Rak płuca

Jamie E. Chaft, Zhuoxin Sun, Charles M. Rudin, Charles B. Simone II, Kurt R. Oettel, David E. Kozono, Ramaswamy Govindan, Jacob Sands, John V. Heymach, Luis E. Raez, Shakun M. Malik, Tom Stinchcombe, Sumithra J. Mandrekar, David E. Gerber, Jeffrey D. Bradley, Everett E. Vokes, David R. Gandara, Charles A. Staley, Suresh S. Ramalingam, Onkar Khullar

Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Dana-Farber Cancer Institute/Mass General Brigham and ECOG-ACRIN, Boston, MA, Fiona and Stanley Druckenmiller Center for Lung Cancer Research, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, New York Proton Center and Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York City, NY, Gundersen Lutheran Hospital/Clinic, La Crosse, WI, Brigham and Women’s Hospital/Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA, Alvin J Siteman Cancer Center at Washington University School of Medicine in St. Louis, St. Louis, MO, Dana-Farber Cancer Institute, Harvard Medical School, Boston, MA, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Memorial Cancer Institute/Florida International University, Miami, FL, Clinical Investigations Branch, CTEP/DCTD, National Cancer Institute, National Institutes of Health, Rockville, MD, Duke Cancer Institute, Durham, NC, Alliance Statistics and Data Management Center, Mayo Clinic Rochester, Rochester, MN, Harold C. Simmons Comprehensive Cancer Center, UT Southwestern Medical Center, Dallas, TX, Hospital of the University of Pennsylvania Radiation Oncology, Philadelphia, PA, Department of Medicine, The University of Chicago, Chicago, IL, University of California Davis Comprehensive Cancer Center, Sacramento, CA, Winship Cancer Institute, Emory University, Atlanta, GA

W badaniu EA5142, prowadzonym w ramach programu ALCHEMIST, oceniano skuteczność niwolumabu w leczeniu uzupełniającym u chorych po resekcji niedrobnokomórkowego raka płuca bez mutacji EGFR i ALK. Do badania włączono chorych z guzami ≥4 cm i/lub zajętymi węzłami chłonnymi, u których po zakończeniu standardowego leczenia uzupełniającego, chorych przydzielono losowo do niwolumabu lub obserwacji. Analizowano m.in. wpływ leczenia na przeżycie wolne od nawrotu  (DFS) w całej grupie oraz w podgrupie z wysoką ekspresją PD-L1. Łącznie 935 chorych objęto badaniem, a grupy były dobrze zrównoważone pod względem cech klinicznych i biologicznych. Przy medianie obserwacji wynoszącej ponad 6 lat nie wykazano znamiennej poprawy DFS wśród leczonych niwolumabem w porównaniu do grupy kontrolnej ani w całej grupie, ani w podgrupie z PD-L1 ≥50%. Leczenie wiązało się z umiarkowaną toksycznością, a działania niepożądane były najczęstszą przyczyną jego przerwania. Obserwowano zdarzenia niepożądane stopnia 3.-5. u około jednej czwartej chorych. Mediana czasu leczenia niwolumabem wyniosła 9,4 miesiąca. Uzupełniająca immunoterapia niwolumabem nie przynosi korzyści w zakresie wydłużenia DFS u chorych po resekcji NSCLC, niezależnie od ekspresji PD-L1.

Sameh Daher, Jaime Rubio Perez, Matteo Repetto, Jamie E. Chaft, Soo-Ryum Yang, Jason C. Chang, Sabrina T. Lin, Alexia Iasonos, Alexander E. Drilon

Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Memorial Sloan Kettering Cancer Center and Weill Cornell Medical College, New York, NY, Division of Pathology, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Department of Epidemiology and Biostatistics, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Memorial Sloan Kettering Cancer Center and Weill Cornell Medical Center, New York, NY

Okołooperacyjna chemioterapia stanowi nowy standard w leczeniu raka pęcherza moczowego z naciekaniem mięśniówki (MIBC), jednak udziały całkowitej remisji patologicznej (pCR) pozostają na umiarkowanym poziomie. Wewnątrzpęcherzowe podawanie szczepionki Bacillus Calmette-Guérin (BCG) jest bardzo skuteczne u chorych na raka pęcherza moczowego bez naciekania mięśniówki, wywołując miejscową odpowiedź immunologiczną i prawdopodobnie aktywując odporność adaptacyjną, przy czym istnieją dowody na ogólnoustrojową modulację immunologiczną, która może wzmacniać dalsze efekty immunoonkologiczne. Zastosowanie BCG u chorych na MIBC nie zostało jeszcze zbadane, głównie ze względu na obawy dotyczące powikłań ogólnoustrojowych. Rekombinowana szczepionka BCG VPM1002BC (rBCG) wiąże się ze zwiększoną immunogennością i lepszym profilem bezpieczeństwa. W jednoramiennym badaniu II fazy SAKK 06/19 oceniano połączenie dopęcherzowej rBCG z immunochemioterapią (cisplatyna, gemcytabina, atezolizumab) u chorych na MIBC. Leczenie było wykonalne i bezpieczne, bez nowych sygnałów dotyczących toksyczności. Uzyskano wysoki udział odpowiedzi: pCR – 65% oraz odpowiedź patologiczną (PaR, ≤ ypT1N0) – 80%, należące do najwyższych w tej grupie chorych. Wyniki sugerują, że dodanie rBCG może znacząco zwiększać skuteczność leczenia i stanowi obiecującą strategię, zwłaszcza w kontekście zachowania pęcherza moczowego.

Chao Zhang, Yan Hu, Ben-Yuan Jiang, Lixu Yan, Si-Ying Ren, Jing-Hua Chen, Qing Zhou, Dan-Qing Li, Wenliang Liu, Yi-Long Wu, Wen-Zhao Zhong, Meng-Min Wang, Ze-Li Li

Guangdong Lung Cancer Institute, Guangdong Provincial People’s Hospital, Guangzhou, China, The Second Xiangya Hospital of Central South University, Changsha, China, Guangdong Lung Cancer Institute, Guangdong Provincial Key Laboratory of Translational Medicine in Lung Cancer, Guangdong Provincial People’s Hospital (Guangdong Academy of Medical Sciences), Southern Medical University, Guangzhou, Guangdong, China, Department of Pathology, Guangdong Provincial People’s Hospital, Guangdong Academy of Medical Sciences, Southern Medical University, Guangzhou, China, Guangzhou Twelfth People’s Hospital, Guangzhou, China, Guangdong Lung Cancer Institute, Guangdong Provincial People’s Hospital (Guangdong Academy of Medical Sciences), Southern Medical University, Guangzhou, China, Peking Union Medical College Hospital, Beijin, China, The Second Xiangya Hospital, Central South University, Changsha, China, Lung Cancer Research Institute Department of Pulmonary Medicine II, Guangdong Lung Cancer Institute, Guangdong Provincial People’s Hospital, Guangdong Academy of Medical Sciences, Southern Medical University, Guangzhou, China, Guangdong Lung Cancer Institute, Guangdong Provincial Key Laboratory of Translational Medicine in Lung Cancer, Guangdong Provincial People’s Hospital, Guangzhou, China, Guangdong Provincial People’s Hospital, Guangzhou, China

W badaniu fazy II oceniano skuteczność lorlatynibu stosowanego indukcyjnie u chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca w stadium III z obecnością fuzji ALK. Do badania włączono 43 chorych, którym podano do trzech cykli leczenia przed zabiegiem operacyjnym oraz leczenie uzupełniające. Uzyskano wysoki udział obiektywnych odpowiedzi (83,7%), nie stwierdzono przypadków progresji choroby. U większości chorych możliwe było przeprowadzenie leczenia chirurgicznego, a udział resekcji radykalnych R0 wyniósł 96,9%. Udziały patologicznych całkowitych odpowiedzi (pCR) oraz znaczących odpowiedzi patologicznych (MPR) wyniosły odpowiednio 46,9% i 81,3%, spełniając główny punkt końcowy badania. U znacznej części chorych zaobserwowano również regresję zajęcia węzłów chłonnych oraz możliwość konwersji choroby nieoperacyjnej do operacyjnej. Profil bezpieczeństwa był akceptowalny, a najczęstsze działania niepożądane obejmowały zaburzenia lipidowe i obrzęki. Przy medianie obserwacji wynoszącej 13 miesięcy odnotowano wysoki udział rocznych przeżyć wolnych od zdarzeń, nie stwierdzono zgonów. Nawrót choroby miał charakter wyłącznie miejscowy i wystąpił u niewielkiej liczby chorych. Wyniki wskazują, że lorlatynib może być bardzo obiecującą opcją leczenia indukcyjnego, wymagającą dalszej weryfikacji w większych badaniach.

