Rak piersi

Robert C. Stein, Andreas Makris, Iain R. Macpherson, Luke Hughes-Davies, Andrea Marshall, Sarah E. Pinder, Abeer Shaaban, Karen J. Taylor, Carmel Conefrey, Mary R. Falzon, Bjorn Naume, Belinda E. Kiely, David A. Cameron, Helena M. Earl, Daniel W. Rea, Peter S. Hall, Adrienne Morgan, Stuart A. McIntosh, John M. Bartlett, Janet Dunn, OPTIMA Investigators and Trial Management Group

National Institute for Health Research University College London Hospitals Biomedical Research Centre, London, United Kingdom, Mount Vernon Cancer Center, Northwood, United Kingdom, University of Glasgow, Glasgow, United Kingdom, Cambridge University Hospitals NHS Foundation Trust, Cambridge, United Kingdom, University of Warwick, Coventry, United Kingdom, King’s College London, London, United Kingdom, Queen Elizabeth Hospital, Birmingham, United Kingdom, University of Edinburgh, Edinburgh, United Kingdom, University of Bristol, Bristol, United Kingdom, University College London Hospitals NHS Foundation Trust, London, United Kingdom, Oslo University Hospital, Oslo, Norway, Campbelltown Hospital, Sydney, NSW, Australia, University of Cambridge, Cambridge, United Kingdom, University of Birmingham, Birmingham, United Kingdom, Cancer Research UK Scotland Centre, Institute of Genetics and Cancer, University of Edinburgh, Edinburgh, United Kingdom, Independent Cancer Patients’ Voice, London, United Kingdom, Queen’s University Belfast, Belfast, United Kingdom

Badania ekspresji genów nowotworowych są powszechnie stosowane w celu ułatwienia podejmowania decyzji dotyczących uzupełniającej chemioterapii u chorych na wczesnego raka piersi (EBC). W międzynarodowym badaniu OPTIMA (Optymalne spersonalizowane leczenie wczesnego raka piersi z wykorzystaniem analizy wieloparametrowej) porównano decyzje dotyczące chemioterapii podejmowane na podstawie badania ekspresji genów Prosigna (PAM50) ze standardowym leczeniem. Do badania włączono ponad 4400 chorych na ER+ HER2- EBC, w większości z zajęciem węzłów chłonnych. Udział 5‑letnich przeżyć wolnych od nawrotu był bardzo zbliżony w obu grupach, co potwierdziło równoważność podejść. U chorych z niskim wynikiem ROR (≤60) możliwe było bezpieczne pominięcie chemioterapii bez pogorszenia wyników leczenia. Wyniki były spójne niezależnie od stanu menopauzalnego i zajęcia węzłów chłonnych. Badanie potwierdza przydatność testów genomowych w personalizacji leczenia i ograniczaniu niepotrzebnej chemioterapii.

Stephen K. Chia, Peter A. Fasching, John Crown, Dennis J. Slamon, Sherene Loi, Seock-Ah Im, Michael F. Press, Miguel Martin, Oleg Lipatov, Zbighiew Nowecki, Bozena Kukielka-Budny, Daniil Stroyakovskiy, Isabel Blancas, Kevin Vervier, Zheng Li, Juan Pablo Zarate Gonzalez, Tetiana Taran, Fei Su, Aleix Prat, Aditya Bardia

BC Cancer Agency, Vancouver, BC, Canada, University Hospital Erlangen, Comprehensive Cancer Center (CCC) Erlangen-EMN, Erlangen, Germany, St. Vincent’s Private Hospitals, Dublin, Ireland, David Geffen School of Medicine at University of California, Los Angeles, Los Angeles, CA, Division of Cancer Research, Peter MacCallum Cancer Centre, Melbourne, Australia, Department of Internal Medicine, Seoul National University Hospital, Cancer Research Institute, Seoul National University College of Medicine, Seoul, South Korea, USC Norris Cancer Center, Los Angeles, CA, Instituto de Investigación Sanitaria Gregorio Marañon, Centro de Investigación Biomédica en Red de Cáncer, Grupo Español de Investigación en Cáncer de Mama, Universidad Complutense, Madrid, Spain, Republican Clinical Oncology Dispanceri, Ufa, Russian Federation, Oncology Center — Maria Curie Institute, Warszawa, Poland, Department of Clinical Oncology, St. John of Dukla Lublin Cancer Center, Lublin, Poland, Healthcare Department, Moscow City Oncology Hospital No. 62, Moscow, Russian Federation, Hospital Universitario Clínico San Cecilio, Granada, Spain, Novartis Pharma AG, Basel, Switzerland, Novartis Pharmaceuticals Corp, East Hanover, NJ, Novartis Pharmaceuticals Corporation, East Hanover, NJ, Hospital Clínic de Barcelona, Barcelona, Spain, David Geffen School of Medicine, University of California, Jonsson Comprehensive Cancer Center, Los Angeles, CA

W badaniu NATALEE wykazano, że dodanie rybocyklibu (RIB) do niesteroidowej terapii hormonalnej (NSAI) znamiennie wydłuża przeżycie wolne od nawrotu choroby u chorych na wczesnego raka piersi HR+/HER2− w stadium II/III. Przedstawiono wartość rokowniczą i predykcyjną profilu genetycznego w chwili włączenia do badania. Analiza ponad 3000 próbek potwierdziła silną wartość rokowniczą podtypów molekularnych PAM50, przy czym najgorsze rokowanie dotyczyło podtypów HER2E i BSL. Korzyści z zastosowania RIB obserwowano we wszystkich podtypach, bez istotnych różnic między nimi, choć większy efekt leczenia był widoczny u chorych z wyższym ryzykiem genomowym i proliferacyjnym. Dodatkowo zidentyfikowano geny, których ekspresja może wiązać się z różną skutecznością leczenia. Wyniki potwierdzają zasadność stosowania RIB w skojarzeniu z leczeniem hormonalnym oraz wskazują na potencjalną rolę markerów genetycznych w dalszej personalizacji leczenia.

Peter Schmid, Charles E. Geyer Jr., Miguel Martin, Sara A. Hurvitz, Kyung Hae Jung, Mothaffar Rimawi, Shigehira Saji, Gustavo Werutsky, Nadia Harbeck, Sherene Loi, Ernesto P. Korbenfeld, Isabel Blancas, Chi-Feng Chung, Rena D. Callahan, Meilin Huang, Miranda Craft, Mona D. Shah, Tanja Badovinac Crnjevic, Pablo D. Pérez-Moreno. Aditya Bardia

Queen Mary University of London, London, United Kingdom, University of Pittsburgh School of Medicine and UPMC Hillman Cancer Center, Pittsburgh, PA, CIBERONC, Universidad Complutense, GEICAM, Madrid, Spain, Fred Hutch Cancer Center, Seattle, WA, Asan Medical Center, University of Ulsan College of Medicine, Seoul, South Korea, Baylor College of Medicine, Houston, TX, Fukushima Medical University, Fukushima, Japan, Latin American Cooperative Oncology Group and Centro de Pesquisa em Oncologia Hospital Sao Lucas PUCRS, Porto Alegre, Brazil, LMU University Hospital, Munich, Germany, Peter MacCallum Cancer Centre and The Sir Peter MacCallum Department of Medical Oncology, University of Melbourne, Melbourne, Australia, Hospital Británico de Buenos Aires, Buenos Aires, Argentina, Hospital Clínico San Cecilio de Granada, Granada, Spain, Koo Foundation Sun Yat-Sen Cancer Center, Taipei City, Taiwan, UCLA David Geffen School of Medicine, Los Angeles, CA, Genentech, Inc., South San Francisco, CA, F. Hoffmann-La Roche Ltd, Basel, Switzerland, University of California, Los Angeles, Los Angeles, CA

W badaniu lidERA BC wykazano znamienne wydłużenie przeżycia wolnego od nawrotu choroby inwazyjnej po zastosowaniu doustnego SERD nowej generacji, giredestrantu (GIRE), w porównaniu do standardowej hormonoterapii u chorych na wczesnego raka piersi ER+/HER2−. Porównano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u chorych przed i po menopauzie. Korzyści ze stosowania GIRE były spójne zarówno wśród kobiet przed menopauzą, jak i po menopauzie, mimo że chore przed menopauzą charakteryzowały się wyższym początkowym ryzykiem nawrotu. Dodatkowo zaobserwowano wydłużenie czasu do rozsiewu, szczególnie wśród chorych przed menopauzą. Profil bezpieczeństwa GIRE był porównywalny z leczeniem standardowym, przy czym rzadziej dochodziło do przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych niż w przypadku inhibitorów aromatazy czy tamoksyfenu. Wyniki potwierdzają skuteczność i dobrą tolerancję GIRE oraz jego potencjał jako nowej opcji leczenia uzupełniającego niezależnie od stanu menopauzalnego.

