Nowotwory głowy i szyi oraz OUN

Jeffrey S. Weinberg, Heather Y. Lin, Mary Frances McAleer, Jeffrey S. Wefel, Simon Hanft, Brandon S. Imber, Nelson S. Moss, Kimberly Hoang, Fen Wang, Imran Mohiuddin, Akshitkumar Mistry, Nitesh Patel, Huong Pham, John Wanebo, Clark C. Chen, Alexandra Paul, Lindsey Sloan, Matthew Shepard, Vincent DiNapoli, Thomas H. Beckham

The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Department of Biostatistics, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Westchester Medical Center, Valhalla, NY, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, New York, NY, Emory University, Atlanta, GA, University of Kansas Medical Center, Kansas City, KS, AdventHealth, Orlando, FL, University of Louisville, Louisville, KY, Hackensack Meridian Health, Neptune, NJ, Virginia Mason Medical Center, Seattle, WA, HonorHealth Research Institute, Scottsdale, AZ, Brown University, Providence, RI, Albany Medical Center, Albany, NY, University of Minnesota, Minneapolis, MN, Allegheny Health, Pittsburgh, PA, Mayfield Brain and Spine, Cincinnati, OH

Pooperacyjna radioterapia stereotaktyczna (SRT) stanowi standardowe postępowanie mające na celu ograniczenie nawrotów resekowanych przerzutów do mózgu (BM). Radioterapia przy użyciu płytek z cezem-131 (TBRT; GT Medical Technologies) zapewnia ogniskowe napromieniowanie (RT) bezpośrednio po resekcji i może oferować korzyści logistyczne oraz terapeutyczne. W badaniu III fazy ROADS porównano SRT z TBRT u chorych z resekcyjnymi BM. W analizie 204 chorych wykazano, że TBRT znamiennie zmniejsza ryzyko nawrotu miejscowego oraz wydłuża czas do jego wystąpienia. Wydłuża również przeżycie wolne od nawrotu w loży operacyjnej, przy czym mediany tych parametrów nie zostały osiągnięte w grupie TBRT, w przeciwieństwie do SRT. Leczenie TBRT przełożyło się również na znamienną poprawę przeżycia całkowitego, z wyższymi udziałami 24‑miesięcznych przeżyć, przy porównywalnym profilu bezpieczeństwa i podobnej częstości ciężkich działań niepożądanych. Choć różnice w częstości rozsiewu do opon mózgowo‑rdzeniowych nie były znamienne, TBRT wydłużała czas do nawrotu lub martwicy popromiennej. Dodatkowo ten sposób leczenia znacząco skracał całkowity czas leczenia (1 dzień vs 30 dni w SRT), co może ograniczać przerwy w leczeniu systemowym i przyczyniać się do obserwowanej korzyści w czasie przeżycia.

Koichi Mitsuya, Tsuyoshi Onoe, Hideyuki Harada, Kazuya Motomura, Akifumi Notsu, Toshihiko Iuchi, Takeshi Okuda, Takashi Sasayama, Masasuke Ohno, Hideyuki Arita, Shinjiro Fukami, Mizuho Isogawa, Fumi Higuchi, Ryohei Otani, Noriyuki Kijima, Akitake Mukasa, Yoshiki Arakawa, Yoshitaka Narita

Division of Neurosurgery, Shizuoka Cancer Center, Nagaizumi, Japan, Division of Radiation and Proton Therapy Center, Shizuoka Cancer Center, Nagaizumi, Japan, Division of Clinical Research Center, Shizuoka Cancer Center, Nagaizumi, Japan, Division of Neurological Surgery, Chiba Cancer Center, Chiba, Japan, Department of Neurosurgery, Kindai University Faculty of Medicine, Sakai, Japan, Department of neurosurgery, Kobe University, Kobe, Japan, Department of Neurosurgery, Aichi Cancer Center, Nagoya, Japan, Department of Neurosurgery, Osaka International Cancer Institute, Osaka, Japan, Department of Neurosurgery, Tokyo Medical University, Tokyo, Japan, Section of Neurosurgery, Niigata Cancer Center Hospital, Niigata, Japan, Department of Neurosurgery, Teikyo University School of Medicine, Tokyo, Japan, Department of Neurosurgery, Tokyo Metropolitan Cancer and Infectious Diseases Center Komagome Hospital, Tokyo, Japan, Department of Neurosurgery Osaka University Graduate School of Medicine, Osaka, Japan, Department of Neurosurgery, Kumamoto University, Kumamoto, Japan, Department of Neurosurgery, Kyoto University Graduate School of Medicine, Kyoto, Japan, Department of Neurosurgery and Neuro-Oncology, National Cancer Center Hospital, Tokyo, Japan