Jonathan W. Goldman, Xuening Yang, Maximilian Hochmair, Lin Wu, Hye Ryun Kim, Luis G. Paz-Ares, Damian T. Rieke, Melissa L. Johnson, James Chih Hsin Yang, Masahiro Tsuboi, Benjamin Besse, Nivedita Sharma, Patricia H. Maeda, Patrick Peterson, Bente Frimodt-Moller, Yi Yang, Alexander E. Drilon, Yi-Long Wu

University of California Los Angeles, Los Angeles, CA, Guangdong Lung Cancer Institute, Guangdong Provincial Key Laboratory of Translational Medicine in Lung Cancer, Guangdong Provincial People’s Hospital (Guangdong Academy of Medical Sciences), Southern Medical University, Guangzhou, Guangdong, China, Karl Landsteiner Institute of Lung Research and Pulmonary Oncology, Klinik Floridsdorf, Vienna, Austria; Department of Respiratory and Critical Care Medicine, Klinik Floridsdorf, Vienna Healthcare Group, Vienna, Austria, The Department of Thoracic Medical Oncology, Hunan Cancer Hospital/The Affiliated Cancer Hospital of Xiangya School of Medicine, Central South University, Changsha, China, Division of Medical Oncology, Department of Internal Medicine, Yonsei Cancer Center; Graduate School of Medical Science, Brain Korea 21 Project, Yonsei University College of Medicine, Seoul, South Korea, Department of Medical Oncology, Hospital 12 de Octubre, Madrid, Spain, Charité University of Medicine Berlin, Berlin, Germany, Sarah Cannon Research Institute, Nashville, TN, Department of Oncology, National Taiwan University Hospital and Graduate Institute of Oncology, National Taiwan University, Taipei City, Taiwan, Department of Thoracic Surgery and Oncology, National Cancer Center Hospital East, Kashiwa, Japan, Gustave Roussy, Villejuif and Paris-Sud University, Villejuif, France, Eli Lilly and Company, Indianapolis, IN, Eli Lilly and Company, Cedar Knolls, NJ, Eli Lilly and Company, Copenhagen, Denmark, Department of Thoracic Surgery, The Third People’s Hospital of Chengdu; Affiliated Hospital of Southwest Jiaotong University; College of Medicine, Southwest Jiaotong University, Chengdu, Sichuan, China, Memorial Sloan Kettering Cancer Center and Weill Cornell Medical Center, New York, NY, Lung Cancer Research Institute Department of Pulmonary Medicine II, Guangdong Lung Cancer Institute, Guangdong Provincial People’s Hospital, Guangdong Academy of Medical Sciences, Southern Medical University, Guangzhou, China

W badaniu III fazy LIBRETTO-432 oceniano skuteczność i bezpieczeństwo selperkatynibu w leczeniu uzupełniającym u chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca we wczesnym stadium (IB–IIIA) z obecnością fuzji RET. Do badania włączono 151 chorych, których po leczeniu radykalnym losowo przydzielono do grupy otrzymującej selperkatynib lub placebo. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie wolne od nawrotu (EFS), oceniane głównie u chorych w stadium II–IIIA. Selperkatynib znamiennie wydłużył EFS w porównaniu do placebo, wykazując znaczne obniżenie ryzyka nawrotu lub zgonu. Udział 2-letnich EFS wyniósł 91,5% w grupie leczonej selperkatynibem w porównaniu do 61,1% w grupie placebo. Wyniki były spójne zarówno w ocenie badaczy, jak i w niezależnej analizie centralnej. Korzyść obserwowano również w całej analizowanej grupie. Profil bezpieczeństwa był zgodny z wcześniejszymi obserwacjami, a najczęstsze działania niepożądane obejmowały zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Nie odnotowano zgonów związanych z leczeniem selperkatynibem. Wyniki badania wskazują na znamienną klinicznie korzyść z zastosowania selperkatynibu w leczeniu uzupełniającym oraz podkreślają znaczenie diagnostyki molekularnej u chorych na NSCLC.

Chen Zhiwei, Fang Yang, Yongzhong Luo, Longhua Sun, Lin Wu, Zhengxiang Han, Yun Fan, Yanqiu Zhao, XingYa Li, Haipeng Xu, Xiangjiao Meng, Ying Liu, Zhiye Zhang, Hui Luo, Qin Shi, Xuelei Ma, Xuezhen Ma, Zhongmin Zhang, Michelle Y. Xia, Shun Lu

Shanghai Chest Hospital, Shanghai, Jiao Tong University, School of Medicine, Shanghai, Shanghai, China, Harbin Medical University Cancer Hospital, Harbin, Heilongjiang, China, Hunan Cancer Hospital, Changsha, Hunan, China, The First Affiliated Hospital of Nanchang University, Nanchang, China, The Affiliated Hospital of Xuzhou Medical University, Xuzhou, Jiangsu, China, Zhejiang Cancer Hospital, Hangzhou, China, Henan Cancer Hospital, Zhengzhou, China, The First Affiliated Hospital of Zhengzhou University, Zhengzhou, China, Fujian Provincial Tumor Hospital, Fuzhou, Fujian, China, Shandong Cancer Hospital and Institute, Jinan, China, Jilin Cancer Hospital, Changchun, Jilin, China, Oncology Department, The First Affiliated Hospital of Henan University of Science and Technology, Luoyang, China, Jiangxi Cancer Hospital, Nanchang, Jiangxi, China, Fuzhou Pulmonary Hospital of Fujian, Fuzhou, Fujian, China, West China Hospital of Sichuan University, Chengdu, Sichuan, China, Qingdao Central Hospital, Qingdao, Shandong, China, Linyi People’s Hospital, Linyi, China, Akeso Biopharma, Inc., Zhongshan, China, Shanghai Chest Hospital, Shanghai, Jiao Tong University, School of Medicine, Shanghai, China

W zaplanowanej wcześniej analizie pośredniej dotyczącej czasu wolnego od progresji (PFS) badania III fazy HARMONi-6 wykazano, że u chorych na wcześniej nieleczonego zaawansowanego niedrobnokomórkowym rakiem płuca typu płaskonabłonkowego (sq-NSCLC) skojarzone stosowanie iwonescymabu z chemioterapią znacząco wydłużyło PFS w porównaniu do leczenia tyslelizumabem w połączeniu z chemioterapią. Przedstawiono wyniki zaplanowanej wcześniej analizy dotyczącej całkowitego czasu przeżycia (OS). W badaniu HARMONi 6 iwonescimab w połączeniu z chemioterapią znamiennie wydłużył OS w porównaniu do tyslelizumabu w połączeniu z chemioterapią u wcześniej nieleczonych chorych na zaawansowanego sq-NSCLC (27,9 vs 23,7 miesiąca; HR 0,66). Korzyść była spójna we wszystkich podgrupach, niezależnie od ekspresji PD L1. Profil bezpieczeństwa był akceptowalny, bez nowych sygnałów. Wyniki wskazują na potencjalnie nowy standard leczenia w tej grupie chorych.