Oleg Gluz, Sherko Kuemmel, Ulrike Nitz, Michael W. Braun, Kerstin Luedtke-Heckenkamp, Maren Darsow, Helmut Forstbauer, Bahriye Aktas, Eva-Maria Grischke, Claudia Schumacher, Toralf Reimer, Wolfram Malter, Benno Nuding, Rachel Wuerstlein, Matthias Christgen, Hans H. Kreipe, Ronald E. Kates, Christine zu Eulenburg, Rick Baehner, Nadia Harbeck

West German Study Group and Ev. Hospital Bethesda, Breast Center Niederrhein, Moenchengladbach, Germany and University Hospital Cologne, Cologne, Germany, Breast Unit, Kliniken Essen-Mitte, Essen, Germany and Department of Gynecology with Breast Center, Charité – Universitätsmedizin Berlin, Berlin, Germany, West German Study Group, Moenchengladbach, Germany, Interdisciplinary Breast Center, Rotkreuz-Clinics Munich, Munich, Germany, Department of Oncology and Hematology, Niels-Stensen-Kliniken, Georgsmarienhütte, Germany, Luisenhospital Duesseldorf, Practice for Senologic Oncology, Duesseldorf, Germany, Practice Network Hematology/Oncology, Troisdorf, Germany, Department of Gynecology, University Hospital Leipzig, Leipzig, Germany, University Women´s Clinic Tuebingen, Eberhard Karls University, Tubingen, Germany, St. Elisabeth-Krankenhaus, Köln, Germany, Universitätsklinikum Rostock, Rostock, Germany, Women’s Clinic and Breast Center, University Clinics Cologne, Cologne, Germany, EVK Bergisch Gladbach, Bergoisch Gladbach, Germany, West German Study Group, Moenchengladbach, Germany and Breast Center, Department of Obstetrics & Gynecology, University of Munich (LMU) and CCCLMU, Munich, Germany, Hannover Medical School, Institute of Pathology, Hannover, Germany, REK Consulting, West German Study Group, Otterfing, Germany, Exact Sciences Corporation, Madison, WI, Breast Center, Department of OB&GYN, and Munich Comprehensive Cancer Center (CCC LMU), LMU University of Munich, Munich, Germany

Chemioterapia (CTx) o dużej intensywności dawkowania z udziałem antracyklin i taksoidów stanowi standardowe leczenie wczesnego raka piersi (eBC) o wysokim ryzyku i jest często stosowana w leczeniu indukcyjnym, jeśli istnieją wyraźne wskazania do CTx (np. wskaźnik ryzyka nawrotu [RS] > 25 i/lub > 4 dodatnich węzłów chłonnych w badaniach obrazowych) lub jeśli konieczne jest obniżenie stopnia zaawansowania nowotworu. Chociaż w metaanalizach wykazano, że intensywna CTx poprawia wyniki leczenia niezależnie od stanu receptorów hormonalnych (HR), jej korzyści u chorych na eBC HR+, bez przerzutów do węzłów chłonnych wydają się ograniczone. Wyniki dalszych metaanaliz, porównujących leczenie indukcyjne i uzupełniające oraz schematy jedno- i wielolekowe były niejednoznaczne. Konieczne jest udoskonalenie wyboru leczenia zależnie od korzyści w zakresie przeżycia. W połączonej analizie badań WSG ADAPT-HR+/HER2- i PlanB oceniono wpływ schematów CTx na wyniki leczenia u chorych na HR+/HER2- eBC wysokiego ryzyka. Schematy z docetakselem podawanym co 3 tygodnie wiązały się z lepszymi wynikami przeżycia (iDFS, dDFS, a w części grup także OS) w porównaniu do intensyfikowanego leczenia z użyciem antracyklin lub paklitakselu o dużej gęstości dawkowania. Nie stwierdzono natomiast znamiennych różnic w przeżyciu w zależności od zastosowania antracyklin, ani pomiędzy leczeniem indukcyjnym i uzupełniającym. Wyniki sugerują ograniczoną wartość intensyfikacji CTx w tej grupie chorych oraz wskazują, że optymalna strategia leczenia, szczególnie schematów z docetakselem, wymaga dalszych badań.

Peter Schmid, Javier Cortes, Rebecca A. Dent, Heather L. McArthur, Lajos Pusztai, Sherko Kuemmel, Carsten Denkert, Yeon Hee Park, Rina Hui, Nadia Harbeck, Masato Takahashi, Seock-Ah Im, Michael Untch, Peter A. Fasching, Fatima Cardoso, Surui Hou, Usha Malhotra, Francisco Beca, Joyce O’Shaughnessy

Centre for Experimental Cancer Medicine, Barts Cancer Institute, Queen Mary University of London, London, United Kingdom, International Breast Cancer Center (IBCC), Pangaea Oncol, Quironsalud Group, Barcelona, Spain, Medica Scientia Innovation Research (MEDSIR), Barcelona, Spain, Faculty of Biomedical and Health Sciences, Department of Medicine, Universidad Europea de Madrid, Madrid, Spain, National Cancer Centre Singapore and Duke-NUS Medical School, Singapore, Singapore, UT Southwestern Medical Center, Dallas, TX, Yale School of Medicine, Yale Cancer Center, New Haven, CT, Breast Unit, Kliniken Essen-Mitte, Essen, Germany and Charité-Universitätsmedizin Berlin, Department of Gynecology with Breast Center, Berlin, Germany, Institute of Pathology, Philipps-University Marburg and University Hospital Marburg, Marburg, Germany, Samsung Medical Center, Sungkyunkwan University School of Medicine, Seoul, South Korea, Westmead Breast Cancer Institute, Westmead Hospital and The University of Sydney, Sydney, NSW, Australia, Breast Center, Department of Obstetrics and Gynecology, LMU University Hospital Munich, Munich, Germany, Hokkaido University Hospital, Sapporo, Japan, Seoul National University Hospital, Cancer Research Institute, Seoul National University, Seoul, South Korea, Breast Cancer Center, Helios Klinikum Berlin-Buch, Berlin, Germany, University Hospital Erlangen, Comprehensive Cancer Center (CCC) Erlangen-EMN, Erlangen, Germany, Department Medical Oncology, Centre Antoine Lacassagne, Nice, France and Advanced Breast Cancer (ABC) Global Alliance, Lisbon, Portugal, Oncology, Merck & Co., Inc., Rahway, NJ, Baylor University Medical Center, Texas Oncology, Sarah Cannon Research Institute, Dallas, TX

W badaniu KEYNOTE-522 wykazano znamienną poprawę w zakresie pCR, przeżycia wolnego od zdarzeń (EFS) i przeżycia całkowitego (OS) po dodaniu pembrolizumabu do chemioterapii u chorych na wczesnego potrójnie ujemnego raka piersi (TNBC) wysokiego ryzyka. Przedstawiono zaktualizowane wyniki z analizy końcowej. Potwierdzono, że dodanie pembrolizumabu do chemioterapii w leczeniu indukcyjnym, a następnie jego kontynuacja w leczeniu uzupełniającym, znamiennie poprawia wyniki u chorych na wczesnego TNBC wysokiego ryzyka. Po medianie obserwacji wynoszącej blisko 8 lat odnotowano wyraźną poprawę zarówno EFS, jak i OS w porównaniu do wyłącznej chemioterapii. Korzyści były spójne w różnych podgrupach chorych, niezależnie od ekspresji PD-L1 czy stopnia zaawansowania choroby. Profil bezpieczeństwa był akceptowalny, choć częściej obserwowano działania niepożądane o charakterze immunologicznym. Wyniki te potwierdzają trwałą i znamienną przewagę strategii z pembrolizumabem w tej grupie chorych.