Resekcja chirurgiczna połączona z uzupełniającą radioterapią u chorych z przerzutami do mózgu (BM) wiąże się z nierozwiązanymi problemami, takimi jak nawrót miejscowy (LR), rozsiew do opon mózgowych (LMD), martwica popromienna (RN) oraz pogorszenie funkcji poznawczych. Jako nową strategię mającą na celu wyeliminowanie tych ograniczeń zaproponowano przedoperacyjną radiochirurgię stereotaktyczną, po której następuje resekcja chirurgiczna. W badaniu fazy II oceniano skuteczność i bezpieczeństwo indukcyjnej frakcjonowanej radioterapii stereotaktycznej (FSRT) przed resekcją chirurgiczną u chorych z BM jako alternatywy dla napromieniania pooperacyjnego.Do analizy włączono 53 chorych z pojedynczym ogniskiem wymagającym resekcji, u których zastosowanie FSRT (30–35 Gy w 5 frakcjach) poprzedzało zabieg chirurgiczny. Uzyskano bardzo dobrą kontrolę miejscową, z niską częstością nawrotu w miejscu operowanym po 6 miesiącach (około 4%), a także brak rozsiewu do opon mózgowo‑rdzeniowych zarówno po 6, jak i 12 miesiącach obserwacji. Wyniki przeżycia oraz kontrola choroby wewnątrzczaszkowej były satysfakcjonujące, przy umiarkowanej częstości odległych niepowodzeń w mózgu. Funkcje poznawcze w większości przypadków pozostały zachowane, a istotne pogorszenie obserwowano rzadko. Leczenie charakteryzowało się akceptowalnym profilem bezpieczeństwa i niewielkim udziałem działań niepożądanych wyższego stopnia. Uzyskane wyniki wskazują, że indukcyjna FSRT w skojarzeniu z chirurgią może stanowić obiecującą strategię leczenia, zapewniając dobrą wczesną kontrolę miejscową, eliminację LMD oraz ochronę funkcji poznawczych.

Ryuta Saito, Toshihiro Kumabe, Junki Mizusawa, Yuya Ishikawa, Keita Sasaki, Hiroshi Igaki, Minako Sumi, Masahiro Nakano, Manabu Kinoshita, Fumiyuki Yamasaki, Takashi Komori, Makoto Shibuya, Atsushi Sasaki, Koichi Ichimura, Ichiyo Shibahara, Masayuki Kanamori, Yohei Mineharu, Fumiharu Ohka, Yoshiki Arakawa, Yoshitaka Narita

Department of Neurosurgery, Nagoya University Graduate School of Medicine, Nagoya, Japan, Department of Neurosurgery, Kitasato University School of Medicine, Sagamihara, Japan, Japan Clinical Oncology Group Data Center/Operations Office, National Cancer Center Hospital, Tokyo, Japan, JCOG Operations Office, Tokyo, Japan, Department of Radiation Oncology, National Cancer Center Hospital, Tokyo, Japan, Radiation Oncology Department, Tokyo Metropolitan Geriatric Hospital, Tokyo, Japan, Department of Radiation Oncology, Kitasato University School of Medicine, Sagamihara, Japan, Department of Neurosurgery, Asahikawa Medical University, Asahikawa, Japan, Hiroshima University Hospital, Hiroshima, Japan, Department of Laboratory Medicine and Pathology, Tokyo Metropolitan Neurological Hospital, Tokyo, Japan, Central Clinical Laboratory, Hachioji Medical Center, Tokyo Medical University, Hachioji, Japan, Department of Pathology, Saitama Medical University, Saitama, Japan, Department of Pathology Kyorin University Faculty of Medicine, Tokyo, Japan, Department of Neurosurgery, Kitasato University School of Medicine, Kanagawa, Japan, Department of Neurosurgery, Tohoku University Graduate School of Medicine, Sendai, Japan, Department of Digital Transformation (DX) in Healthcare and Medicine, Kyoto University Graduate School of Medicine, Kyoto, Japan, Department of Neurosurgery, Kyoto University Graduate School of Medicine, Kyoto, Japan, Department of Neurosurgery and Neuro-Oncology, National Cancer Center Hospital, Tokyo, Japan

Przed wprowadzeniem temozolomidu (TMZ) jako standardowego leczenia przeprowadzono trzy randomizowane badania III fazy oceniające płytki z karmustyną (CW). Do tej pory nie przeprowadzono żadnego randomizowanego badania oceniającego stosowanie CW w połączeniu ze standardową radiochemioterapią z TMZ u chorych na nowo rozpoznanego glejaka wielopostaciowego (GB). Analiza post hoc badania III fazy Westphala, w którym oceniano CW w porównaniu do placebo, sugerowała korzyść w zakresie przeżycia u chorych na GB po rozległej resekcji guza (≥90%). Przeprowadzono randomizowane badanie III fazy JCOG1703 oceniające wpływ dodania CW do standardowej radiochemioterapii na całkowite przeżycie (OS) chorych na GB po resekcji ≥90%.Do analizy włączono 221 chorych. Nie wykazano znamiennej różnicy w OS pomiędzy grupami – mediana OS wyniosła 21,7 miesiąca bez implantów i 27,7 miesiąca z implantami. Nie stwierdzono również znamiennych różnic w przeżyciu bez progresji ani w kontroli miejscowej choroby. Metylacja promotora MGMT była znamiennym korzystnym czynnikiem rokowniczym. Profil bezpieczeństwa był podobny w obu grupach, bez zgonów związanych z leczeniem. Dodanie CW do standardowej radiochemioterapii z TMZ nie przynosi znamiennej korzyści terapeutycznej w tej grupie chorych.