Caicun Zhou, Anwen Xiong, Wenxiu Yao, Wei Zheng, Yan Yu, Peng Chen, Hua Zhong, Hui Wang, Bolin Chen, Haiyong Wang, Yun Fan, Yunpeng Yang, Xingxiang Pu, Qiming Wang, Xia Song, Zhangzhou Huang, Xiao-bo Du, Yan Qing, Xiaoping Jin, Junyou Ge

Department of Oncology, Shanghai East Hospital, Tongji University, Shanghai, China, Department of Medical Oncology, University of Electronic Science and Technology of China, Sichuan Cancer Hospital and Institute & Cancer, The Second People’s Hospital of Sichuan Province, Chengdu, China, Department of Oncology, Shengjing Hospital, China Medical University, Shenyang, China, Department of Medical Oncology, Harbin Medical University Cancer Hospital, Harbin, China, Department of Thoracic Oncology, Tianjin Medical University Cancer Institute and Hospital, Tianjin, China, Department of Respiratory and Critical Care Medicine, Shanghai Chest Hospital, Shanghai, China, Thoracic Radiotherapy Department I, Hunan Cancer Hospital, Changsha, China, Thoracic Medicine Department II, Hunan Cancer Hospital, Changsha, China, Department of internal Medicine-Oncology, Shandong Cancer Hospital and Institute, Shandong First Medical University and Shandong Academy of Medical Sciences, Jinan, China, Department of Thoracic Oncology, Zhejiang Cancer Hospital, Hangzhou, China, Department of Medical Oncology, Sun Yat-sen University Cancer Center, Guangzhou, China, Lung & Gastrointestinal Oncology Department, Hunan Cancer Hospital, Changsha, China, Department of Internal Medicine, The Affiliated Cancer Hospital of Zhengzhou University & Henan Cancer Hospital, Institute of Cancer Research, Henan Academy of Innovations in Medical Science, Zhengzhou, China, Respiratory Department, Shanxi Province Cancer Hospital, Taiyuan, China, Department of Thoracic Medical Oncology, Fujian Cancer Hospital, Fuzhou, China, Oncology Department, Mianyang Central Hospital, School of Medicine, University of Electronic Science and Technology of China, Mianyang, China, Clinical Research Center, Sichuan Kelun-Biotech Biopharmaceutical Co., Ltd., Chengdu, China, Clinical Research Center, Sichuan Kelun-Biotech Biopharmaceutical Co., Ltd., National Engineering Research Center of Targeted Biologics, Chengdu, China

Pembrolizumab stanowi standardowe leczenie pierwszej linii chorych na zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) z dodatnim wynikiem badania PD-L1. Sacytuzumab tyrumotekan (sac-TMT), koniugat przeciwciała z lekiem skierowany przeciwko TROP2, wyposażony w unikalny dwufunkcyjny łącznik, oraz inhibitory PD-1/L1 wykazują komplementarne mechanizmy działania, które wzmacniają aktywność przeciwnowotworową w leczeniu pierwszej linii NSCLC (Hong i in., Nat Med, 2025). Przedstawiono wyniki planowanej analizy pośredniej dotyczącej PFS w badaniu III fazy OptiTROP-Lung05. Połączenie sac‑TMT z pembrolizumabem znamiennie wydłużyło PFS w porównaniu do wyłącznego leczenia pembrolizumabem u chorych na NSCLC PD‑L1+ (HR 0,35) oraz zwiększyło udział odpowiedzi (70% vs 42%). Korzyści obserwowano we wszystkich podgrupach, choć kosztem większej toksyczności. Wyniki sugerują, że schemat skojarzony może stanowić nową opcję leczenia pierwszej linii w tej grupie chorych.

Yuankai Shi, Xiaoyong Tang, Lin Wu, Wei Guo, Yanping Hu, Honghai Wang, Shiguang Xie, Qingshan Li, Yu Yao, Yan Wang

Department of Medical Oncology, National Cancer Center/National Clinical Research Center for Cancer/Cancer Hospital, Chinese Academy of Medical Sciences & Peking Union Medical College, Beijing, China, Shandong Cancer Hospital and Institute, Jinan, Shandong, China, The Department of Thoracic Medical Oncology, Hunan Cancer Hospital/The Affiliated Cancer Hospital of Xiangya School of Medicine, Central South University, Changsha, China, Department of Respiratory Medicine, Shanxi Province Cancer Hospital/ Shanxi Hospital Affiliated to Cancer Hospital, Chinese Academy of Medical Sciences/Cancer Hospital Affiliated to Shanxi Medical University, Taiyuan, China, Hubei Cancer Hospital, Wuhan, China, Department of Oncology, Anyang Tumor Hospital, Anyang, China, The First Affiliated Hospital of Nanchang University, Nanchang, China, Chengde Medical College Affiliated Hospital, Chengde, China, The First Affiliated Hospital of Xi’an Jiaotong University, Xi’an, China, Department of Medical Oncology, Harbin Medical University Cancer Hospital, Harbin, Heilongjiang, China

Inhibitory PD-1/PD-L1 w połączeniu z chemioterapią pozostają standardowym leczeniem pierwszej linii chorych na zaawansowanego niepłaskonabłonkowego niedrobnokomórkowego raka płuca (nsq-NSCLC) bez zaburzeń genów EGFR, ALK i ROS1. Dane przedkliniczne sugerują, że inhibitory angiogenezy mogą wzmacniać działanie inhibitorów punktów kontrolnych układu odpornościowego (ICI). W badaniu III fazy TQB2450‑III‑11 oceniano wpływ sekwencyjnego podawania benmelstobartu (przeciwciało monoklonalne anty-PD-L1) w połączeniu z chemioterapią (pochodna platyny z pemetreksedem), a następnie benmelstobartu w połączeniu z pemetreksedem i anlotynibem na wydłużenie przeżycia bez progresji (PFS) w porównaniu do standardowego leczenia w tej grupie chorych. Benmelstobart w skojarzeniu z dwulekową chemioterapią, a następnie sekwencyjnie skojarzony pemetreksedem i anlotynibem znamiennie wydłużył PFS w porównaniu do standardowego tyslelizumabu skojarzonego z dwulekową chemioterapią, a następnie sekwencyjnie z pemetreksedem (14,4 vs 8,3 miesiąca; HR 0,67) u chorych na nsq‑NSCLC. Korzyści były widoczne w większości podgrup, szczególnie przy niskiej ekspresji PD‑L1 i dobrym stanie sprawności. Profil bezpieczeństwa był porównywalny pomiędzy grupami, co wskazuje na potencjalną nową opcję leczenia I linii.