Zhi-Ming Shao, Peng Ji, Tong Liu, Huawei Yang, Yi Zeng, Xiaoke Hou, Chunping Liu, Xiaoping Li, Nanlin Li, Zhong Ouyang, Xiaobo Wu, Yanxiang Guo, Guohui Han, Shien Cui, Zhijun Zhu, Yu Zhang, Wei Huang, Silong Xiang, Kai Zou, Hang He

Fudan University Shanghai Cancer Center, Shanghai, China, Harbin Medical University Cancer Hospital, Harbin, China, Guangxi Medical University Cancer Hospital, Nanning, China, Clinical Oncology School of FujianMedical University, Fujian Cancer Hospital, Fuzhou, China, Yuncheng Central Hospital of ShanxiProvince, Yuncheng, China, Union Hospital, Tongji Medical College, Huazhong University of Science and Technology, Wuhan, China, Jiangmen Central Hospital, Jiangmen, China, Department of Thyroid, Breast, and Vascular Surgery at Xijing Hospital, Air Force Medical University, Xi’an, China, The First Affiliated Hospital of Xiamen University, Xiamen, China, Nanchang People’s Hospital, Nanchang, China, Zhongshan University Cancer Center Gansu Hospital‌, Lanzhou, China, Shanxi Cancer Hospital, Taiyuan, China, Zhongshan City People’s Hospital, Zhongshan, China, The First People’s Hospital of Yulin, Yulin, China, Department of Oncology, Mianyang City Center Hospital, Mianyang, China, CSPC Pharmaceutical Group Limited, Shijiazhuang, China, CSPC Zhongqi Pharmaceutical Technology Co. Ltd., Shijiazhuang, China, CSPC Pharmaceutical Group Co., Ltd., Shijiazhuang, China

Leczenie THP (trastuzumab + pertuzumab + docetaksel) ± karboplatyna (Cb) stanowi standardowe leczenie indukcyjne chorych na HER2-dodatniego raka piersi. Pomimo osiągnięcia udziałów całkowitej odpowiedzi patologicznej (tpCR) wynoszących od 39,3% do 56,0%, nadal istnieje kliniczna potrzeba dalszej poprawy wyników leczenia, ponieważ tpCR jest silnie skorelowana z długotrwałym przeżyciem. Anbenitamab (KN026) to nowe przeciwciało biparatopowe skierowane przeciwko domenom II i IV HER2. W badaniu III fazy porównano skuteczność i bezpieczeństwo schematu z udziałem anbenitamabu ze standardowym schematem THP ± Cb w leczeniu indukcyjnym. Anbenitamab w skojarzeniu z nab-docetakselem ± Cb znamiennie zwiększa udział tpCR u chorych na HER2-dodatniego wczesnego lub miejscowo zaawansowanego raka piersi w porównaniu ze standardowym schematem THP ± Cb. Korzyść ta była obserwowana konsekwentnie we wszystkich analizowanych podgrupach, niezależnie od stanu receptorów hormonalnych czy stopnia zaawansowania choroby. Profil bezpieczeństwa obu sposobów leczenia był porównywalny, bez nowych sygnałów dotyczących toksyczności. Najczęściej występowały hematologiczne i żołądkowo-jelitowe działania niepożądane. Schemat z udziałem anbenitamabu może stanowić potencjalnie nowy standard leczenia indukcyjnego w tej grupie chorych.

Ruoxi Wang, Min He, Li Chen, Linxiaoxi Ma, Guangyu Liu, Keda Yu, Lei Fan, Zhonghua Wang, Zhi-Ming Shao

Fudan University Shanghai Cancer Center, Shanghai, China, Fudan University Shanghai Cancer Center, Shanghai, China, Fudan University Shanghai Cancer Center and Key Laboratory of Breast Cancer, Shanghai Medical College, Fudan University, Shanghai, China

Skojarzenie paklitakselu z trastuzumabem stanowi standardowe leczenie większości chorych na HER2-dodatniego (HER2+) raka piersi (BC) w stadium I, zgodnie z wynikami jednoramiennego badania II fazy APT. Poszukiwane są mniej toksyczne, lepiej tolerowane, a jednocześnie skuteczne sposoby leczenia. Zaprojektowano serię jednoramiennych badań II fazy „IRIS”, obejmującą grupę A (2020, kapecytabina i trastuzumab), B (2020, leczenie hormonalne i trastuzumab), C (2021, krótkotrwała kapecytabina i trastuzumab) oraz D (2021, winorelbina i trastuzumab), oceniających zmniejszenie intensywności leczenia uzupełniającego, bez dożylnej chemioterapii, we wczesnych stadiach HER2+ raka piersi. Przedstawiono wyniki badania IRIS-A, oceniającego skuteczność i tolerancję doustnej kapecytabiny w skojarzeniu z trastuzumabem jako mniej intensywnej alternatywy dla standardowego leczenia chorych na HER2+ BC w stadium IA. Do badania włączono 187 chorych. Uzyskano wysoki udział 5‑letnich przeżyć wolnych od choroby inwazyjnej wynoszący 97,9%, przy minimalnej liczbie nawrotów i braku zgonów. Leczenie było dobrze tolerowane, a ciężkie działania niepożądane występowały rzadko i nie wpływały na kontynuację leczenia. Schemat z udziałem kapecytabiny i trastuzumabem może stanowić skuteczną i mniej toksyczną opcję dla chorych z małymi guzami HER2+, co wymaga dalszego potwierdzenia w badaniach III fazy.

Michael Untch, Zhimin Shao, Chiun-Sheng Huang, Carlos H. Barrios, Jame Abraham, Aleix Prat, Naoki Niikura, Sibylle Loibl, Charles E. Geyer Jr., Cuizhi Geng, Francisco Javier Ramírez Godinez, Chuangui Song, Yuan Ching Chang, Augusto P. Antoniazzi, Shin-Cheh Chen, Elton G. Mathias, Jennifer Petschauer, Erin Goodman, Michael Jan, Yeon Hee Park

Breast Cancer Center, HELIOS Klinikum Berlin-Buch GmbH, Berlin, Germany, Department of Breast Surgery, Fudan University Shanghai Cancer Center, Shanghai, China, National Taiwan University Hospital, National Taiwan University College of Medicine, Taipei, Taiwan, Latin American Cooperative Oncology Group, LACOG, Porto Alegre, Brazil, Cleveland Clinic, Cleveland, OH, Hospital Clínic de Barcelona, Barcelona, Spain, Department of Breast Oncology, Tokai University School of Medicine, Kanagawa, Japan, Goethe University and The German Breast Group, Frankfurt-Am-Main, Germany, University of Pittsburgh, UPMC Hillman Cancer Center, Pittsburgh, PA, Fourth Hospital of Hebei Medical University, Shijiazhuang, China, Hospital Civil de Guadalajara Fray Antonio Alcalde, Guadalajara, Mexico, Union Hospital of Fujian Medical University, Fuzhou, China, MacKay Memorial Hospital, Taipei, Taiwan, Hospital de Cancer de Barretos, Barretos, Brazil, Division of Breast Surgery, Chang Gung Medical Memorial Hospital, Taipei City, Taiwan, Daiichi Sankyo, Inc., Basking Ridge, NJ, Samsung Medical Center, Sungkyunkwan University School of Medicine, Seoul, South Korea

W badaniu DESTINY-Breast05 wykazano wyższą skuteczność T-DXd w porównaniu do T-DM1 u chorych na wczesnego HER2-dodatniego (HER2+) raka piersi (eBC) z resztkową chorobą inwazyjną po leczeniu indukcyjnym (NAT) oraz wysokim ryzykiem nawrotu, w grupie, w której powszechnie stosuje się radioterapię (RT). Bezpieczeństwo było zgodne z ustalonym profilem T-DXd; śródmiąższowa choroba płuc (ILD) pozostawała istotnym ryzykiem, chociaż zazwyczaj o niskim nasileniu. Poprzednie analizy sugerowały potencjalne powiązania pomiędzy ILD a czynnikami klinicznymi i demograficznymi. Przedstawiono dodatkowe wyniki dotyczące bezpieczeństwa z uwzględnieniem czynników ryzyka. Badanie DESTINY Breast05 potwierdziło wcześniej wykazaną wyższą skuteczność T DXd w porównaniu do T DM1 u chorych na HER2+ eBC z chorobą resztkową po leczeniu indukcyjnym. ILD i popromienne zapalenie płuc (RP) występowały częściej w grupie T DXd, jednak miały najczęściej łagodny przebieg i były odwracalne przy odpowiednim postępowaniu. Ryzyko ILD było wyższe u chorych z Japonii oraz u osób z umiarkowaną niewydolnością nerek, natomiast nie zależało znamiennie od rasy. Wyniki są zgodne z dotychczasowym profilem bezpieczeństwa T DXd i dostarczają dodatkowych informacji pomocnych w określeniu chorych o podwyższonym ryzyku działań niepożądanych.