Andrew C. Puett, Jiwandeep Kohli, Roshan H. Karunamuni, Austin Hopper, Gwe Ya Kim, Jessica Villalobos, Natalia Menendez, Jonathan Helm, Kathryn R. Tringale, Vitali Moiseenko, Parag Sanghvi, Carrie McDonald, Jona A. Hattangadi-Gluth

University of California San Diego, La Jolla, CA, San Diego State University, San Diego, CA, University of California, San Diego, La Jolla, CA

Pogorszenie funkcji poznawczych pozostaje częstym zjawiskiem po radiochirurgii (SRS). W prospektywnym badaniu II fazy COG-SRS oceniano nowatorską strategię SRS opartą na ochronie konektomu, wykorzystującą zaawansowane obrazowanie MRI do automatycznej segmentacji struktur istoty białej i hipokampów oraz ograniczenia dawek promieniowania w tych obszarach, w celu zindywidualizowanego zachowania funkcji poznawczych. Do badania włączono 92 chorych, głównie z przerzutami do mózgu, a większość planów leczenia spełniała założone ograniczenia dawki przy jednoczesnym zachowaniu skutecznej dawki promieniowania. Po 3 miesiącach 74% chorych wykazywało stabilne lub lepsze funkcje poznawcze we wszystkich ocenianych domenach, bez istotnego pogorszenia średnich wyników, przy jednoczesnej poprawie w zakresie funkcji wykonawczych i językowych. W porównaniu z historyczną grupą kontrolną uzyskano znamiennie lepsze wyniki poznawcze, przy zachowaniu stabilnej jakości życia. Jednocześnie odnotowano bardzo dobrą kontrolę miejscową choroby i satysfakcjonujące wyniki przeżycia. Wyniki sugerują, że SRS z oszczędzaniem konektomu pozwala na lepsze zachowanie funkcji poznawczych bez pogorszenia wyników onkologicznych i uzasadnia dalsze badania randomizowane.

Jack Y. Ghannam, Daniel Kovarsky, Laine Marrah, Landon Oetjen, L. Nicolas Gonzalez Castro, Julian Bryan, Chloe R. Tu, Cleo Forman, Christine Sceppa McCluskey, E. Antonio Chiocca, Shuqiang Li, Rifaquat Rahman, Mario Suva, Keith L. Ligon, Patrick A. Ott, Edward F. Fritsch, Derin B. Keskin, Itay Tirosh, Catherine J. Wu, David A. Reardon

Harvard Medical School, Boston, MA, Weizmann Institute of Science, Rehovot, Israel, Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA, BWH/MGH/DFCI, Boston, MA, The University of Texas MD Anderson Cancer Center, Houston, TX, Brigham and Women’s Faulkner Hospital, Boston, MA, Broad Institute, Cambridge, MA, Brigham and Women’s Hospital/Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA, Massachusetts General Hospital, Boston, MA, DFCI/PCC Fellowship Program – Attendings, Boston, MA, Center for Neuro-Oncology, Dana-Farber Cancer Institute, Boston, MA

Glejak wielopostaciowy (GBM) pozostaje chorobą śmiertelną pomimo stosowania standardowego leczenia. Immunosupresyjne mikrośrodowisko guza (TME) oraz ograniczony napływ komórek T stanowią główne przeszkody w immunoterapii. Spersonalizowane szczepionki neoantygenowe oferują strategię pobudzania odpowiedzi komórek T swoistych dla nowotworu poprzez celowanie w mutacje swoiste dla chorego, kierując komórki efektorowe do OUN. W badaniu fazy I oceniono bezpieczeństwo i immunogenność spersonalizowanej szczepionki neoantygenowej (NeoVax) stosowanej w skojarzeniu z pembrolizumabem u chorych na nowo rozpoznanego GBM po radykalnej resekcji. Leczenie było dobrze tolerowane i nie wiązało się z poważnymi działaniami niepożądanymi. Mediana przeżycia całkowitego była wyższa niż w dopasowanych grupach historycznych, szczególnie u chorych z metylacją MGMT. Szczepionka indukowała silne odpowiedzi immunologiczne — odpowiedzi limfocytów T swoistych dla neoantygenów wykryto u większości chorych, a ich obecność korelowała ze znamiennie dłuższym przeżyciem. Analizy molekularne wykazały również obecność klonów limfocytów T reagujących na szczepionkę w obrębie guza, co potwierdza ich migrację do OUN. Wyniki sugerują, że NeoVax skutecznie aktywuje odpowiedź przeciwnowotworową i stanowi obiecującą strategię immunoterapii GBM, wymagającą dalszych badań.