Solange Peters, Youngjoo Lee, Mustafa Erman, Stephen V. Liu, Benjamin J. Solomon, Terufumi Kato, Shun Lu, Sanjay Popat, Ulug M. Gunaydin, René Bartz, Vikesh Patel, Kevin Tsai, Li Li, Uchechukwu C. Dimkpa, Claudia-Nanette Gann, Aurora OBrate, Ilhan Celik, Özlem Türeci, Ugur Sahin, Byoung Chul Cho

Oncology Department, Centre Hospitalier Universitaire Vaudois, Lausanne University, Lausanne, Switzerland, National Cancer Center, Goyang, South Korea, Hacettepe University Cancer Institute, Ankara, Turkey, Georgetown University, Washington, DC, Sir Peter MacCallum Department of Oncology, University of Melbourne, Melbourne, VIC, Australia, Department of Thoracic Oncology, Kanagawa Cancer Center, Yokohama, Japan, Shanghai Chest Hospital, Shanghai, Jiao Tong University, School of Medicine, Shanghai, China, The Royal Marsden Hospital, NHS Foundation Trust, London, United Kingdom, BioNTech US Inc., Cambridge, MA, BioNTech SE, Mainz, Germany, BioNTech UK Lte, London, United Kingdom, BioNTech Pharmaceuticals Spain, S.L., Barcelona, Spain, Yonsei University College of Medicine, Seoul, South Korea

Pumitamig (BNT327/BMS986545) to dwuswoiste przeciwciało skierowane przeciwko PD-L1 i VEGF-A, którego działanie polega na przywróceniu funkcji efektorowych komórek T poprzez wiązanie się z PD-L1 i lokalną neutralizację VEGF-A w mikrośrodowisku guza. Przedstawiono wcześniej zaplanowaną analizę pośrednią części badania fazy II, dotyczącego optymalizacji dawki, prowadzonego w ramach globalnego badania fazy II/III ROSETTA Lung-02, oceniającego zalecaną dawkę pumitamigu w połączeniu z chemioterapią w leczeniu pierwszej linii chorych na NSCLC. Pumitamig w połączeniu z chemioterapią wykazał wysoką aktywność w leczeniu pierwszej linii chorych na NSCLC (ORR 70%, DCR 100%), niezależnie od ekspresji PD‑L1. Leczenie było dobrze tolerowane, z akceptowalnym profilem bezpieczeństwa. Niższa dawka wykazała szczególnie obiecujące wyniki i jest dalej oceniana w badaniu III fazy.

John V. Heymach, Geoffrey Liu, Ligang Xing, Laurent Greillier, John Thomas, Ozan Yazici, Meili Sun, Yun Fan, Chengzhi Zhou, Mengzhao Wang, Regan M. Memmott, Dariusz Kowalski, Catherine A. Shu, Elaine Shum, Elvire Pons Tostivint, Federica Bertolini, Gonzalo Fernandez Hinojal, Lorenzo Antonuzzo, Yiman Wang, Caicun Zhou

Department of Thoracic/Head and Neck Medical Oncology, Division of Cancer Medicine, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Department of Medical Oncology and Hematology, University Health Network, Princess Margaret Cancer Centre, Toronto, ON, Canada, Department of Radiation Oncology, Shandong Cancer Hospital and Institute, Jinan, China, Department of Multidisciplinary Oncology and Therapeutic Innovations, Assistance Publique-Hôpitaux de Marseille, Aix Marseille University, Marseille, France, Department of Medical Oncology, Peter MacCallum Cancer Centre, Melbourne, Australia, Department of Medical Oncology, Gazi University Hospital, Ankara, Turkey, Department of Oncology, Jinan Central Hospital, Shandong University, Jinan, Shandong, China, Department of Thoracic Medical Oncology, Zhejiang Cancer Hospital, Hangzhou, China, Department of Oncology, the First Affiliated Hospital of Guangzhou Medical University, Guangzhou, China, Department of Respiratory and Critical Care Medicine, Peking Union Medical College Hospital, Beijing, China, Department of Internal Medicine, The Ohio State University – James Comprehensive Cancer Center, Columbus, OH, Department of Lung Cancer and Thoracic Tumors, Maria Sklodowska-Curie National Research Institute of Oncology, Warsaw, Poland, Department of Medicine, Columbia University Irving Medical Center, New York, NY, Division of Medical Oncology and Hematology, Perlmutter Cancer Center, NYU Langone Health, New York, NY, Department of Medical Oncology, Nantes University Hospital, Nantes, France, Division of Oncology, Department of Oncology and Hematology, Modena University Hospital, Modena, Italy, Department of Medical Oncology, Clinica Universidad de Navarra, Madrid, Spain, Department of Experimental and Clinical Medicine, University of Florence, and the Medical Oncology Unit, Careggi University Hospital, Florence, Italy, Dizal (Jiangsu) Pharmaceutical Co., Ltd, Shanghai, China, Department of Oncology, Shanghai Pulmonary Hospital, Shanghai, China

Sunwozertynib uzyskał w Stanach Zjednoczonych i Chinach zezwolenie w trybie przyspieszonym na stosowanie w leczeniu chorych na zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) z insercją w eksonie 20. receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR exon20ins), z progresją po chemioterapii zawierającej pochodne platyny, na podstawie wyników dwóch kluczowych badań II fazy (WU-KONG1B [NCT03974022] i WU-KONG6 [NCT05712902]). WU-KONG28 to międzynarodowe, badanie potwierdzające III fazy, z losowym doborem chorych, porównujące sunwozertynib z chemioterapią zawierającą pochodną platyny w leczeniu pierwszej linii chorych na zaawansowanego NSCLC z EGFR exon20ins. Przedstawiono pierwotną analizę wyników badania WU-KONG28. Sunwozertynib znamiennie wydłużył PFS w porównaniu do chemioterapii u chorych na NSCLC z mutacją EGFR exon20ins (10,3 vs 7,5 miesiąca; HR 0,65) oraz zwiększył udział odpowiedzi (58,9% vs 31,1%). Leczenie wykazało korzystny i przewidywalny profil bezpieczeństwa. Wyniki wspierają zastosowanie sunwozertynibu jako nowej opcji leczenia pierwszej linii w tej grupie chorych.

Joel W. Neal, Byoung Chul Cho, Yongsheng Wang, Lin Wu, Enriqueta Felip, Jiuwei Cui, Alexander I. Spira, Melina E. Marmarelis, Eiki Ichihara, Se-Hoon Lee, James Chih Hsin Yang, Sebastian Y. Michels, Joshua C. Curtin, Xuesong Lu, Zacharias Anastasiou, Isabelle Leconte, Leonardo Trani, Sujay Shah, Pascale Tomasini

Stanford Cancer Institute, Stanford University, Stanford, CA, Division of Medical Oncology, Yonsei Cancer Center, Yonsei University College of Medicine, Seoul, South Korea, Division of Thoracic Tumor Multimodality Treatment, Cancer Center and Clinical Trial Center, West China Hospital, Sichuan University, Chengdu, China, Department of Thoracic Medical Oncology, Hunan Cancer Hospital, Affiliated Cancer Hospital of Xiangya School of Medicine, Central South University, Changsha, China, Medical Oncology Service, Vall d’Hebron Institute of Oncology (VHIO), Vall d’Hebron Barcelona Hospital Campus, Universitat Autònoma de Barcelona, Barcelona, Spain, Department of Oncology, The First Hospital of Jilin University, Changchun, China, Virginia Cancer Specialists, PC, Fairfax, VA, Perelman School of Medicine, University of Pennsylvania, Philadelphia, PA, Center for Clinical Oncology, Okayama University Hospital, Okayama, Japan, Samsung Medical Center, Sungkyunkwan University School of Medicine, Seoul, South Korea, National Taiwan University Cancer Center, Taipei, Taiwan, Department I for Internal Medicine, Faculty of Medicine and University Hospital Cologne, Lung Cancer Group Cologne, Center for Integrated Oncology Aachen Köln Bonn Düsseldorf, University of Cologne, Cologne, Germany, Johnson & Johnson, Spring House, PA, Johnson & Johnson, Shanghai, China, Johnson & Johnson, Athens, Greece, Johnson & Johnson, Allschwil, Switzerland, Aix Marseille University – CNRS, INSERM, CRCM; CEPCM – AP-HM Hôpital de la Timone, Marseille, France