Claudio N. Soares, Kaisa Laapas, Christian Seitz, Gilbert Donders, Paula Briggs, Shani Paluch-Shimon, Sukhbir Sony Singh, Claudia Haberland, Lauren Wahyudi, Fatima Cardoso

Queen’s University, Kingston, ON, Canada, Bayer Oy, Espoo, Finland, Bayer AG, Berlin, Germany, Department of Clinical Research for Women, Tienen, Belgium, Liverpool Women’s Hospital, Liverpool, United Kingdom, Hadassah Hebrew University Hospital, Jerusalem, Israel, Department of Obstetrics and Gynecology, Faculty of Medicine, University of Ottawa, Ottawa, ON, Canada, Bayer Consumer Care AG, Basel, Switzerland, Department Medical Oncology, Centre Antoine Lacassagne, Nice, France and Advanced Breast Cancer (ABC) Global Alliance, Lisbon, Portugal

W badaniu III fazy OASIS-4 elinzanetant (EZN), lek o podwójnym działaniu ukierunkowanym na neurokininy (antagonista receptorów NK-1 i NK-3), znacząco złagodził objawy naczynioruchowe (VMS), zaburzenia snu oraz poprawił jakość życia (QoL) związaną z menopauzą u kobiet otrzymujących leczenie hormonalne (ET) z powodu raka piersi. W analizie post hoc oceniono wpływ EZN na zaburzenia snu oraz jakość życia (QoL) związaną z menopauzą w zależności od rodzaju stosowanej ET. Korzyści, obejmujące różne aspekty jakości życia, w tym objawy wazomotoryczne, psychospołeczne, fizyczne i seksualne były spójne, niezależnie od rodzaju stosowanej ET.EZN prowadził do wyraźniejszej poprawy zarówno w zakresie zaburzeń snu, jak i wyników kwestionariusza MENQOL w porównaniu do placebo. Wyniki potwierdzają skuteczność EZN w łagodzeniu objawów menopauzalnych indukowanych leczeniem, niezależnie od rodzaju ET.

ana de Boniface, Tove F. Tvedskov, Lisa Rydén, Robert Szulkin, Matilda Appelgren, Toralf Reimer, Thorsten Kühn, Michalis Kontos, Oreste D. Gentilini, Roger Olofsson Bagge, Malin Sund, Dan Lundstedt, Johan Ahlgren, Sara Alkner, Yvette Andersson, Birgitte V. Offersen, Leif Bergkvist, Jan Frisell, Peer Christiansen, SENOMAC Trialists’ Group

Department of Surgery, Capio St. Göran’s Hospital and Department of Medical Epidemiology and Biostatistics, Karolinska Institutet, Stockholm, Sweden, Faculty of Health and Medical Sciences, University of Copenhagen, Copenhagen, Denmark 4 Department of Breast Surgery, Gentofte Hospital, Copenhagen, Denmark, Department of Oncology and Surgery, Faculty of Medicine, Institute of Clinical Sciences, Lund University, Lund, Sweden and Skåne University Hospital Lund, Department of Gastroenterology and Surgery, Malmö, Sweden, Lund, Sweden, Department of Medical Epidemiology and Biostatistics, Karolinska Institutet, Stockholm, Sweden, Department of Obstetrics and Gynecology, University of Rostock, Rostock, Germany, Department of Gynecology and Obstetrics, University of Ulm; Breast Cancer Center, Die Filderklinik, Ulm; Filderstadt, Germany, Department of Surgery, University of Athens Laiko Hospital, Athens, Greece, Breast Unit, IRCCS San Raffaele Scientific Institute/Università Vita-Salute San Raffaele, Milan, Italy, Department of Surgery, Institute of Clinical Sciences, Sahlgrenska Academy, University of Gothenburg, Sahlgrenska University Hospital, Gothenburg, Sweden, Department of Surgery, University of Helsinki and Helsinki University Hospital, Finland and Department of Diagnostics and Intervention/ Surgery, Umeå University, Umeå, Sweden, Department of Oncology, Institute of Clinical Sciences, Sahlgrenska Academy at Gothenburg University, Gothenburg, Sweden and Department of Oncology at Sahlgrenska University Hospital, Gothenburg, Sweden, Göteborg, Sweden, Department of Oncology, Faculty of Medicine and Health, Örebro University, Örebro, Sweden and Regional Cancer Centre of Mid-Sweden, Uppsala, Sweden, Department of Oncology, Faculty of Medicine, Institute of Clinical Sciences, Lund University

W badaniu SENOMAC wykazano, że pominięcie wycięcia węzłów chłonnych pachowych (ALND) u chorych z 1–2 makroprzerzutami w węźle wartowniczym jest onkologicznie bezpieczne. Po około 5 latach obserwacji nie stwierdzono istotnych różnic w przeżyciu całkowitym ani przeżyciu swoistym dla raka piersi pomiędzy grupą z ALND a grupą bez tego zabiegu. Jednocześnie chore, u których zrezygnowano z ALND, doświadczały znamiennie mniej powikłań w obrębie ramienia i lepszej funkcji fizycznej kończyny. Ogólna jakość życia była porównywalna w obu grupach. Wyniki te wspierają deeskalację leczenia chirurgicznego u wybranych chorych na wczesnego raka piersi.

Walter Weber, Ruichao Shi, Zoltan Matrai, Joerg Heil, Eduardo Gonzalez, Cicero Urban, Vesna Bjelic-Radisic, Yoav Gronovich, Florian Fitzal, Sherko Kuemmel, Amelia Chiorescu, Régis R. Paulinelli, Yoon S. Chun, Alexandra Schulz, Meredith M. Regan, Martin Haug, Martin Heidinger, Elisabeth A. Kappos, Jana de Boniface, Yves Harder

University Hospital Basel and Faculty of Medicine University of Basel, Basel, Switzerland, Dana-Farber Cancer Institute and International Breast Cancer Study Group Statistical Center, Boston, MA, Department of Breast and Sarcoma Surgery, National Institute of Oncology, Budapest, Hungary, Department of Obstetrics and Gynecology, Heidelberg University Hospital, Germany & Breast Center Heidelberg, Heidelberg, Germany, Heidelberg, Germany, Instituto de Oncologia Angel H. Roffo/Mastology Unit of the Sanatorio Modelo Quilmes, Quilmes, Argentina, Nossa Senhora das Graças Hospital and Centro de Doenças da Mama Oncoplastic Academy, Curitiba, Brazil, Breast Unit, University Hospital Helios Wuppertal, University Witten/Herdecke, Wuppertal, Germany, Shaare Zedek Medical Center, Faculty of Medicine, Hebrew University, Jerusalem, Israel, Department of General Surgery and Breast Health Center, Hanusch Hospital, Vienna, Austria, Breast Unit, Kliniken Essen-Mitte, Essen, Germany and Charité-Universitätsmedizin Berlin, Department of Gynecology with Breast Center, Berlin, Germany, Department of Breast Endocrine tumours and Sarcom, Theme Cancer, Karolinska University Hospital, Stockholm, Sweden, Araujo Jorge Cancer Hospital, Goiânia, Brazil, Division of Plastic and Reconstructive Surgery, Department of Surgery, Harvard Medical School, Brigham and Women’s Hospital, Boston, MA, University Hospital Basel, Basel, Switzerland, University Hospital Basel and Faculty of Medicine, University of Basel, Basel, Switzerland, Department of Surgery, Capio St. Göran’s Hospital and Department of Medical Epidemiology and Biostatistics, Karolinska Institutet, Stockholm, Sweden, Department of Plastic, Reconstructive, Aesthetic and Hand Surgery, University Hospital Lausanne, Lausanne, Switzerland

Nie jest jasne, jakie jest optymalne umiejscowienie implantów po mastektomii z zachowaniem skóry (SSM) lub brodawki sutkowej (NSM) w ramach leczenia lub profilaktyki raka piersi. Przedpiersiowa rekonstrukcja piersi z wykorzystaniem własnego tłuszczu (IBBR) eliminuje konieczność rozcięcia mięśnia piersiowego większego, ale zapewnia mniejsze pokrycie implantu tkanką miękką. W badaniu PREPEC postawiono hipotezę, że przedpiersiowa IBBR zapewni lepszą długotrwałą jakość życia (QoL) w porównaniu z podpiersiową IBBR. Przedpiersiowa IBBR znamiennie poprawia długotrwałą QoL chorych w porównaniu z rekonstrukcją pod mięśniem piersiowym, co potwierdzono lepszymi wynikami w skali BREAST‑Q po 24 miesiącach. Korzyść ta była spójna w analizach podgrup i utrzymywała się w czasie. Jednocześnie przedpiersiowe umiejscowienie implantu wiązało się z nieco wyższym ryzykiem jego utraty lub konieczności wymiany, a także częstszymi wczesnymi powikłaniami chirurgicznymi, podczas gdy powikłania późne częściej występowały w grupie podmięśniowej. Ogólna częstość powikłań była jednak podobna w obu grupach. Wyniki wskazują na korzystny wpływ rekonstrukcji przedpiersiowej na jakość życia, przy konieczności uwzględnienia potencjalnie większego ryzyka powikłań związanych z implantem.