Craig Gedye, Katharine E. Cuff, Peter K. Lau, Anthony J. Dowling, Zarnie Lwin, Adam J. Cooper, Rosemary A. Harrup, Tracey N. Dunlop, Helen Wheeler, Karen P. Briscoe, Elizabeth J. Hovey, Hao-Wen Sim, Elizabeth H. Barnes, Eng-Siew Koh, John Simes, Hui K. Gan, Merryn Hall, Benjamin Y. Kong, Georgia K. Halkett, Rosalind L. Jeffree, MAGMA Consortium

Icon Cancer Centre, Kurralta Park, SA, Australia, Princess Alexandra Hospital, Woolloongabba, QLD, Australia, Sir Charles Gairdner Hospital, Perth, Western Australia, Australia, St Vincents Hospital, Fitzroy, Australia, University of Queensland, Brisbane, QLD, Australia, Liverpool Hospital, Liverpool, Australia, Royal Hobart Hospital, Hobart, Australia, St. George Hospital, Kogarah, NSW, Australia, Royal North Shore Hospital, Sydney, NSW, Australia, Mid North Coast Cancer Institute, Mid North Coast Local Health District, Coffs Harbour, Australia, Prince of Wales Hospital, Nelune Comprehensive Cancer Centre, Randwick, Australia, NHMRC Clinical Trials Centre, University of Sydney, Sydney, NSW, Australia, NHMRC Clinical Trials Centre, The University of Sydney, Sydney, NSW, Australia, Liverpool Hospital, Sydney, NSW, Australia, NHMRC Clinical Trials Centre, The University of Sydney, Camperdown, NSW, Australia, Austin Health, Melbourne, Australia, Prince of Wales Hospital, Randwick, Australia, Curtin School of Nursing, Perth, Australia, Alfred Hospital, Melbourne, Australia

W badaniu platformowym III fazy MAGMA oceniono dwie strategie modyfikacji standardowego leczenia glejaka wielopostaciowego: wczesne włączenie temozolomidu (TMZ) przed radioterapią oraz wydłużenie leczenia uzupełniającego TMZ powyżej 6 cykli. Do badania włączono 347 chorych, a mediana obserwacji wyniosła 40 miesięcy. Wcześniejsze rozpoczęcie TMZ po zabiegu operacyjnym nie przyniosło korzyści w zakresie przeżycia całkowitego ani przeżycia bez progresji w porównaniu do standardowego leczenia, przy podobnym profilu toksyczności. Wydłużenie leczenia uzupełniającego TMZ było dobrze tolerowane i wykazało trend w kierunku poprawy przeżycia całkowitego, jednak różnica nie była znamienna w analizie pierwotnej, a znacząca część chorych nie osiągnęła nawet 6 cykli z powodu progresji choroby. Wyniki sugerują, że wczesne stosowanie TMZ nie poprawia rokowania, natomiast przedłużone leczenie może mieć ograniczony, umiarkowany wpływ, wymagający dalszej oceny.

Sudhir V. Nair, Tejpal Gupta, Swapnil U. Rane, Sadhana Kannan, Sarbani Ghosh-Laskar, Gouri Pantvaidya, Pankaj Chaturvedi, C. S. Pramesh, Asawari Patil, Rajendra Toprani, Kaustubh Patel, Kinjal Jani, Aseem Mishra, Sambit S. Nanda, Ashok K. Das, Mouchumee Bhattacharyya, Krishnakumar Thankappan, Subramania Iyer Sr., Geetha Muttath, Samarth K. Chhatbar, AREST Study – Head and Neck Cooperative Oncology Group

Tata Memorial Center, Mumbai, India, Tata Memorial Centre, Mumbai, India, Tata Memorial Centre, Navi Mumbai, India, Tata Memorial Hospital, Homi Bhabha National Institute, Mumbai, India, Tata Memorial Centre, Mumbai, Maharashtra, India, Tata Memorial Hospital, Mumbai, India, HCG Cancer Centre, Ahmedabad, India, HCG Aastha Cancer Center, Ahmedabad, India, Mahamana Pandit Madan Mohan Malviya Cancer Centre & Homi Bhabha Cancer Hospital, Tata Memorial Centre, Varanasi, India, Dr. Bhubaneswar Borooah Cancer Institute (BBCI), Guwahati, India, Dr Bhubaneswar Borooah Cancer Institute, Guwahati, India, Amrita Institute of Medical Sciences, Kochi, India, Malabar Cancer Centre, Thalassery, India, Kailash Cancer Hospital & Research Centre, Vadodara, India,