Chorzy na zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) z atypowymi mutacjami EGFR osiągają gorsze długotrwałe wyniki leczenia ukierunkowanego na EGFR w porównaniu do chorych z klasycznymi mutacjami, polegającymi na delecji eksonu 19. lub mutacji L858R (cEGFR). Afatynib, zatwierdzony do leczenia chorych na NSCLC z atypowymi mutacjami EGFR, wykazał medianę całkowitego czasu przeżycia (OS) wynoszącą 19,4 miesiąca wśród 38 chorych z atypowymi mutacjami EGFR na całym świecie (Yang Lancet Oncol 2015). Schematy z udziałem amiwantamabu (ami) są zatwierdzone w wielu liniach leczenia w różnych sytuacjach u chorych na zaawansowanego NSCLC z mutacjami cEGFR i insercją eksonu 20 (Ex20ins). W badaniu MARIPOSA skojarzenie ami z lazertynibem (ami-laz) w pierwszej linii znamiennie wydłużyło OS w porównaniu z ozymertynibem (HR 0,75; p=0,005) u chorych na NSCLC z cEGFR. We wcześniejszym raporcie dotyczącym 49 chorych na zaawansowanego NSCLC z atypową mutacją EGFR, którzy otrzymali ami-laz w pierwszej linii, udział obiektywnych odpowiedzi (ORR) wyniósł 57%, mediana czasu trwania odpowiedzi – 20,7 miesiąca, mediana przeżycia bez progresji (PFS) – 19,5 miesiąca, a OS był nadal niedojrzały (Tomasini JCO 2025). Przedstawiono dane dotyczące OS z dłuższym okresem obserwacji dla chorych na NSCLC z atypowymi mutacjami EGFR, którzy otrzymali ami-laz w pierwszej linii. W badaniu CHRYSALIS‑2 leczenie ami-laz w pierwszej linii u chorych na NSCLC z atypowymi mutacjami EGFR zapewniła długotrwałe korzyści kliniczne, z medianą OS wynoszącą 41 miesięcy i wysokimi udziałami przeżyć 3‑ i 4‑letnich. Leczenie było dobrze tolerowane, bez nowych sygnałów bezpieczeństwa. Wyniki wskazują na znamienną skuteczność tego schematu w grupie chorych o dotychczas ograniczonych opcjach terapeutycznych.

Julia K. Rotow, Christina S. Baik, Anastasios Dimou, Jamie Feng, Danny Nguyen, Sarah W. Gordon, Haobin Chen, Aakash Desai, Jiaxin Niu, Amin Benyounes, Melissa L. Johnson, Kamya Sankar, Susan C. Scott, Alex Spira, James Stevenson, Shetal A. Patel, Balazs Halmos, Catherine A. Shu, Helena A. Yu, Xiuning Le

Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA, University of Washington, Hutchinson Cancer Center, Seattle, WA, Department of Oncology, Mayo Clinic Rochester, Rochester, MN, BC Cancer, Vancouver, BC, Canada, City of Hope, Duarte, CA, Thomas Jefferson University, Philadelphia, PA, Washington University School of Medicine, St. Louis, MO, University of Alabama at Birmingham, Birmingham, AL, Banner MD Anderson Cancer Center, Gilbert, AZ, Inova Schar Cancer Institute, Fairfax, VA, Sarah Cannon Research Institute, Nashville, TN, Cedars-Sinai Medical Center, Los Angeles, CA, The Sidney Kimmel Comprehensive Cancer Center, Johns Hopkins University School of Medicine, Baltimore, MD, NEXT Oncology Virginia, Fairfax, VA, Taussig Cancer Institute, Cleveland Clinic, Cleveland, OH, The University of North Carolina at Chapel Hill, Chapel Hill, NC, Montefiore Einstein Comprehensive Center for Cancer Care, Bronx, NY, Columbia University Irving Medical Center, New York, NY, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX

Nieklasyczne mutacje (NCM) genu receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) stanowią szeroką grupę mutacji onkogennych u chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC), często wiążących się z opornością na ozymertynib (np. mutacje typu P-loop oraz kompresujące helisę αC [PACC]). Chorzy z NCM mają gorsze wyniki kliniczne przy wysokiej częstości występowania przerzutów do OUN. Silewertynib (BDTX-1535) jest kowalencyjnym inhibitorem kinazy tyrozynowej EGFR IV generacji o wysokiej penetracji do OUN, skierowanym zarówno przeciwko klasycznym mutacjom EGFR, jak i NCM. Działanie przeciwnowotworowe i bezpieczeństwo stosowania silewertynibu u chorych na zaawansowanego NSCLC oceniono w badaniu II fazy.Silewertynib wykazał wysoką skuteczność u wcześniej nieleczonych chorych na NSCLC z NCM EGFR, w tym silną aktywność w OUN (odpowiedź 86%). Leczenie charakteryzowało się także wysokim udziałem eliminacji ctDNA i trwałością odpowiedzi mimo obniżenia dawki. Profil bezpieczeństwa był zgodny z klasą leków, co potwierdza potencjał tego leczenia w tej trudnej grupie chorych.

Naoki Haratake, Hidetoshi Hayashi, Kazuya Tsubouchi, Hiroaki Kanemura, Masafumi Yamaguchi, Kei Morikawa, Toshihide Yokoyama, Kentaro Ito, Yuki Takeyasu, Hiroyasu Shoda, Ryota Saito, Tomoki Aiba, Tadaaki Yamada, Hitomi Nogawa, Koichi Azuma, Nobuhisa Ishikawa, Mototsugu Shimokawa, Hirotsugu Kenmotsu, Nobuyuki Yamamoto, Takashi Seto

Department of Thoracic Oncology, National Hospital Organization, Kyushu Cancer Center, Fukuoka, Japan, Department of Medical Oncology, Kindai University Faculty of Medicine, Osaka-Sayama, Japan, Department of Respiratory Medicine, Graduate School of Medical Sciences, Kyushu University, Fukuoka, Japan, Kindai University Faculty of Medicine, Osaka, Japan, Department of Thoracic Oncology, National Hospital Organization Kyushu Cancer Center, Fukuoka, Japan, Department of Respiratory Medicine, St. Marianna University School of Medicine, Tokyo, Japan, Department of Respiratory Medicine, Kurashiki Central Hospital, Kurashiki, Japan, Matsusaka Municipal Hospital, Matsusaka, Mie, Japan, Department of Thoracic Oncology, Kansai Medical University, Osaka, Japan, Department of Respiratory Internal Medicine, Hiroshima City Hiroshima Citizens Hospital, Hiroshima, Japan, Tohoku University Hospital, Sendai, Japan, Department of Pulmonary Medicine, Sendai Kousei Hospital, Sendai, Japan, Department of Pulmonary Medicine, Kyoto Prefectural University of Medicine, Kyoto, Japan, Department of Respiratory Medicine, Yamagata Prefectural Central Hospital, Yamagata, Japan, Department of Internal Medicine Kurume University School of Medicine, Kurume, Japan, Department of Respiratory Medicine, Hiroshima Prefectural Hospital, Hiroshima, Japan, Department of Biostatistics, Yamaguchi University Graduate School of Medicine, Yamaguchi, Japan, Shizuoka Cancer Center, Shizuoka, Japan, Internal Medicine III, Wakayama Medical University, Wakayama, Japan, National Hospital Organization Kyushu Cancer Center, Fukuoka, Japan

Uważa się, że mutacja L858R EGFR u chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) charakteryzuje się mniejszą wrażliwością na inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR (EGFR-TKI) i wiąże się z gorszym rokowaniem niż delecja w eksonie 19. REVOL858R to pierwsze randomizowane badanie III fazy przeprowadzone wyłącznie wśród chorych na zaawansowanego/nawrotowego NSCLC z mutacją EGFR L858R, porównujące strategię leczenia erlotynibem w skojarzeniu z ramucyrumabem (E+RAM), a następnie ozymertynibem (OSI) po wykryciu nabytej mutacji T790M, z monoterapią OSI w pierwszej linii. W badaniu III fazy REVOL858R strategia sekwencyjna erlotynib + ramucyrumab z późniejszym ozymertynibem nie poprawiła czasu do niepowodzenia leczenia (TFS) w porównaniu z leczeniem „upfront” ozymertynibem u chorych na NSCLC z mutacją EGFR L858R. Profile bezpieczeństwa były zgodne z oczekiwaniami, ale strategia sekwencyjna wiązała się z większą częstością przerwań leczenia. Wyniki potwierdzają, że ozymertynib pozostaje preferowaną opcją w pierwszej linii.