Anees B. Chagpar, Kristalyn K. Gallagher, Carlos Garcia-Cantu, Marissa M. Howard-McNatt, Edward A. Levine, Jennifer S. Gass, Sharon S. Lum, Alliric I. Willis, Eric A. Brown, Andrew Fenton, Amanda Mendiola, Mary Murray, Naveenraj L. Solomon, Maheswari Senthil, David W. Ollila, David Edmonson, Melissa A. Lazar, Jukes P. Namm, Elisabeth Dupont, SHAVE and SHAVE2 Trial Authors

Yale School of Medicine, New Haven, CT, The University of North Carolina at Chapel Hill, Chapel Hill, NC, Doctors Hospital at Renaissance, Edinburg, TX, Wake Forest Baptist Medical Center, Winston-Salem, NC, Wake Forest University Department of General Internal Medicine, Winston-Salem, NC, Women and Infants Hospital of Rhode Island, Providence, RI, Loma Linda University School of Medicine, Loma Linda, CA, Thomas Jefferson University, King of Prussia, PA, Comprehensive Breast Care, Troy, MI, Cleveland Clinic Akron General, Akron, OH, Akron General Medical Center, Akron, OH, Loma Linda University Medical Center, Loma Linda, CA, UC Irvine School of Medicine, Orange, CA, Women & Infants Hospital, Providence, RI, Thomas Jefferson University, Philadelphia, PA, Loma Linda University Health, Loma Linda, CA, Watson Clinic, Lakeland, FL

W połączonej analizie badań z losowym doborem chorych SHAVE i SHAVE2 wykazano, że rutynowe poszerzenie marginesów chirurgicznych (CSM) podczas częściowej mastektomii znamiennie zmniejsza udział dodatnich marginesów oraz konieczność ponownych zabiegów operacyjnych. Jednak mimo poprawy wyników chirurgicznych CSM nie przełożyło się na różnice w przeżyciu bez nawrotu ani w przeżyciu całkowitym przy około 5 letniej obserwacji. Udział nawrotów miejscowych był bardzo niski i podobny w obu grupach. Istotną poprawę DFS odnotowano jedynie u chorych poddanych radioterapii. Wyniki sugerują, że dodatkowe usuwanie niewielkich ognisk choroby nie wpływa na odległe wyniki, prawdopodobnie ze względu na skuteczność leczenia uzupełniającego

Kevin Kalinsky, Peter Schmid, Evandro de Azambuja, Sherene Loi, Sung-Bae Kim, Clinton Yam, Bernardo L. Rapoport, Seock-Ah Im, Barbara Pistilli, Wassim McHayleh, David W. Cescon, Junichiro Watanabe, Alejandro Lara, Ruffo Freitas-Junior, Alain Lortholary, Kenneth Caldwell, Yanan Huo, Catherine Lai, Sara M. Tolaney, Associated Organizations

Winship Cancer Institute of Emory University, Atlanta, GA, Centre for Experimental Cancer Medicine, Barts Cancer Institute, Queen Mary University of London, London, United Kingdom, Université libre de Bruxelles (ULB), Hôpital Universitaire de Bruxelles (H.U.B), Institut Jules Bordet, Bruxelles, Belgium, Peter MacCallum Cancer Centre and University of Melbourne, Melbourne, Australia, Asan Medical Center, University of Ulsan College of Medicine, Seoul, South Korea, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, The Medical Oncology Centre of Rosebank, Clinical and Translational Research Unit (CTRU), Department of Immunology, Faculty of Health Sciences, University of Pretoria, Saxonworld, South Africa, Seoul National University College of Medicine, Cancer Research Institute, Seoul National University, Seoul, South Korea, Gustave Roussy, IHU-National PRecISion Medicine Center in Oncology, Villejuif, France, AdventHealth Cancer Institute, Orlando, FL, Princess Margaret Cancer Centre/UHN, Toronto, ON, Canada, Juntendo University Graduate School of Medicine, Tokyo, Japan, Scientia Investigación Clínica, Chihuahua, Mexico, Advanced Center for Diagnosis of Breast Diseases Federal University of Goiás, Goiás, Brazil, Groupe d’Investigateurs National des Etudes des Cancers Ovariens et du sein (GINECO) and Hôpital Privé du Confluent, Nantes, France, Gilead Sciences, Inc., Foster City, CA, Dana-Farber Cancer Institute, Harvard Medical School, Boston, MA

W badaniu ASCENT‑04 wykazano, że zastosowanie sacytuzumabu gowitekanu (SG) w połączeniu z pembrolizumabem w leczeniu pierwszej linii u chorych na PD‑L1-dodatniego rozsianego potrójnie ujemnego raka piersi (TNBC) prowadzi do znamiennej i trwałej korzyści klinicznej w porównaniu do chemioterapii z pembrolizumabem. Oprócz wcześniej wykazanego wydłużenia przeżycia wolnego od progresji, analiza PFS2 (czasu od randomizacji do pierwszej udokumentowanej PD podczas leczenia kolejnej linii) potwierdziła utrzymywanie się przewagi leczenia także po pierwszej PD, mimo częstego zastosowania SG w kolejnych liniach leczenia w grupie kontrolnej. Leczenie skojarzone wydłużało również czas do rozpoczęcia kolejnych linii leczenia. Wyniki te wzmacniają potencjalną rolę schematu SG w połączeniu z pembrolizumabem jako nowego standardu leczenia w tej grupie chorych.

Sara A. Hurvitz, Javier Cortes, Sara M. Tolaney, Kevin Punie, Andreas Schneeweiss, Joohyuk Sohn, Eriko Tokunaga, Adam Brufsky, Yeon Hee Park, Binghe Xu, Roberto Hegg, Mafalda Oliveira, Alessandra Fabi, Xinrui Zhang, Hao Wang, Anh Nguyen, Natalya Vaksman, Carlos H. Barrios

Department of Medicine, UW Medicine, Clinical Research Division, Fred Hutchinson Cancer Center, Seattle, WA, International Breast Cancer Center (IBCC), Pangaea Oncology, Barcelona, Spain, Dana-Farber Cancer Institute, Harvard Medical School, Boston, MA, Medical Oncology, Oncology Center Antwerp, Ziekenhuis aan de Stroom, Antwerp, Belgium, Heidelberg University Hospital and German Cancer Research Center, Heidelberg, Germany, Yonsei Cancer Center, Seoul, South Korea, National Hospital Organization Kyushu Cancer Center, Fukuoka, Japan, Magee-Womens Hospital and UPMC Hillman Cancer Center, University of Pittsburgh Medical Center, Pittsburgh, PA, Samsung Medical Center, Sungkyunkwan University School of Medicine, Seoul, South Korea, Cancer Hospital Chinese Academy of Medical Sciences and Peking Union Medical College, Beijing, China, University of São Paulo, São Paulo, Brazil, Vall d’Hebron University Hospital, Vall d’Hebron Institute of Oncology (VHIO), Vall d’Hebron Barcelona Hospital Campus, Barcelona, Spain, Precision Medicine Unit in Senology, Fondazione Policlinico Universitario Agostino Gemelli IRCCS, Università Cattolica del Sacro Cuore, Rome, Italy, Gilead Sciences, Inc., Foster City, CA, Latin American Cooperative Oncology Group, LACOG, Porto Alegre, Brazil

W badaniu ASCENT‑03 wykazano, że zastosowanie sacytuzumabu gowitekanu (SG) w pierwszej linii leczenia u chorych na rozsianego potrójnie ujemnego raka piersi (TNBC), niekwalifikujących się do immunoterapii, przynosi znamienną i trwałą korzyść kliniczną w porównaniu do chemioterapii. Analiza PFS2 (czasu od randomizacji do pierwszej udokumentowanej progresji podczas leczenia kolejnej linii) potwierdziła, że przewaga SG utrzymuje się także po pierwszej progresji choroby, mimo częstego stosowania SG w kolejnych liniach leczenia w grupie kontrolnej. Terapia SG wydłużała również czas do rozpoczęcia kolejnych linii leczenia. Wyniki te wskazują, że korzyść z wczesnego zastosowania SG jest długotrwała i wzmacniają jego potencjalną rolę jako nowego standardu leczenia w tej grupie chorych.