Rola uzupełniającej radioterapii (RT) u chorych na raka płaskonabłonkowego jamy ustnej (OSCC) we wczesnym stadium, bez przerzutów do węzłów chłonnych, z co najmniej jednym czynnikiem ryzyka średniego stopnia, takim jak: głębokość inwazji (DOI) ≥5 do ≤10 mm, inwazja okołonerwowa (PNI), zator limfatyczno-naczyniowy (LVE) lub słabe zróżnicowanie – pozostaje przedmiotem dyskusji i opiera się w dużej mierze na danych retrospektywnych. W wieloośrodkowym, otwartym, randomizowanym badaniu III fazy oceniono rolę pooperacyjnej RT u chorych na wczesnego OSCC bez przerzutów do węzłów chłonnych, ale z obecnością czynników ryzyka pośredniego. Do analizy włączono 392 chorych po radykalnym leczeniu chirurgicznym, których przydzielono do obserwacji lub uzupełniającej RT. Zastosowanie RT znamiennie zmniejsza ryzyko nawrotu miejscowo‑regionalnego, zwiększa udział 3‑letnich przeżyć bez nawrotu w porównaniu do wyłącznej obserwacji, przy czym efekt ten był szczególnie widoczny w nowotworach ustnej części języka. Jednocześnie nie stwierdzono znamiennych różnic w całkowitym przeżyciu ani przeżyciu wolnym od choroby pomiędzy grupami. Wyniki wskazują, że uzupełniająca RT skutecznie poprawia kontrolę miejscowo‑regionalną w tej grupie chorych, jednak nie przekłada się to na wydłużenie przeżycia całkowitego.

Ariane Lapierre, Anne Auperin, Juliette Thariat, Christian Borel, Gautier Lefebvre, Severine Racadot, Lionnel Geoffrois, Xu Shan Sun, Esma Saada, Joanna Kazmierska, Amanda Psyrri, Ricard Mesia, Jean Bourhis, Yungan Tao

Hospices Civils de Lyon, Pierre Benite, France, Gustave Roussy, Villejuif, France, François Baclesse Centre, Caen, France, Centre Paul Strauss, Strasbourg, France, Centre Oscar Lambret, Lille, France, Centre Léon Bérard, Lyon, France, Institut de Cancérologie de Lorraine, Medical Oncology Department, Vandoeuvre-Lés-Nancy, France, Hopital Nord Franche Comté, Montbelliard, France, Centre Antoine Lacassagne, Nice, France, Greater Poland Cancer Center, Poznan, Poland, University of Athens, Chaidari, Greece, Institut catala D’Oncologia, Badalona, Spain, Department of Radio-oncology, Lausanne University Hospital CHUV and University of Lausanne, Lausanne, Switzerland, Institut Gustave Roussy, Villejuif, France

Niwolumab podawany po zabiegu operacyjnym w połączeniu z równoczesną radiochemioterapią (CRT) wydłuża czas wolny od nawrotu (DFS) u chorych po resekcji raka płaskonabłonkowego głowy i szyi (HNSCC) z wysokim ryzykiem nawrotu. Rozległe wycięcie węzłów chłonnych może utrudniać odpowiedź na immunoterapię, jednak dane z badań prospektywnych są nadal skąpe. W analizie danych z badania NIVOPOSTOP oceniono wpływ zakresu limfadenektomii szyjnej na skuteczność immunoterapii niwolumabem stosowanej pooperacyjnie w skojarzeniu z CRT u chorych na HNSCC wysokiego ryzyka. Wśród 666 chorych większość poddano obustronnej limfadenektomii, która częściej była wykonywana u chorych w wyższym stopniu zaawansowania. W analizie jednoczynnikowej obustronne usunięcie węzłów chłonnych wiązało się z krótszym DFS, jednak po uwzględnieniu czynników klinicznych i patologicznych różnica ta nie była znamienna. Nie wykazano interakcji pomiędzy zakresem limfadenektomii a skutecznością niwolumabu, a korzyść z jego dodania do standardowego leczenia była porównywalna niezależnie od tego, czy wykonano limfadenektomię jedno- czy obustronną oraz niezależnie od liczby usuniętych węzłów chłonnych. Wyniki wskazują, że rozległość zabiegu chirurgicznego w obrębie szyi nie wpływa negatywnie na efektywność immunoterapii i nie stanowi uzasadnienia do ograniczania zakresu limfadenektomii w tej grupie chorych.

