, czy rozpoczęcie leczenia w sekwencji SEQ1 (FOLFOX + panitumumab, a następnie FOLFIRI + bewacyzumab) zwiększa udział 36-miesięcznych przeżyć wolnych od progresji (PFS) w porównaniu do sekwencji SEQ2 (FOLFOX + bewacyzumab, a następnie FOLFIRI + panitumumab).
W badaniu porównującym dwie strategie sekwencyjnego leczenia (SEQ1 vs SEQ2) w tej grupie chorych nie wykazano znamiennej różnicy w udziale 36‑miesięcznych PFS ani w całkowitym przeżyciu. Jednak rozpoczęcie leczenia od SEQ1 wiązało się z lepszą wczesną skutecznością (wyższy ORR i dłuższy PFS1). Wyniki sugerują podobną długotrwałą skuteczność obu strategii, przy potencjalnej przewadze SEQ1 w wybranych sytuacjach klinicznych.

Scott Kopetz, Josep Tabernero, Sara Lonardi, Lin Shen, Harpreet S. Wasan, Takayuki Yoshino, Eric Van Cutsem, Tae Won Kim, Cathy Eng, Fortunato Ciardiello, Jayesh Desai, Tim Maughan, Rona Yaeger, Tiziana Usari, Xiaoxi Zhang, Elena Beyzarov, Ave Mori, Elizabeth Whalley, Xiaosong Zhang, Elena Elez

Department of Gastrointestinal Medical Oncology, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Vall d’Hebron Hospital Campus and Institute of Oncology (VHIO), University of Vic-Central University of Catalonia, Barcelona, Spain, Veneto Institute of Oncology IOV-IRCCS, Padua, Italy, Beijing Cancer Hospital, Beijing, China, Hammersmith Hospital, Division of Cancer, Imperial College, London, United Kingdom, National Cancer Center Hospital East, Kashiwa, Japan, University Hospitals Gasthuisberg and University of Leuven (KU Leuven), Leuven, Belgium, Oncology Department, Asan Medical Center, University of Ulsan College of Medicine, Seoul, South Korea, Vanderbilt Ingram Cancer Center, Nashville, TN, University of Campania Luigi Vanvitelli, Naples, Italy, Peter MacCallum Cancer Centre and the University of Melbourne, Melbourne, VIC, Australia, University of Liverpool, Liverpool, United Kingdom, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Pfizer Inc., Milan, Italy, Pfizer Inc., New York, NY, Pfizer, Inc., New York, NY, Pfizer S.R.L., Milan, Italy, Pfizer Inc., Seatle, WA, Pfizer, Inc., South San Francisco, CA, Vall d’Hebron Institute of Oncology, Barcelona, Spain

Chemioterapia z udziałem 5-FU z leukoworyną w połączeniu z oksaliplatyną (FOLFOX) lub irynotekanem (FOLFIRI) jest powszechnie stosowana w leczeniu pierwszej linii (1L) rozsianego raka jelita grubego (mCRC). U chorych na mCRC z mutacją BRAF V600E w badaniu III fazy BREAKWATER wykazano znamienną poprawę wyników leczenia po zastosowaniu enkorafenibu z cetuksymabem (EC)  w połączeniu z mFOLFOX6 w porównaniu z chemioterapią ± bewacyzumabem (Kopetz Nat Med 2025; Elez N Engl J Med 2025). W grupie C badania BREAKWATER oceniono schemat EC + FOLFIRI. Osiągnięto główny punkt końcowy, wykazując znamienne zwiększenie ORR według BICR wśród leczonych EC+FOLFIRI (64,4%) w porównaniu do FOLFIRI±bewacyzumab (39,2%; grupa kontrolna; Kopetz ASCO GI 2026). Przedstawiono PFS według BICR (kluczowy drugorzędowy punkt końcowy) oraz zaktualizowane dane dotyczące OS i bezpieczeństwa. W grupie C badania BREAKWATER schemat EC+FOLFIRI znamiennie poprawił skuteczność leczenia w pierwszej linii u chorych na mCRC z mutacją BRAF V600E – zwiększając ORR, wydłużając PFS oraz wykazując trend do poprawy OS w porównaniu do leczenia standardowego. Profil bezpieczeństwa był zgodny z dotychczasową wiedzą, bez nowych sygnałów. Wyniki potwierdzają EC+FOLFIRI jako nową, skuteczną opcję leczenia w tej grupie chorych.