David W. Cescon, Tiffany A. Traina, Peter Schmid, Javier Cortes, Zhimin Shao, Shigehira Saji, Kyung Hae Jung, Thomas Bachelot, Shouman Wang, Emilio M. Ramírez, Gul Basaran, Yee Soo Chae, Agostina Stradella, Rofhiwa Mathiba, Shin-Cheh Chen, Nicola Battelli, Naoki Niikura, Kechen Zhao, Micah J. Maxwell, Rebecca A. Dent

Princess Margaret Cancer Centre/UHN, Toronto, ON, Canada, Department of Medicine, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Centre for Experimental Cancer Medicine, Barts Cancer Institute, Queen Mary University of London, London, United Kingdom, International Breast Cancer Center (IBCC), Pangaea Oncology, Barcelona, Spain, Department of Breast Surgery, Fudan University Shanghai Cancer Center, Shanghai, China, Department of Medical Oncology, Fukushima Medical University, Fukushima, Japan, Department of Oncology, Asan Medical Center, University of Ulsan College of Medicine, Seoul, South Korea, Medical Oncology Department, Centre Léon Bérard, Lyon, France, Department of Breast Surgery, Xiangya Hospital of Central South University, Changsha, Hunan, China, Medical Oncology Department, Centro Médico Nacional de Occidente, Zapopan, Mexico, Medical Oncology Department, School of Medicine, MAA Acıbadem University, Istanbul, Turkey, Department of Oncology/Hematology, Kyungpook National University Chilgok Hospital, Kyungpook National University School of Medicine, Kyungpook, South Korea, Department of Medical Oncology, Institut Catala d’Oncologia – IDIBELL (ICO L’Hospitalet), Barcelona, Spain, Medical Oncology Department, Charlotte Maxeke Johannesburg Academic Hospital, Johannesburg, South Africa, Division of Breast Surgery, Chang Gung Medical Memorial Hospital, Taipei City, Taiwan, Oncology Unit, Ospedale Generale Provinciale Macerata, Macerata, Italy, Department of Breast Oncology, Tokai University School of Medicine, Kanagawa, Japan, Biometrics, Late-Stage Development, Oncology R&D, AstraZeneca, Wilmington, DE, Clinical Development, Late-Stage Development, Oncology R&D, AstraZeneca, Gaithersburg, MD, Department of Medical Oncology, National Cancer Center Singapore, Singapore, and Duke-NUS Medical School, Singapore, Singapore

W badaniu TROPION‑Breast02 wykazano, że zastosowanie datopotamabu derukstekanu (Dato‑DXd) w pierwszej linii leczenia chorych na miejscowo zaawansowanego lub rozsianego TNBC, niekwalifikujących się do immunoterapii, prowadzi do znamiennego wydłużenia zarówno przeżycia całkowitego, jak i przeżycia bez progresji w porównaniu do chemioterapii. Dodatkowe analizy potwierdziły również wydłużenie czasu do kolejnych linii leczenia, co wskazuje na trwałość korzyści klinicznej. Leczenie wiązało się także z wyższym udziałem odpowiedzi i dłuższym czasem ich utrzymywania przy akceptowalnym profilu bezpieczeństwa. Wyniki te wspierają rolę Dato‑DXd jako nowego standardu leczenia pierwszej linii w tej grupie chorych.

Jiong Wu, Jian Zhang, Quchang Ouyang, Yiqun Du, Yehui Shi, Qingyuan Zhang, Xiaojun Liu, Weimin Xie, Aihua Tan, Huihui Li, Can Tian, Lihong He, Han Zhang, Hongxue Wang, Dongdong Zhou, Sa Xiao, Hai Zhu, Yi Zhu

Fudan University Shanghai Cancer Center, Shanghai, China, Hunan Cancer Hospital, The Affiliated Cancer Hospital of Xiangya School of Medicine, Central South University, Changsha, China, Tianjin Medical University Cancer Institute and Hospital, Tianjin, China, Harbin Medical University Cancer Hospital, Harbin, China, Guangxi Medical University Cancer Hospital, Nanning, China, Shandong Cancer Hospital and Institute, Shandong First Medical University and Shandong Academy of Medical Sciences, Jinan, China, Department of Breast Internal Medical, Tianjin Medical University Cancer Institute and Hospital, Tianjin, China, Baili-Bio (Chengdu) Pharmaceutical Co., Ltd., Chengdu, China, SystImmune, Inc., Redmond, WA

W badaniu III fazy wykazano, że izalontamab brengitekan (iza‑bren), nowy dwuswoisty koniugat przeciwciało‑lek skierowany przeciwko EGFRxHER3, znacząco poprawia wyniki leczenia u chorych na zaawansowanego potrójnie ujemnego raka piersi (TNBC) po wcześniejszym leczeniu. zaobserwowano znamienne wydłużenie zarówno przeżycia wolnego od progresji, jak i przeżycia całkowitego, a także znacznie wyższy udział odpowiedzi na leczenie w porównaniu do chemioterapii. Profil bezpieczeństwa był akceptowalny, choć częściej występowały hematologiczne działania niepożądane. Leczenie charakteryzowało się również niskim udziałem przerwania leczenia i brakiem nowych sygnałów bezpieczeństwa. Wyniki te wskazują na potencjał iza‑brenu jako nowego standardu leczenia w tej trudnej do leczenia grupie chorych.

Roger A. Von Moos, Andreas Müller, Stefanie Hayoz, Michael T. Mark, Stefanie Fischer, Razvan A. Popescu, Sacha I. Rothschild, Mathias K. Fehr, Claudine Egger, Sandro Anchisi, Florian Schmid, Khalil Zaman, Christoph J. Ackermann, Hubert Kugler, Priska Bützberger, Catrina Uhlmann, Marc Küng, Simone Wyss, Arnoud J. Templeton, Silke Gillessen

Kantonspital Graubünden, Chur, Switzerland, Cantonal Hospital Winterthur, Winterthur, Switzerland, Swiss Cancer Institute, Bern, Switzerland, Kantonsspital Graubünden, Chur and Università della Svizzera Italiana, Lugano, Lugano, Switzerland, Health Ostschweiz Cantonal Hospital St Gallen, St. Gallen, Switzerland, Tumor Zentrum Aargau and Hirslanden Klinik Aarau, Aarau, Switzerland, Universitätsspital Basel and Cantonal Hospital Baden, Baden, Switzerland, Spital STGAG, Frauenfeld, Switzerland, Spital Limmattal, Schlieren, Switzerland, CHVR Hospital Valais, Sion, Switzerland, University Hospital Zürich, Zürich, Switzerland, University Hospital CHUV, Lausanne, Switzerland, Spital STS AG Thun, Thun, Switzerland, Kantonsspital Aarau, Aarau, Switzerland, Kantonsspital Baden, Baden, Switzerland, Solothurner Spitäler AG, Kantonsspital Olten, Olten, Switzerland, HFR Hôpital Cantonal, Fribourg, Switzerland, St. Claraspital Basel and Faculty of Medicine, University of Basel, Basel, Switzerland, Oncology Institute of Southern Switzerland (IOSI), Bellinzona, Switzerland

Wytyczne zalecają podawanie denosumabu w dawce 120 mg co 4 tygodnie u chorych z przerzutami do kości. Dawkowanie co 12 tygodni zostało ustalone dla kwasu zoledronowego na podstawie badań III fazy, ale brakuje prospektywnych badań dotyczących denozumabu. W międzynarodowym, wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu III fazy SAKK 96/12 REDUSE oceniano, czy schemat podawania denosumabu o zmniejszonej intensywności jest równoważny ze standardowym schematem co 4 tygodnie w zapobieganiu objawowym zdarzeniom związanym z układem kostnym (SSE; objawowe złamania patologiczne, napromienianie l kości, zabieg chirurgiczny kości, ucisk rdzenia kręgowego). Podawanie denosumabu co 12 tygodni, po początkowej fazie nasycającej, jest równoważne standardowemu schematowi co 4 tygodnie u chorych na raka piersi lub gruczołu krokowego opornego na kastrację z przerzutami do kości. Nie stwierdzono różnic w czasie do wystąpienia SRE, natomiast schemat o rzadszym dawkowaniu wiązał się z niższą częstością działań niepożądanych, takich jak hipokalcemia i martwica żuchwy. Obniżenie intensywności leczenia nie pogarsza skuteczności, a może poprawiać profil bezpieczeństwa. Dane te wspierają stosowanie schematu co 12 tygodni jako bardziej wygodnej i bezpiecznej alternatywy terapeutycznej.