Pankaj Chaturvedi, Vanita Noronha, Shwetabh Sinha, Nandini S. Menon, Minit J. Shah, Amit Joshi, Vijay M. Patil, Sarbani Ghosh-Laskar, Gouri Pantvaidya, Anuja Deshmukh, Deepa Nair, Shivakumar Thiagarajan, VIdisha Tuljapurkar, Arjun Singh, Poonam Joshi, Sudhir V. Nair, Amit Janu, Munita Bal, Asawari Patil, Kumar Prabhash

ACTREC, Tata Memorial Centre, Homi Bhabha National Institute, Mumbai, India, Tata Memorial Hospital, Tata Memorial Centre, Homi Bhabha National Institute, Mumbai, Maharashtra, India, Hinduja Hospital, Mumbai, India, Tata Memorial Hospital, Homi Bhabha National Institute, Mumbai, India, Tata Memorial Centre, Mumbai, Maharashtra, India

W wieloośrodkowym, randomizowanym badaniu III fazy oceniono skuteczność podtrzymującej doustnej chemioterapii metronomicznej (MACE) po radykalnym leczeniu miejscowo zaawansowanego raka płaskonabłonkowego jamy ustnej. Do analizy włączono 410 chorych bez cech choroby po leczeniu, których przydzielono do obserwacji lub MACE stosowanej do 18 cykli. MACE składała się z metotreksatu w dawce 15 mg/m² raz w tygodniu (cztery dawki w 28-dniowym cyklu) oraz celekoksybu w dawce 200 mg dwa razy dziennie. Nie wykazano znamiennego wydłużenia czasu całkowitego przeżycia, choć odnotowano korzystny trend w grupie MACE. Jednocześnie leczenie to znamiennie wydłużyło przeżycie wolne od progresji, co wiązało się ze zmniejszeniem liczby przerzutów odległych oraz wtórnych nowotworów pierwotnych. Leczenie było dobrze tolerowane, z niewielką częstością ciężkich działań niepożądanych i niskim kosztem. Analizy podgrup sugerują, że największe korzyści mogą odnosić chorzy z wysokim ryzykiem, zwłaszcza z rozsiewem pozawęzłowym lub chorobą w stadium IV.

Hu Liang, Hao Zhang, Tian Tang, Bin Qi, Yingying Huang, Zejiang Zhan, Xi Chen, Ying Deng, Jiayu Zhou, Haoyang Huang, Zhuoying Luo, Yue Xia, JinLing Duan, Wei-Xiong Xia, Lin-Quan Tang, Qiu-Yan Chen, Yan-Qun Xiang, Hai-Qiang Mai, Xiang Guo, Xing Lyu

Department of Nasopharyngeal Carcinoma, Sun Yat-sen University Cancer Center, State Key Laboratory of Oncology in South China, Collaborative Innovation Center of Cancer Medicine, Guangzhou, China, The First Affiliated Hospital of Guangdong Pharmaceutical University, Guangzhou, China, Department of Gastrointestinal Oncology, Renmin Hospital of Wuhan University, Wuhan, China, Affiliated Cancer Hospital & Institute of Guangzhou Medical University, Guangzhou, China, Sun Yat-sen University Cancer Center, Guangzhou, China, State Key Laboratory of Oncology in South China, Collaborative Innovation Center for Cancer Medicine, Sun Yat-sen University Cancer Center, Guangzhou, China, Sun Yat-sen University Cancer Center, Guangzhou, Guangdong, China, Department of Pathology, Sun Yat-sen University Cancer Center, State Key Laboratory of Oncology in South China, Collaborative Innovation Center of Cancer Medicine, Guangzhou, China, Department of Nasopharyngeal Carcinoma, Sun Yat-sen University Cancer Centre, Guangzhou, China, Department of Nasopharyngeal Carcinoma, Sun Yat-sen University Cancer Center, Guangzhou, China

W randomizowanym badaniu III fazy porównano skuteczność dwóch vs trzech cykli indukcyjnej chemioterapii podawanej przed równoczesną chemioradioterapią u chorych na miejscowo zaawansowanego raka nosogardła. W analizie obejmującej 654 chorych wykazano równoważność obu strategii pod względem przeżycia bez nawrotu choroby, a także brak znamiennych różnic w przeżyciu całkowitym oraz częstości nawrotów miejscowo‑regionalnych i przerzutów odległych. Jednocześnie trzycyklowa chemioterapia wiązała się z wyraźnie większą toksycznością hematologiczną i żołądkowo‑jelitową. Wyniki wskazują, że dwa cykle indukcyjnej chemioterapii zapewniają podobną skuteczność przy lepszym profilu bezpieczeństwa, co czyni je korzystniejszą opcją leczenia w tej grupie chorych.