Zhijie Wang, Jia Zhong, Jianchun Duan, Jie Zhao, Zhehai Wang, Minglei Zhuo, Chengzhi Zhou, Zhenbin Li, Xiangjun Yi, Jianhua Chang, Shi Jin, Di Wu, Qibin Song, Xiaorong Dong, Lixia Ma, Bo Jin, Dongqing Lv, Zhe Liu, Lifeng Wang, Jie Wang

Cancer Hospital Chinese Academy of Medical Sciences (Langfang Section), Langfang, Hebei, China, Cancer Hospital Chinese Academy of Medical Sciences, Beijing, China, Cancer Hospital of Shandong First Medical University, Jinan, China, Department of Thoracic Oncology I, Beijing Cancer Hospital, Beijing, China, The First Affiliated Hospital of Guangzhou Medical University, Guangzhou, China, Jiangxi Provincial Chest Hospital, Nanchang, China, Cancer Hospital Chinese Academy of Medical Sciences, Shenzhen, Shenzhen, China, Cancer Hospital Chinese Academy of Medical Sciences, Shenzhen Center, Shenzhen, Guangdong, China, Shenzhen People’s Hospital, Shenzhen, China, Renmin Hospital of Wuhan University, Wuhan, China, Union Hospital, Tongji Medical College, Huazhong University of Science and Technology, Wuhan, China, Jilin Cancer Hospital, Changchun, China, The First Hospital of China Medical University, Shenyang, Liaoning, China, Taizhou Hospital of Zhejiang Province, Taizhou, China, Beijing Chest Hospital, Capital Medical University, Beijing, China, Nanjing Drum Tower Hospital, The Affiliated Hospital of Nanjing University Medical School, Nanjing, China, Cancer Hospital, Chinese Academy of Medical Sciences, Beijing, China

Mutacje EGFR utrzymujące się w ctDNA w osoczu (EGFRm) po 3 tygodniach od rozpoczęcia leczenia ozymertynibem w pierwszej linii wiążą się ze złym rokowaniem u chorych na zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) z mutacją EGFR. Chociaż w badaniu FLAURA2 skojarzone leczenie ozymertynibem z chemioterapią przyniosło lepsze wyniki niż wyłączne leczenie ozymertynibem, nadal nie jest jasne, czy chorzy z utrzymującymi się mutacjami EGFR w ctDNA mogą odnieść korzyści z leczenia skojarzonego. W badaniu II fazy FLAME oceniono skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ozymertynibu w połączeniu z chemioterapią w porównaniu do wyłącznego leczenia ozymertynibem u chorych na miejscowo zaawansowanego lub rozsianego NSCLC z mutacją EGFR, z utrzymującą się obecnością ctDNA EGFR w osoczu po 3 tygodniach wyłącznego leczenia ozymertynibem w ramach leczenia pierwszej linii. Wykazano, że u chorych na NSCLC z utrzymującym się ctDNA EGFR po 3 tygodniach leczenia ozymertynibem dodanie chemioterapii znamiennie wydłuża PFS (23,1 vs 12,7 miesiąca; HR 0,53) oraz zwiększa udział odpowiedzi. Leczenie skojarzone wiązało się z większą toksycznością, ale była możliwa do opanowania. Wyniki potwierdzają wartość strategii personalizowanej opartej na dynamicznej ocenie ctDNA.

Tony S. Mok, Benjamin J. Solomon, Enriqueta Felip, Todd M. Bauer, Geoffrey Liu, Yasushi Goto, Yi-Long Wu, Ross A. Soo, Julien Mazieres, Filippo de Marinis, Dong-Wan Kim, I-Ming Wang, Jolanda Paolini, Anna Polli, Nada Rifi, Francesca Toffalorio, Alice T. Shaw

State Key Laboratory of Translational Oncology, Chinese University of Hong Kong, Hong Kong, China, Peter MacCallum Cancer Centre, Melbourne, VIC, Australia, Vall d’Hebron University Hospital and Vall d’Hebron Institute of Oncology, Barcelona, Spain, Sarah Cannon Cancer Center and Tennessee Oncology, Nashville, TN, Princess Margaret Cancer Centre, Toronto, ON, Canada, National Cancer Center Hospital, Tokyo, Japan, Guangdong Lung Cancer Institute, Guangdong Provincial People’s Hospital (Guangdong Academy of Medical Sciences), Southern Medical University, Guangzhou, China, National University Cancer Institute, Singapore, Singapore, Toulouse University Hospital, Toulouse, France, European Institute of Oncology IRCCS, Milan, Italy, Seoul National University College of Medicine and Seoul National University Hospital, Seoul, South Korea, Pfizer, La Jolla, CA, Pfizer, Milan, Italy, Pfizer, Paris, France, Massachusetts General Hospital Cancer Center, Boston, MA

W badaniu III fazy CROWN po 5 latach obserwacji nie osiągnięto mediany czasu przeżycia bez progresji (PFS) w grupie leczonej lorlatynibem, co stanowi najdłuższy odnotowany PFS u chorych na zaawansowanego niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC). Po 7 latach obserwacji w badaniu CROWN lorlatynib nadal zapewnia wyjątkowo długotrwałe korzyści u chorych na ALK+ NSCLC, z nieosiągniętą medianą PFS i udziałem 7‑letnich PFS na poziomie 55% (vs 3% dla kryzotynibu). Ryzyko progresji, w tym wewnątrzczaszkowej, było znacząco mniejsze, a efekty leczenia utrzymywały się przez wiele lat. Profil bezpieczeństwa pozostawał zgodny z wcześniejszymi obserwacjami, potwierdzając trwałą skuteczność tego leczenia.

Jessica J. Lin, Enriqueta Felip, Byoung Chul Cho, Benjamin Besse, Geoffrey Liu, Lorenza Landi, Luis G. Paz-Ares, Chiara Bennati, Aurélie Swalduz, Sanjay Popat, Misako Nagasaka, Joshua E. Reuss, Christina S. Baik, Julien Mazieres, Melissa L. Johnson, Adrianus Johannes De Langen, Ji-Youn Han, Malinda Itchins, Viola Zhu, Alexander E. Drilon

Mass General Brigham Cancer Institute, Boston, MA, Vall d’Hebron University Hospital, Vall d’Hebron Institute of Oncology, Barcelona, Spain, Division of Medical Oncology, Yonsei Cancer Center, Seoul, South Korea, Paris-Saclay University, Gustave Roussy, Villejuif, France, Princess Margaret Hospital, Toronto, ON, Canada, Istituto Nazionale Tumori Regina Elena, IRCCS, Rome, Italy, Department of Medical Oncology, Hospital 12 de Octubre, Madrid, Spain, Ospedale Santa Maria delle Croci, Ravenna, Italy, Centre Léon Bérard, Lyon, France, Lung Unit, Royal Marsden Hospital, London, United Kingdom, University of California Irvine Medical Center, Orange, CA, Georgetown Lombardi Comprehensive Cancer Center, Washington, DC, University of Washington, Hutchinson Cancer Center, Seattle, WA, Centre Hospitalier Universitaire de Toulouse, Toulouse, France, Sarah Cannon Research Institute, Oncology Partners, Nashville, TN, Department of Thoracic Oncology, Antoni van Leeuwenhoek Hospital – Netherlands Cancer Institute, Amsterdam, Netherlands, National Cancer Center, Goyang, South Korea, Royal North Shore Hospital, Sydney, Australia, Nuvalent, Inc., Cambridge, MA, Memorial Sloan Kettering Cancer Center and Weill Cornell Medical Center, New York, NY

Neladalkib to inhibitor kinazy tyrozynowej ALK (ALK TKI), opracowany z myślą o hamowaniu pojedynczych i złożonych mutacji opornościowych genu ALK, przenikaniu do mózgu oraz oszczędzaniu receptora TRK. Przedstawiono pierwsze analizy globalnego, jednoramiennego badania II fazy ALKOVE-1, dotyczące chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) z mutacją ALK wcześniej leczonych TKI oraz wstępne dane dotyczące chorych, którzy nie byli wcześniej leczeni TKI. Neladalkib, nowy inhibitor ALK, wykazał znamienną aktywność przeciwnowotworową u chorych na ALK+ NSCLC, także po wielokrotnych wcześniejszych liniach leczenia (w tym po lorlatynibie) oraz u chorych z przerzutami do OUN i mutacjami opornościowymi. Wstępnie bardzo wysoką skuteczność (ORR 86%) zaobserwowano również u chorych nieleczonych wcześniej TKI. Profil bezpieczeństwa był korzystny i zgodny z selektywnym działaniem leku.