Erika P. Hamilton, Giuseppe Curigliano, Miguel Martin, Florence Lerebours, Junji Tsurutani, Marie-France Savard, Xichun Hu, Luciana C. Aquino, Ciara C. O’Sullivan, Eriko Tokunaga, Alicia F. Okines, Chiun-Sheng Huang, William Jacot, Joohyuk Sohn, Volkmar Mueller, Helene Viala, Qianwen Tan, Wentao Feng, Qi Shen, Veronique C. Dieras, Associated Organizations

Breast Cancer Research Program, Sarah Cannon Research Institute, Nashville, TN, European Institute of Oncology, IRCCS; Department of Oncology and Hemato-Oncology, University of Milano, Milano, Italy, Medical Oncology Service, Hospital General Universitario Gregorio Marañon, Universidad Complutense, CIBERONC, GEICAM, Madrid, Spain, Institut Curie, Saint-Cloud, Saint-Cloud, France, The Innovative Center of Translational Research and Clinical Science for Cancer Therapy, Showa Medical University Hospital, Tokyo, Japan, Department of Medicine, The Ottawa Hospital Cancer Centre, Ottawa, ON, Canada, Department of Medical Oncology, Fudan University Shanghai Cancer Center, Shanghai, China, Medical Oncology, Liga Norte-Rio Grandense Contra o Cancer, Natal, Brazil, Department of Medical Oncology, Mayo Clinic Rochester, Rochester, MN, Department of Breast Oncology, National Hospital Organization Kyushu Cancer Center, Fukuoka, Japan, Medical Oncology, The Royal Marsden NHS Foundation Trust; Institute of Cancer Research, London, United Kingdom, Breast Care Center, National Taiwan University Hospital, Taipei, Taiwan, Département d’Oncologie Médicale, Institut Regional du Cancer de Montpellier, Montpellier University, INSERM U1194, Montpellier, France, Division of Medical Oncology, Yonsei Cancer Center, Yonsei University Health System, Seoul, South Korea, Department of Gynecology and University Breast Center, Universitaetsklinikum Hamburg-Eppendorf, Hamburg, Germany, Late-Stage Clinical Development, Pfizer International Operations, Paris, France, Biostatistics, Pfizer Inc, Bothell, WA, Oncology, Research and Development, Pfizer, Inc., Collegeville, PA, Medical Oncology Department, Centre Eugène Marquis, Rennes, France

W badaniu III fazy HER2CLIMB‑05 wykazano, że dodanie tukatynibu (TUC) do leczenia podtrzymującego trastuzumabem i pertuzumabem (HP), po indukcyjnym leczeniu z udziałem chemioterapii (taksoid + HP) znamiennie wydłuża czas wolny od progresji u chorych na HER2‑dodatniego rozsianego raka piersi. Przedstawiono dodatkowe wyniki dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa. Korzyści leczenia były spójne we wszystkich analizowanych podgrupach, niezależnie od stanu receptorów hormonalnych, charakteru choroby (de novo lub nawrotowa) czy obecności przerzutów do mózgu. Leczenie TUC + HP zwiększało również udział odpowiedzi na leczenie, przy zachowaniu znanego i akceptowalnego profilu bezpieczeństwa. Wyniki te potwierdzają potencjał tego schematu jako nowej opcji leczenia podtrzymującego w tej grupie chorych.

Nicholas C. Turner, Komal L. Jhaveri, Aditya Bardia, Naoki Niikura, Meritxell Bellet, Carlos H. Barrios, Véronique Diéras, Seock-Ah Im, Volkmar Mueller, Erwei Song, Jorge Luis Martinez Rodriguez, Igor Bondarenko, Mabel A. Mardones, Ching-Wei Chang, Maria Louka, Miranda Craft, Pablo D. Pérez-Moreno, Monika Patre, Sherene Loi

Royal Marsden Hospital, Institute of Cancer Research, London, United Kingdom, Memorial Sloan Kettering Cancer Center and Weill Cornell Medicine, New York, NY, Santa Monica Parkside Cancer Care, UCLA, Santa Monica, CA, Department of Breast Oncology, Tokai University School of Medicine, Kanagawa, Japan, Vall d’Hebron Institute of Oncology, Barcelona, Spain, Grupo Oncoclínicas, Centro de Pesquisa em Oncologia, Hospital São Lucas, PUCRS Latin American Cooperative Oncology Group (LACOG), Porto Alegre, Brazil, Centre Eugène Marquis, Unicancer, Rennes, France, Seoul National University College of Medicine, Cancer Research Institute, Seoul National University, Seoul, South Korea, Klinik und Poliklinik für Gynäkologie, Universitätsklinikum Hamburg-Eppendorf, Hamburg, Germany, Sun Yat-sen Memorial Hospital, Sun Yat-sen University, Guangzhou, China, Filios Alta Medicina S.A de C.V, Nuevo León, Mexico, Dniprovsky Medical University, Dnipro, Ukraine, Rocky Mountain Cancer Centers, Denver, CO, Genentech, Inc., South San Francisco, CA, F. Hoffmann-La Roche Ltd, Basel, Switzerland, Peter MacCallum Cancer Centre and University of Melbourne, Melbourne, Australia

Połączenie hormonoterapii (ET) z inhibitorem kinazy zależnej od cyklin 4/6 (CDK4/6i) stanowi obecnie standardowe postępowanie (SOC) w leczeniu pierwszej linii chorych na ER+, HER2– miejscowo zaawansowanego lub rozsianego raka piersi (LA/mBC). Giredestrant (GIRE), doustny selektywny pełny antagonista receptorów estrogenowych nowej generacji, wykazał wyższą skuteczność w porównaniu ze standardowym leczeniem hormonalnym (SOC ET) w leczeniu uzupełniającym (lidERA BC; Bardia SABCS 2025) oraz w skojarzeniu z ewerolimusem w porównaniu do SOC ET z ewerolimusem w leczeniu LA/mBC po leczeniu CDK4/6i (evERA BC; Mayer ESMO 2025). Przedstawiono wyniki analizy pierwotnej badania persevERA BC, w którym oceniano skuteczność GIRE w skojarzeniu z palbocyklibem w leczeniu pierwszej linii chorych na ER+, HER2– zaawansowanego lub rozsianego raka piersi. Leczenie to przyniosło jedynie numeryczne poprawę przeżycia bez progresji w porównaniu ze standardowym połączeniem letrozolu z palbocyklibem, jednak różnica ta nie była znamienna. Profil bezpieczeństwa był zgodny z oczekiwaniami i porównywalny pomiędzy grupami, bez nowych sygnałów dotyczących toksyczności. Wyniki wskazują, że choć GIRE wykazuje potencjał terapeutyczny, jego przewaga nad standardowym leczeniem w tej konfiguracji nie została jednoznacznie potwierdzona.