Li-Ting Liu, Hai-Qiang Mai, Qiu-Yan Chen, Lin-Quan Tang, Ting-Ting Quan, Jie Chen, Hui Cheng, Yi-Fu Li, Xue-Song Sun, Linfang Wu, Sai Lan Liu, Shan-Shan Guo, Rui Sun, Xiao-Yun Li, Wei-Xiong Xia, Ling Guo, Hao-Yuan Mo

Department of Nasopharyngeal Carcinoma, Sun Yat-sen University Cancer Centre, Guangzhou, China, Department of Nasopharyngeal Carcinoma, Sun Yat-sen University Cancer Center, State Key Laboratory of Oncology in South China, Guangdong Key Laboratory of Nasopharyngeal Carcinoma Diagnosis and Therapy, Guangdong Provincial Clinical Research Center, Guangzhou, China, Department of Nasopharyngeal Carcinoma, Sun Yat-sen University Cancer Center, Guangzhou, China, Department of Radiology, Sun Yat-Sen University Cancer Centre, Guangzhou, Guangdong, China, Department of Nasopharyngeal Carcinoma, Sun Yat-sen University Cancer Center, Guangdong, China, Sun Yat-sen University Cancer Centre, Guangzhou, Guangdong, China, Sun Yat-sen University Cancer Center, Guangzhou, Guangdong, China, Sun Yat-sen University Cancer Centre, Guangzhou, China, Sun Yat-sen University Cancer Center, Guangzhou, China

Indukcyjna chemioterapia (IC) poprzedzająca równoczesną chemioradioterapię (CCRT) stanowi obecnie standardowe leczenie miejscowo-regionalnie zaawansowanego raka nosogardła (LA-NPC); jednak chorzy z nieoptymalną odpowiedzią na IC pozostają w grupie wysokiego ryzyka progresji. Chociaż kapecytabina stosowana w leczeniu uzupełniającym wykazała skuteczność u chorych na LA-NPC wysokiego ryzyka, nie jest jasne, czy intensyfikacja leczenia może dodatkowo poprawić wyniki dotyczące przeżycia. W randomizowanym badaniu II fazy oceniono, czy dodanie wysoce selektywnego, w pełni humanizowanego monoklonalnego inhibitora PD‑1, sintilimabu, do kapecytabiny w leczeniu uzupełniającym poprawia wyniki u chorych na miejscowo zaawansowanego rakiem nosogardła o nieoptymalnej odpowiedzi na indukcyjną chemioterapię. Do analizy włączono 150 chorych po zakończonej chemioradioterapii, których przydzielono do leczenia skojarzonego lub wyłącznej kapecytabiny. Po medianie obserwacji wynoszącej 41 miesięcy nie wykazano znamiennej różnicy w przeżyciu bez progresji pomiędzy grupami, a udziały 2‑letnich PFS były niemal identyczne. Profil bezpieczeństwa obu strategii był porównywalny, choć w grupie z immunoterapią obserwowano sporadyczne ciężkie działania immunologiczne, w tym zapalenie mięśnia sercowego. Wyniki wskazują, że intensyfikacja leczenia uzupełniającego poprzez dodanie sintilimabu nie przynosi znamiennej korzyści klinicznej w tej grupie chorych, co podkreśla potrzebę lepszego doboru chorych oraz dalszych badań nad optymalnym wykorzystaniem immunoterapii w tym wskazaniu.

Minit J. Shah, Vanita Noronha, Nandini S. Menon, Gaurav Kumar, Laxman Sahu, Yashashree Parida, Prajakta Dhanvijay, Kamesh Maske, Srushti Shah, Kavita P. Nawale, Manish Pachpande, Amit Janu, Nivedita Chakrabarty, Neha Mittal, Munita Bal, Swapnil U. Rane, Asawari Patil, Kumar Prabash

Tata Memorial Hospital, Tata Memorial Centre, Homi Bhabha National Institute, Mumbai, Maharashtra, India, Homi Bhabha Cancer Hospital & Research Center – Muzaffarpur, Tata Memorial Centre, Muzaffarpur, India, Tata Memorial Hospital, Mumbai, India, Tata Memorial Centre, Mumbai, Maharashtra, India, Tata Memorial Centre, Mumbai, India, ACTREC, Tata Memorial Centre, Homi Bhabha National Institute, Mumbai, India

Standardowe leczenie pierwszej linii nawrotowego lub rozsianego raka płaskonabłonkowego głowy i szyi (R/M-HNSCC) obejmuje chemioterapię zawierającą pochodną platyny (PBC) w połączeniu z pembrolizumabem lub cetuksymabem, jednak schematy te pozostają niedostępne dla wielu chorych na całym świecie, zwłaszcza w regionach o ograniczonych zasobach. Potrójna doustna chemioterapia metronomiczna w połączeniu z immunoterapią w bardzo małych dawkach (TMC-I) wykazała obiecującą aktywność i tolerancję we wcześniejszych badaniach. W randomizowanym badaniu III fazy porównano skuteczność TMC I (doustny metotreksat w dawce 9 mg/m² raz w tygodniu, celekoksyb 200 mg dwa razy dziennie, erlotynib 150 mg dziennie oraz niwolumab 20 mg dożylnie co 3 tygodnie) ze standardową PBC (paklitaksel i karboplatyna) u chorych na R/M-HNSCC w pierwszej linii paliatywnego leczenia. U 422 chorych wykazano znamienne wydłużenie czasu całkowitego przeżycia (OS) w grupie TMC I, z dłuższą medianą OS oraz wyższymi udziałami 6 i 12 miesięcznych OS w porównaniu do standardowej chemioterapii. Leczenie to znamiennie wydłużyło także przeżycie bez progresji oraz zwiększyło odsetek odpowiedzi obiektywnych, przy jednocześnie niższej częstości ciężkich działań niepożądanych i zachowanej jakości życia. Leczenie TMC I było dobrze tolerowane, nie odnotowano zgonów związanych z leczeniem, a jego niski koszt dodatkowo przemawia za jego zastosowaniem. TMC I stanowi skuteczną, bezpieczniejszą i bardziej dostępną alternatywę dla standardowej chemioterapii w tej grupie chorych.