Sanjay Popat, Benjamin Besse, Antonio Calles, Fabiana Letizia L. Cecere, Byoung Chul Cho, Roberto Ferrara, Domenico Galetta, Adrianus Johannes De Langen, Dae Ho Lee, Filippo de Marinis, Ana Rodrigues, Luis Corrales, Sophia Wang, Abe Fong, Enriqueta Felip

Royal Marsden Hospital & Institute of Cancer Research, London, United Kingdom, Paris-Saclay University, Gustave Roussy, Villejuif, France, Hospital General Universitario Gregorio Marañón, Madrid, Spain, Istituto Nazionale dei Tumori Regina Elena, Rome, Italy, Severance Hospital, Seoul, South Korea, Fondazione IRCCS Istituto Nazionale dei Tumori, Milan, Italy, IRCCS Istituto Tumori Giovanni Paolo II, Bari, Italy, Department of Thoracic Oncology, Antoni van Leeuwenhoek Hospital – Netherlands Cancer Institute, Amsterdam, Netherlands, Asan Medical Center, Seoul, South Korea, Istituto Europeo di Oncologia IEO IRCCS, Milan, Italy, IPO do Porto, Porto, Portugal, Centro de Investigacion y Manejo del Cancer (CIMCA), San José, Costa Rica, Rigel Pharmaceuticals, Inc., South San Francisco, CA, Vall d’Hebron University Hospital, Vall d’Hebron Institute of Oncology, Barcelona, Spain

Pralsetynib, doustny inhibitor kinazy tyrozynowej, selektywnie i silnie oddziałuje na onkogenne białka powstałe w wyniku fuzji i mutacji RET. Pralsetynib posiada zatwierdzenie FDA do leczenia dorosłych chorych na rozsianego niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) z mutacjami RET. Przedstawiono skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pralsetynibu w porównaniu do standardowego leczenia (SOC) w leczeniu pierwszej linii NSCLC z fuzją RET na podstawie randomizowanego, otwartego badania III fazy AcceleRET-Lung. Pralsetynib znamiennie wydłużył PFS (18,7 vs 9,0 miesiąca) oraz zwiększył udział i trwałość odpowiedzi w porównaniu do standardowej chemioterapii u chorych na RET‑dodatniego NSCLC. Profil bezpieczeństwa był zgodny z wcześniejszymi danymi, choć częściej obserwowano zakażenia. Wyniki potwierdzają pralsetynib jako skuteczną opcję leczenia pierwszej linii w tej grupie chorych.

Ferdinandos Skoulidis, Kristof Cuppens, Willemijn S. Theelen, Caicun Zhou, Enriqueta Felip, Jung Seop Eom, Jennifer Friedmann, Gennaro Daniele, Rajwanth Veluswamy, Benjamin J. Solomon, Teresa Moran, Flavio Augusto Ferreira da Silva, Karina Vera, Mariah Clarisse Mayo, Ahmadur Rahman, Shuai Li, Hen Prizant, Chipman R. Stroud, Christoph Meyenberg, Adrian G. Sacher

The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Jessa Hospital, Hasslet, Belgium, Netherlands Cancer Institute, Amsterdam, Netherlands, Department of Oncology, Shanghai East Hospital, Tongji University, Shanghai, China, Vall d’Hebron University Hospital, Vall d’Hebron Institute of Oncology, Barcelona, Spain, Lung Cancer Center, Pusan National University Hospital, Busan, South Korea, Jewish General Hospital, McGill University, Montreal, QC, Canada, Phase 1 Unit, Fondazione Policlinico Universitario Agostino Gemelli IRCCS, Rome, Italy, NYU Langone Health, New York, NY, Peter MacCallum Cancer Centre, Melbourne, VIC, Australia, ICO-Badalona, Badalona, Spain, Hospital de Cancer de Barretos, Barretos, Brazil, Hospital Britanico de Buenos Aires, Buenos Aires, Argentina, Genentech, Inc., South San Francisco, CA, Roche Products Limited, Welwyn Garden City, United Kingdom, F. Hoffmann-La Roche Ltd, Basel, Switzerland, Princess Margaret Cancer Centre/University Health Network, Toronto, ON, Canada

Krascendo 170 to otwarte badanie fazy Ib/II, mające na celu ustalenie dawki i rozszerzenie zakresu dawkowania diwarasibu, doustnego inhibitora KRAS G12C nowej generacji, stosowanego z innymi lekami przeciwnowotworowymi lub bez nich w leczeniu pierwszej linii niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) z mutacją KRAS G12C. Przedstawiono pierwotną analizę u chorych otrzymujących diwarasib w skojarzeniu z pembrolizumabem w grupie z dodatnim wynikiem PD-L1 (komórki nowotworowe [TC] ≥1%; grupa A1) oraz kluczowe wstępne dane dla grupy z ujemnym wynikiem PD-L1 (TC <1%; grupa A2). Połączenie diwarasibu z pembrolizumabem wykazało wysoką aktywność przeciwnowotworową u chorych na NSCLC (ORR ~70–73%, PFS ~19 miesięcy) niezależnie od stanu PD‑L1. Leczenie wiązało się z częstymi działaniami niepożądanymi, ale było możliwe do stosowania. Wyniki wskazują na obiecujący potencjał tego schematu w leczeniu pierwszej linii. Obecnie trwa rekrutacja do globalnego badania III fazy oceniającego diwarasib w dawce 400 mg w leczeniu pierwszej linii zaawansowanego NSCLC z mutacją KRAS G12C (Krascendo 2).

Bjorn H. Gronberg, Daphne W. Dumoulin, Kersti Oselin, Luigi De Petris, Kirill Neumann, Tesfaye Madebo, Marianne Aanerud, Tarje O. Halvorsen, Johan Isaksson, Maria M. Bjaanæs, Daniel Heinrich, Odd Terje Brustugun, Atle Totland, Siv Gyda Aanes, Øyvind Yksnøy, Andreas Hallqvist, Orvar Gunnarsson, Terje Skraastad, Emelie Gezelius, Kristin T. Killingberg