Francois Clement Bidard, Erica L. Mayer, Yeon Hee Park, Wolfgang Janni, Cynthia X. Ma, Massimo Cristofanilli, Giampaolo Bianchini, Kevin Kalinsky, Hiroji Iwata, Stephen K. Chia, Adam Brufsky, Peter A. Fasching, Zbigniew Nowecki, Javier Pascual, Nuri Karadurmus, Einav N. Gal-Yam, Arkendu Chatterjee, Manuel Selvi Miralles, Cynthia H. Bartlett, Nicholas Turner

Institut Curie, Paris, France, Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA, Samsung Medical Center, Sungkyunkwan University School of Medicine, Seoul, South Korea, Universitätsklinikum Ulm, Ulm, Germany, Washington University School of Medicine, Saint Louis, MO, Department of Hematology and Medical Oncology, Weill Cornell Medicine, New York, NY, IRCCS Ospedale San Raffaele, Milan, Italy, Winship Cancer Institute, Atlanta, GA, Nagoya City University, Nagoya, Japan, BC Cancer Agency, Vancouver, BC, Canada, UPMC Magee-Womens Hospital, Pittsburgh, PA, University Hospital Erlangen, Comprehensive Cancer Center Erlangen-EMN, Erlangen, Germany, Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie, Warsaw, Poland, Hospital Universitario Virgen de la Victoria, IBIMA, Málaga, Spain, Gülhane Training and Research Hospital, University of Health Sciences, Ankara, Turkey, Sheba Medical Center, Tel-Hashomer, Israel, Late Development, Oncology R&D, AstraZeneca, Gaithersburg, MD, Late Development, Oncology R&D, AstraZeneca, Cambridge, United Kingdom, Royal Marsden Hospital, London, United Kingdom

Kamizestrant (CAMI) to SERD nowej generacji i całkowity antagonista receptorów estrogenowych. Do badania SERENA-6 włączono chore na raka piersi z dodatnim receptorem hormonalnym (HR+) i ujemnym receptorem HER2 (HER2−), które otrzymywały w pierwszej linii leczenia inhibitor aromatazy (AI) w połączeniu z inhibitorem CDK4/6 (CDK4/6i) i u których nie doszło do progresji. Zmiana leczenia na CAMI, przy kontynuacji CDK4/6i, po pojawieniu się mutacji ESR1 podczas 1. linii AI + CDK4/6i, znacząco poprawiło PFS (HR: 0,44 [95% CI: 0,31–0,60]; p<0,0001; mediana czasu obserwacji: 12,6 miesiąca). Przedstawiono ostateczne wyniki dotyczące PFS2 (czas od randomizacji do najwcześniejszego z następujących zdarzeń: progresja po pierwszej kolejnej leczenia lub zgon). Zmiana leczenia na CAMI w skojarzeniu z inhibitorem CDK4/6 po pojawieniu się mutacji ESR1 u chorych na HR+/HER2– raka piersi znamiennie wydłuża czas do progresji. Uzyskano również znaczącą poprawę PFS2, co wskazuje na trwałość korzyści także po pierwszej progresji, oraz wydłużenie czasu do konieczności zastosowania chemioterapii lub ADC. Efekt leczenia był spójny niezależnie od obecności dodatkowych mutacji, a u części chorych obserwowano długotrwałą kontrolę choroby. Profil bezpieczeństwa był zgodny z wcześniejszymi obserwacjami. Wyniki potwierdzają zasadność wczesnej zmiany leczenia na CAMI + CDK4/6i w celu opóźnienia progresji i utrzymania jakości życia.

Sara A. Hurvitz, Giuseppe Curigliano, Fabrice Andre, Rachel M. Layman, Robert Wesolowski, Massimo Cristofanilli, Miguel Martin, Alistair E. Ring, Juan Manuel Puig, Martin E. Richardet, Junghoon Shin, Sung-Bae Kim, Liang-Chih Liu, Geronimo Rosselli, Sarah Mutka, Alex Cacovean, Samuel Suzuki, Brian Sullivan, Igor Gorbatchevsky, Barbara Pistilli

Fred Hutch Cancer Center, Seattle, WA, Istituto Europeo di Oncologia, IRCCS, University of Milano, Milano, Italy, Gustave Roussy, Villejuif, France, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, The Ohio State University Comprehensive Cancer Center, Columbus, OH, Weill Cornell Medical College, New York, NY, Hospital Gregorio Maranon, Universidad Complutense, GEICAM, CIBERONC, Madrid, Spain, The Royal Marsden NHS Foundation Trust, Surrey, United Kingdom, Centro Polivalente de Asistencia e Inv. Clinica CER-San Juan, San Juan, Argentina, Sanatorio Aconcagua, Cordoba, Argentina, Division of Hematology-Oncology, Department of Medicine, Samsung Medical Center, Sungkyunkwan University School of Medicine, Seoul, South Korea, Asan Medical Center, University of Ulsan College of Medicine, Seoul, South Korea, China Medical University Hospital, Taichung, Taiwan, Centro Medico Fleischer, Buenos Aires, Argentina, Celcuity, Inc., Minneapolis, MN, Celcuity, Minneapolis, MN

Obecne standardowe leczenie chorych na zaawansowanego HR+/HER2- raka piersi (ABC) z mutacją PIK3CA /PIK3CA-MT obejmuje selektywne inhibitory szlaku PI3K/AKT/mTOR (PAM), które wywołują działania niepożądane charakterystyczne dla tej klasy leków (np. hiperglikemię, biegunkę). Gedatolizyb jest wysoce skutecznym, podawanym dożylnie, kompleksowym inhibitorem szlaku PAM, który działa na wszystkie izoformy PI3K klasy I, mTORC1 i mTORC2. Gedatolizyb wykazuje wyższą skuteczność przedkliniczną i cytotoksyczność w porównaniu do alpelizybu, kapiwasertybem i ewerolimusu oraz wykazał aktywność w liniach komórkowych raka piersi z mutacją PIK3CA i bez mutacji. W randomizowanym, otwartym badaniu klinicznym III fazy VIKTORIA‑1 wykazano, że leczenie z udziałem gedatolizybu, znamiennie poprawiają wyniki leczenia u chorych na HR+/HER2− zaawansowanego raka piersi z mutacją PIK3CA po wcześniejszym leczeniu CDK4/6i. Zarówno trójlekowe (gedatolizyb + palbocyklib + fulwestrant), jak i dwulekowe (gedatolizyb + fulwestrant) połączenie znacząco wydłużały czas wolny od progresji w porównaniu do leczenia alpelizybem i fulwestrantem. Profil bezpieczeństwa był akceptowalny, z niższą częstością hiperglikemii niż podczas leczenia alpelizybem, choć częściej obserwowano zapalenie jamy ustnej. Wyniki sugerują, że schematy z gedatolizybem mogą stanowić nową, skuteczną opcję leczenia drugiej linii, niezależnie od stanu PIK3CA.

Yin Liu, Fan Yang, Wenjia Zuo, Xi-Yu Liu, Yue Gong, Yu Shen, Qiannan Liang, Genhong Di, Junjie Li, Guangyu Liu, Keda Yu, Jiong Wu, Lei Fan, Yi-Zhou Jiang, Zhonghua Wang, Zhi-Ming Shao

Fudan University Shanghai Cancer Center, Shanghai, China, Jiangsu Hengrui Pharmaceuticals Co., Ltd., Shanghai, China, Fudan University Shanghai Cancer Center and Key Laboratory of Breast Cancer, Shanghai Medical College, Fudan University, Shanghai, China

Podstawnopodobny potrójnie ujemny rak piersi z obniżoną odpowiedzią immunologiczną (BLIS) wiąże się z niekorzystnym rokowaniem; jednak wcześniejsze analizy z badań klinicznych FUTURE i FUTURE-SUPER wskazywały na kliniczną odpowiedź na leczenie antyangiogenne. Badanie FUTURE 2.0 przeprowadzono w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności połączenia bewacyzumabu z koniugatami przeciwciało-lek (ADC) u chorych z podtypem BLIS. Połączenie bewacyzumabu z ADC znacząco poprawia skuteczność leczenia u chorych z trudnym do leczenia podtypem BLIS potrójnie ujemnego raka piersi. Uzyskano wyraźnie wyższe udziały odpowiedzi oraz znamienne wydłużenie czasu wolnego od progresji w porównaniu do wyłącznego ADC. Profil bezpieczeństwa leczenia skojarzonego był akceptowalny i nie obserwowano zgonów związanych z leczeniem, mimo nieco większej częstości działań niepożądanych. Wyniki sugerują synergistyczne działanie bewacyzumabu i ADC oraz wskazują na obiecującą nową strategię terapeutyczną wymagającą potwierdzenia w badaniach III fazy.