Barbara Burtness, Kevin J. Harrington, Dongmei Ji, Benoit Calderon, Sunmin Lim, Muh-Hwa Yang, Shau-Hsuan Li, Shigenori Kadowaki, Paul Swiecicki, Jessica Geiger, Will Ince, Dennis Hahn, Ye Guo, Douglas Adkins, Joshua C. Curtin, Kiichiro Toyoizumi, Mark S. Wade, Emrullah Yilmaz, Priya Kim, Ari J. Rosenberg

Yale Cancer Center, Yale School of Medicine, New Haven, CT, The Institute of Cancer Research/Royal Marsden Hospital, London, United Kingdom, Department of Head & Neck Tumors and Neuroendocrine Tumors, Fudan University Shanghai Cancer Center, Shanghai, China, Institut Sainte Catherine, Avignon, France, Division of Medical Oncology, Department of Internal Medicine, Yonsei Cancer Center, Severance Hospital, Yonsei University Health System, Seoul, South Korea, Division of Medical Oncology, Department of Oncology, Taipei Veterans General Hospital, Taipei, Taiwan, Kaohsiung Chang Gung Memorial Hospital, Kaohsiung, Taiwan, Department of Clinical Oncology, Aichi Cancer Center Hospital, Nagoya, Japan, Division of Hematology/Oncology, Department of Internal Medicine, University of Michigan Rogel Cancer Center, Ann Arbor, MI, Department of Hematology and Medical Oncology, Taussig Cancer Institute, Cleveland Clinic, Cleveland, OH, Addenbrooke’s Hospital, Cambridge University Hospitals NHS Foundation Trust, Cambridge, United Kingdom, Department of Hematology, Oncology, Stem-Cell Transplantation, and Palliative Care, Klinikum Stuttgart, Stuttgart, Germany, Department of Oncology, Shanghai East Hospital, School of Medicine, Tongji University, Shanghai, China, Washington University School of Medicine, Robert Ebert and Greg Stubblefield Head and Neck Tumor Center, Alvin J. Siteman Cancer Center, and Barnes Jewish Hospital, St. Louis, MO, Johnson & Johnson, Spring House, PA, Johnson & Johnson, Tokyo, Japan, Johnson & Johnson, Raritan, NJ, Department of Medicine, Section of Hematology and Oncology, University of Chicago, Chicago, IL

Rokowanie u chorych na nawrotowego lub rozsianego (R/M) raka płaskonabłonkowego głowy i szyi (HNSCC) niezwiązanego z HPV, z progresją po leczeniu inhibitorami punktów kontrolnych układu odpornościowego (ICI) z chemioterapią jest niekorzystne. Zastosowanie cetuksymabu w tej grupie chorych pozwoliło na uzyskanie udziału obiektywnych odpowiedzi (ORR) 24%, a mediana czasu wolnego od progresji (PFS) wyniosła 3,8 miesiąca (Fayette Clin Cancer Res 2025). Oprócz EGFR, w R/M HNSCC podwyższona jest również ekspresja MET. W badaniu II fazyOrigAMI‑4 oceniono skuteczność i bezpieczeństwo podskórnie podawanego amiwantamabu, dwuswoistego przeciwciała EGFR‑MET, u chorych na R/M HNSCC niezwiązanego z HPV, z progresją po immunoterapii z chemioterapią zawierająca pochodną platyny. U 102 leczonych chorych uzyskano wysoki ORR wynoszący 47%, obejmujący również odpowiedzi całkowite, przy szybkim początku działania i medianie czasu do odpowiedzi około 6,6 tygodnia oraz medianie czasu jej trwania 7,2 miesiąca. Mediana PFS wyniosła 6,8 miesiąca, a u większości chorych stwierdzono zmniejszenie zmian nowotworowych. Profil bezpieczeństwa był zgodny z mechanizmem działania leku i obejmował głównie działania niepożądane związane z inhibicją EGFR/MET, które były w większości możliwe do opanowania, a udział przerwań leczenia z powodu toksyczności był niski. Wyniki wskazują, że amiwantamab stanowi obiecującą opcję terapeutyczną w grupie o ograniczonych możliwościach leczenia, zapewniając wysoką i stosunkowo trwałą aktywność przeciwnowotworową przy akceptowalnej tolerancji.