Department of Oncology, St. Olavs hospital, Trondheim, Norway, Department of Pulmonary Medicine, Erasmus MC Cancer Institute, Rotterdam, Netherlands, Department of Chemotherapy, North Estonia Medical Centre, Tallinn, Estonia, Thoracic Oncology Center, Karolinska University Hospital, Stockholm, Sweden, Department of Pulmonology, Akershus University Hospital, Lørenskog, Norway, Department of Pulmonology, Stavanger University Hospital, Stavanger, Norway, Department of Thoracic Medicine, Haukeland University Hospital, Bergen, Norway, Department of Clinical and Molecular Medicine, NTNU, Norwegian University of Science and Technology and Department of Oncology, St. Olavs Hospital, Trondheim, Norway, Center for Research and Development, Uppsala University/Region Gävleborg, Gavle, Sweden, Department of Oncology, Oslo University Hospital, Oslo, Norway, Department of Medical and Radiation Oncology and Centre for Palliative Care, Innlandet Hospital Trust, Gjøvik, Norway, Section of Oncology, Drammen Hospital, Vestre Viken HF, Drammen, Norway, Department of Pulmonology, Haugesund hospital, Haugesund, Norway, Department of Oncology and Palliative Medicine, Nordland Hospital Trust, Bodø, Norway, Department of Pulmonology, Ålesund Hospital, Ålesund, Norway, Department of Oncology, Institute of Clinical Sciences, Sahlgrenska University Hospital, Göteborg, Sweden, Department of Oncology, Landspitali, Reykjavík, Iceland, Department of Pulmonology, Hospital of Southern Norway, Kristiansand, Norway, Department of Respiratory Medicine, Skåne University Hospital, Lund, Sweden

W badaniu III fazy wykazano korzyści w zakresie przeżywalności wynikające ze stosowania radioterapii na obszar klatki piersiowej (TRT) po chemioterapii u chorych na drobnokomórkowego raka płuca w rozległym stadium (SCLC-ES). Sugerowano synergiczny efekt jednoczesnej radioterapii i immunoterapii, a badania retrospektywne wskazują, że TRT wydłuża przeżycie chorych na SCLC-ES. otrzymujących chemioimmunoterapię. W badaniu III fazy dodanie TRT do chemioimmunoterapii u chorych na ES‑SCLC nie wydłużyło przeżycia całkowitego ani przeżycia wolnego od progresji. Leczenie skojarzone wiązało się z większą częstością działań niepożądanych, w tym zapalenia przełyku, co doprowadziło do przedwczesnego zakończenia badania. Wyniki nie wspierają rutynowego stosowania TRT w tej grupie chorych.

Giannis S. Mountzios, Byoung Chul Cho, Phil Lammers, Longhua Sun, Surein Arulananda, Fiona H. Blackhall, Tatsuya Yoshida, Myung-Ju Ahn, Salman R. Punekar, Bo Zhu, Tudor-Eliade Ciuleanu, Julien Mazieres, Antonio Lugini, Pedro Rocha, Ippokratis Korantzis, Martin Schuler, Wei Shi, Ali Hamidi, Diana Gauto, Charles M. Rudin

Fourth Department of Medical Oncology and Clinical Trials Unit, Henry Dunant Hospital Center, Athens, Greece, Yonsei Cancer Center, Yonsei University College of Medicine, Seoul, South Korea, Baptist Cancer Center, Department of Medical Oncology, Memphis, TN, The First Affiliated Hospital of Nanchang University, Department of Pulmonary and Critical Care Medicine, Nanchang, China, Monash Health, Clayton, VIC, Australia, The Christie NHS Foundation Trust and University of Manchester, Manchester, United Kingdom, Department of Thoracic Oncology, National Cancer Center Hospital, Tokyo, Japan, Samsung Medical Center, Sungkyunkwan University School of Medicine, Seoul, South Korea, NYU Langone Health, New York, NY, The Second Affiliated Hospital of Army Medical University, PLA, Chongqing, China, Prof. Dr. Ion Chiricuta and Universitatea de Medicina si Farmacie Iuliu Hatieganu, Cluj-Napoca, Romania, CHU de Toulouse, Université Paul Sabatier, Toulouse, France, Medical Oncology, Azienda Ospedaliera San Giovanni Addolorata, Rome, Italy, Vall d’Hebron University Hospital, Thoracic Tumors Unit, Barcelona, Spain, Saint Loukas Hospital, Department of Medical Oncology, Thessaloniki, Greece, Department of Medical Oncology, West German Cancer Center, University Hospital Essen, Essen, Germany, National Center for Tumor Diseases (NCT), NCT West, Essen, Germany, Amgen Inc., Thousand Oaks, CA, Fiona and Stanley Druckenmiller Center for Lung Cancer Research, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY

Przerzuty do mózgu (BM) występują często u chorych na drobnokomórkowego raka płuca (SCLC) i wiążą się z niekorzystnymi wynikami leczenia. W badaniu DeLLphi-304 tarlatamab, dwuswoiste przeciwciało angażujące komórki T (BiTE), wydłużył całkowite przeżycie chorych na SCLC po progresji podczas lub po chemioterapii (CTx) zawierającej pochodną platyny w porównaniu do CTx (topotekan, lurbinektedyna lub amrubicyna), w tym u chorych z BM (OS HR 0,45 [95% CI: 0,31–0,65]). Porównano skuteczność wewnątrzczaszkową tarlatamabu do CTx. Tarlatamab wykazał wyższą skuteczność wewnątrzczaszkową niż chemioterapia u chorych na SCLC z BM, wydłużając czas do progresji w OUN oraz całkowite przeżycie. Uzyskano większy udział regresji BM i trwalszą kontrolę choroby. Wyniki potwierdzają jego rolę jako skutecznej opcji II linii, nawet u chorych z zajęciem OUN.

Chiaojung Jillian Tsai, Alex Sun, Penelope A. Bradbury, Devin Schellenberg, Houda Bahig, Andrea S. Fung, Jean-Pierre Bissonnette, Jeeban Paul Das, Biniam Kidane, Alexander V. Louie, Joseph Miccio, Meng X. Welliver, John M. Varlotto, Arya Amini, Ryan Kelly, Keyue Ding, Pierre-Olivier Gaudreau

Princess Margaret Hospital, University Health Network, Toronto, ON, Canada, Princess Margaret Hospital, Toronto, ON, Canada, Princess Margaret Cancer Centre, University Health Network, Toronto, ON, Canada, British Columbia Cancer Agency, Abbotsford, BC, Canada, Centre Hospitalier de l’Université de Montréal, Montreal, QC, Canada, Arthur J.E. Child Comprehensive Cancer Centre, Calgary, AB, Canada, University Health Network, Toronto, ON, Canada, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, CancerCare Manitoba, Winnipeg, MB, Canada, Sunnybrook Health Sciences Centre, Toronto, ON, Canada, Penn State Hershey Medical Center, Hershey, PA, Mayo Clinic Rochester, Rochester, MN, Marshall University School of Medicine, Edwards Cancer Center, Huntington, WV, City of Hope Medical Center, Duarte, CA, Queen’s University, Canadian Cancer Trials Group, Kingston, ON, Canada, Queen’s University, Kingston, ON, Canada, Canadian Cancer Trials Group, Queen’s University, Kingston, ON, Canada

Leczenie z udziałem inhibitorów punktów kontrolnych układu odpornościowego (ICI) stanowią standardowe leczenie pierwszej linii chorych na rozsianego niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) bez mutacji aktywujących, umożliwiających stosowanie leczenia celowanego. jednak u większości chorych dochodzi do progresji w ciągu 12 miesięcy. U części chorych występuje oligoprogresja, określana jako progresja w ograniczonej liczbie przerzutów, przy jednocześnie opanowanej chorobie. Oligoprogresja stanowi okno terapeutyczne, w którym można zastosować miejscową terapię ablacyjną (SBRT) w celu przedłużenia kontroli choroby. W poprzednim badaniu II fazy CURB wykazano, że SBRT znacząco przedłuża przeżycie bez progresji (PFS) u chorych na NSCLC z oligoprogresją. Badanie III fazy CCTG‑BR38 ocenia, czy zastosowanie SBRT w oligoprogresji u chorych na rozsianego NSCLC leczonych ICI może wydłużyć PFS i OS w porównaniu ze zmianą leczenia systemowego. Chorzy są przydzielani losowo do SBRT z kontynuacją leczenia lub do standardowej II linii. Rekrutacja trwa, a wyniki mają określić rolę leczenia miejscowego w tej grupie chorych.